اما حتی فکر اینکه‌ «شاید این بهترین‌ چیزی بود که می‌تونست اتفاق بیوفته» هم، نمی‌تونه جلوی این فکرم‌ رو که می‌گه «کاش این اتفاق‌ نمی‌افتاد» رو بگیره.

و حتی گاهی‌ اوقات‌ انگار‌ ذهنم نمی‌تونه تموم شدنش‌ رو قبول کنه.

انگار هنوزم‌ منتظرم چیزی بشه، اتفاقی بیوفته که بفهمم‌ هنوز هم ادامه داره.

می‌دونید امروز چه روزیه؟

چقدر زود گذشت، باور نکردنیه‌.

سکرت ایتا باز باگ خورده، کاری داشتین‌ توی دایگو پیام بدین‌ بِری‌‌ز.

📩 پیام ناشناس جدید https://eitaa.com/The_Night_of_August/1537 واقعا همین‌. واقعا واقعا واقعا- و انگار مطلقا‌ هیچ‌کس، هیچکس‌ به این موضوع اهمیتی نمی‌دهه و چشماشونو‌ روش بستن ... احتمالاً قراره بعد این حرفم‌ خروارها هیت به سمتم روانه بشه ولی اهمیتی ندارد. دنیایی که در آن روزانه چندین راهپیمایی برای مردم مظلوم غزه اتفاق می‌افتد اما کسی نیم‌نگاهی هم به زنان افغانستان نمی‌اندازد را باید در سطل زباله انداخت

هر چیزی جای خودش، بله غزه جنگ‌دیده‌ست، ویران است، نابود است، قبول. ولی اندوه گزینشی نیست