اگر چیزی به اسمِ تناٰسخ بود، من بعد از نابودی چی می‌شدم؟ شاید محبتی که هیچوقت قدر دونسته نشد، کتابی که هیچوقت خونده نشد، یک نامه‌ای که بی‌میل قرائت شد، یا با دیدنِ نامِ فرستنده دور انداخته شد، خونه‌ای که کسی به آن سر نزد، آهنگی که منتشر نشد، شعری که گفته نشد، اگر تناسخی باشه، من بعد از نابودی چیزی می‌شوم که هیچوقت دوست داشتـه نشد، درست مثلِ زمانی که آدمیزاد بودم..

" تمام غم‌بادِ بیست و چهار ساعت گذشته رو با کوکی‌های کاکائویی قورت داد. "

آخرین اولِ مهری بود که تو جایگاه یه دانش آموز تجربه میکردم و خب واقعا از حق نگذریم دوست داشتنی بود.

چقدر ' سمتِ درستِ تاریخ ' ایستادن زیباست... تمام احساساتِ شیرین و زنده‌یِ دنیا را یک‌جا دارد.

بیخیال آدما، پاشید بریم درختای ولیعصر رو دونه به دونه بغل کنیم.

ء. ولیعصر، بیستمین روزی که بر اساس تقویم قرار بود پاییز باشه با چاشنیِ انتظار.

شب و فریادِ سکوت؛ پیاده‌رویِ نامتناهی و گذشتن و رفتنِ پیوسته.