یه پستی دیدم از حضرت اقای شهید کاش موشک بزنتم کاش میمردم نمیدیدم کل غم عالم ریخت سرم

یه دعایی کنید همه مون مخصوصا یکی از بچه ها که خیلی دلش میخواد بریم تشیع بریم یه دعا کنید لطفا 😭

وقتی حوصلم سر میره شکوفا میشم

البته هنوز کامل نشده

روز چهارم: شب های روشن 😭✨ از وقتی خوندمش خیلی تو مغزم هستش واقعا قشنگ بود خیلی زیاد باهاش حال کردم. انقدر معروف بود ارزششو داشت حس میکنم تو کتاب خودم رو دیدم یه تیکه از احساساتم برا همین تو مغزم ثبت شد

یکی بهم بگه دروغه...

انگار رمز شهادت دختران در ایران، «رنگ صورتی» است...

روز پنجم: چیزی که دلم میخواد باشم حافظ کل قران شده باشم گرافیست خیلی خوبی شده باشم کاری داشته باشم که پول خوبی داشته باشه اطلاعات سیاسی،مذهبی و اجتماعی همش خیلی بالا باشه و معلم شده باشم دوربین عکاسی داشته باشم و عکاس باشم کل دوره های بی نهایت هم تموم کرده باشم هم اجرا بکنم تو زندگیم

روز ششم: و شاید تقدیرش چنین بود که لحظه از عمرش را با تو همدل باشد

دیروز رو یادم رفت الان گذاشتم

روز هفتم: روزی که بخاطر مدرسه انقلاب اصلا نخوابیده بودم و از مدیر اجازه گرفتم کل ۶ ساعت تو اتاق مدرسه انقلاب بودم و داشتم مدرسه انقلاب رو درست میکردم اون لحظه که تنها داشتم از خودم فیلم میگرفتم و پوسترم که از دیشب درگیرش بودم رو میچسبوندم یکی از بهترین لحظه های عمرم بود حتی اگه برنده هم نمیشدیم من که عشق دنیا رو کردم البته که دست خدا هم اون روز خیلی دیدم که مدیر ما اجازه داد نرم سر کلاس ها

همین جمله ی اقا که میگه«چرا گریه میکنی؟» قابلیت مردن رو داره 😭