نه به قول سید حسن نصرالله ما به شهیدانمان نمیگوییم خداحافظ میگوییم به امید دیدار...

ولی الان حالم دقیقا اون قسمت اهنگ چاووشیِ که میگه: من نمیخواستم بره این کلافم کرده زندگیمو میدم که فقط برگرده...

من تو مرحله انکار هنوز گیر کردم من هنوز ۹ اسفند رو باور نکردم بعد شمارو خاک کردن؟ الان دیگه وقتی تلوزیون رو روشن میکنم خیلی رندوم صورت قشنگ شما که داره میخنده رو نمیبینم؟

دیگه قرار نیست وقتی دارم حرفاتو میخونم از ذوق گریم بگیره و به خودم ببالم که چنین رهبری دارم؟

دیگه قرار نیست وقتی که از مدرسه عاصیم و هیچکس حرفمو نمیفهمه حرفای شما اب رو اتیش باشه برام؟

دیگه قرار نیست التماس بابام کنم که تروخدا بریم نماز عید فطرو پشت اقا بخونیم؟

دیگه قرار نیست برنامه بریزم من که نرفتم جشن تکلیف پیش اقا ابجیم جای من بره؟

من کل زندگیم حضرت آقاعه حالا چجوری زندگی کنم؟

میشه برگردی؟

میشه حداقل منو ادم کنی؟

حضرت اقا فک کن چقدر سر غمت شکستم که منی که هیچوقت تو جاهای شلوغ گریم نمیگرفت بخاطرت شلوغ ترین جاها گریه کردم

واقعا نمیبنمت؟؟