۹۰ درصد مکالمه هام توی ماه گذشته توی سلام خوبی چخبر خلاصه میشه.

دلم یه صحبت کردن درست و حسابی و جالب می‌خواد..

چند نفر جمع شیم دور هم بازی ای چیزی... حسابییی حرف بزنیم=)

- یه روزی حالمون خوب میشه ؛ اگه اون روز من نبودم تو جایِ من بخند !( :

اره؛ من زنده ام... چون نمیتونم بمیرم=)

چیزی که عمیقاً من رو می ترسونه، اینه که ما هیچ وقت یه آدم رو نمی شناسیم، بلکه صرفا یه تصوری از شخصیت اون در ذهن مون می سازیم‌. با توجه به میزان صمیمیت و آشنایی و ... این تصور می‌تونه نزدیک به واقعیت باشه، ولی هیچ وقت نمیتونه کاملا واقعی باشه=)

حالا بخش تاریک ماجرا توی بحث افکار و احساسات ما نسبت به یه نفره... خیلی وقتا ما یه آدم رو دوست نداریم، تصویری که از اون تو ذهن مون ساختیم رو دوست داریم پس اگه بر خلاف اون تصور رفتار کنه، ممکنه توی دوست داشتن یا احساس مون نسبت بهش شک کنیم... ممکن هم هست تصویر جدید رو بپذیریم و باز دوستش داشته باشیم؛ ولی در کل ماجرا واقعاً دردناک و ترسناکه:))))

خیلی وقتا ممکنه جملهٔ <خیلی عوض شدی> رو از اطرافیان تون بشنوین... حقیقت ماجرا اینه که شما عوض نشدین، ققط خلاف تصور و انتظار اونا رفتار کردین من تا همین تازگیا فکر می‌کردم آدما عوض میشن؛ ولی الان فکر می‌کنم ماهیت هر نفر ثابته، فقط با گذشت زمان و در موقعیت های مختلف تصمیم میگیره متفاوت رفتار کنه.