ما که رفتیم... #حضرت‌دلبر🥲

https://eitaa.com/zekrhazratarbab/16687 روحی فداة بنت ابو ابراهیم🙂🌱

https://eitaa.com/zekrhazratarbab/16688 بنفسی انت یا فوادی🫂✨

🎥 طنین نوای لبیک یا حسین زائران در حرم مطهر سید الشهدا علیه السلام #اربعین ✅کانال عقیق @aghigh_ir

مرامی 5 نفر میفرستین اینجا ؟

حمایتشون کنیدددد پر از وایب قشنگه چنلشون🥲✨✨✨

حال خوب کن... پر از زیبایی🥲 ازشون تا میتونید حمایت کنید خودم خیلی چنلشونو دوس دارم🥺

حالا اربعین تمام شد!:)) من ماندم یک سال حسرت من ماندم یک سال صبوری من ماندم یک سال بغضی که باید در گوشه بین الحرمین شکسته می شد!:))) #دلتنگی

#رمان #رمان_رفیق_مثل_رسول #شهید_رسول_خلیلی #پارت_پنجاه_و_شش نوبت من شد.وقتی آماده شدم،دستکش های جدیدم را با ذوق دستم کردم.قبل از پریدن نگاهی به روح الله کردم و برایش دست تکان دادم.دلم میخواست بفهمد که این هدیه چقدر خوشحالم کرده است.برق چشم هایش را که دیدم،خیالم راحت شد متوجه خوشحالی و قدرشناسی من شده.طناب هایم را تنظیم کردم.با ضربه پا که به لبه پل زدم،خودم را به سمت پایین پرت کردم.حواسم به شل و سفتی طناب ها بود.یاد حرف آقا مرتضی افتادم که زیباترین حالت در این لحظه،حالت فرشته است.طناب ها را مهار کردم و با دست کنترلش کردم.حالتی مثل وارونه شدن گرفتم.پاهایم را به سمت بالای طناب کشیدم،دور طناب پاهایم را محکم قفل‌ کردم و سرم به سمت پایین بود.دو تا دستم را دو طرف خودم باز کردم.در آن لحظه اصلا حس فرود نداشتم،بیشتر حس میکردم دارم پرواز میکنم؛درست مثل یک فرشته.تصویر لبخند ناصر را که دیدم،فهمیدم‌ این همان اتفاق خوبی بود که من باید به آن می‌رسیدم و گاهی برای اوج گرفتن،باید پایین آمد،کمک کرد،دستی را گرفت،آبرویی را خرید و دلی را شاد کرد و این یکی از درس های رشد بود که ما کنار مربی مان یاد می‌گرفتیم.آن روز برایم خیلی شیرین بود.مطمئن تر از قبل شدم که خدا در تمام لحظات به من،از هر کس و هر چیزی نزدیک تر است.بعد از ظهر بچه ها گروه گروه کنار هم نشسته بودند و گپ میزدند.هر چند دقیقه ای صدای خنده از میان یکی از این جمع ها بلند میشد.کم کم داشتیم به غروب جمعه نزدیک می‌شدیم.نگاه کردم،دیدم دور و بر آقا مرتضی خلوت شده،بلند شدم خاک روی شلوارم را گرفتم،دستی به موهایم کشیدم و رفتم کنارش نشستم.

#رمان #رمان_رفیق_مثل_رسول #شهید_رسول_خلیلی #پارت_پنجاه_و_هفت با هم حرف زدیم،درمورد خیلی از چیزهایی‌که‌می‌توانست به این رشد اخلاقی آدم ها کمک کند،حرف زدیم؛اما هیچ کدامش مثل ایثار به این رشد سرعت نمی‌داد.ایمان به خدا و اهل بیت علیهم السلام مهم است؛اما تکمیل کننده این مسیر از خود گذشتن و ایثار است که باید یاد می‌گرفتم و تمرین می‌کردم.اینکه جایی بتوانیم با همه علاقه و نیازی که داریم،انتخاب کنیم،بگذریم و نه بگوییم،خیلی نقش مهمی دارد.خورشید یک مشت رنگ قرمز به دل آبی آسمان پاشید.این طوری رفتنش بیشتر به دل می‌نشست.نگاهی به آسمان کردم،گفتم:«آقا مرتضی میشه برای من یه کاری بکنید؟»آقا مرتضی با نگاه گرم و مهربان گفت:«چی شده آقا رسول؟هر کمکی از دستم بربیاد،انجام میدم».سرم را پایین انداختم و از ته دلم گفتم:«شما به قول بچه ها سیمت وصله آقا،دعا کنید شهید بشم».آقا مرتضی گفت:«رسول جان؛چون ایمان دارم که شهادت عاقبت بخیر شدنه،برات دعا میکنم؛اما یادت باشه شهادت مقصد نیست،شهادت راه رسیدن به خدا را تسهیل می‌کنه».همیشه صحبت های آقا مرتضی یک درس بزرگ بود و من باید بیشتر تلاش می‌کردم. روزهای نوجوانی من و فرید کم کم دست در جوانی گذاشت.حالا هر دو مان بزرگ تر شده بودیم.با نگاهی حساس تر و کارهایی پخته تر؛اما هنوز شیطنت خودمان را داشتیم.مسائل روز؛بخصوص بحث مقاومت اسلامی و حزب‌الله لبنان برای هر دومان جالب بود.مدتی پیگیر بحث استشهادی در بین بچه های حزب‌الله لبنان بودیم،

فک کنم برای بار ۱٠٠٠٠٠٠ ام از تلوزیون اثر محمدالجنامی (همون نوای حسین) رو پخش کردن. #نه‌به‌خزکردن‌مداحیه‌مادحین.