به درجه ای از پختگی رسیدم که کمتر حرف میزنم بیشتر فحش میدم.

زندگیه دیگه، ما آدما یه عادتی داریم به اسم دلخوشی، دلخوشی داشتن قشنگه آرومه، مثلا دلخوش باشی به پنجره ی اتاقت یا اصلا دلخوش بشی به هوای اول صبح یا تاریکی و آرامش شب همه ی اینارو وقتی میتونی حس کنی که دلخوشیت یه نفر باشه.

من بد نشدم، فقط فهمیدم دور و برم چخبره دیدم و فهمیدم هر کسی چقدر به فکر منه یا برام ارزش قائله یاد گرفتم به هر کسی چه اندازه بها بدم نگین فلانی بد شده، بگین چیکار کردم که یه آدم دیگه شده.

شناختن بعضی‌ها درد داشت اما ارزش اینو داشت که دیگه ساده نباشیم.

او رفيق واقعى من است؛ او برخلاف ديگران كه تا وقتى داستان و قصه ات را مى شنوند مى روند، كنار من ماند. تنها كسى كه اندوه مرا انكار نكرد، و بارها به داستان هاى تكرارى من گوش كرد تا من خالى شوم. تنها كسى كه خنده‌هاى مرا باور نكرد وغم مرا فهميد. تنها كسى كه مى توانم با او راجب چيزهايى حرف بزنم كه بقيه نه مى فهمند،نه درک مى كنند.. ʲᵒⁱⁿ 𝓲𝓷 ᶜʰᵃⁿⁿᵉˡ𔘓 ∞𓏲 @DeI_NeViS ᯓᥫ᭡

در آخر آدما فقط بلدن گند بزنن به تصوراتی ک ازشون داشتی!

کاش همه ی حسا دوطرفه بود ، نفرت ، عشق ، دلتنگی،...

هی فلانی وقتی رفتی فکر برگشتن هم نکن تو دنیای من هیچ اشغالی بازیافت نمیشه

بی حس بودن رو از کسی یاد گرفتم که یه روزی قشنگترین حس زندگیمو بهش داشتم.🙂

باهمون‌تیکه‌های‌قلبم‌خارقلب‌تک‌تکتون ُمیگام..💢🤌

اگه پـرنـده بـودم اول بـه تـو می ریـدم! 🖤:)