#حدیث| عیون أخبار الرضا، أمالی صدوق: حسن بن محمّد بن بشار نقل کرده، پیرمردی از اهل سنت که از اهالی قطیعة الربیع بود و سخنش مورد اعتماد بود، برایم نقل کرد: من بعضی از اهل بیت پیامبر را که مردم به فضلشان اقرار داشته اند را دیده ام، ولی هرگز کسی را در عبادت و فضل چون او ندیده ام. گفتم: چه کسی را می‌گوییی؟ و او را چطور دیدی؟ گفت: در زمان سندی بن شاهک، ما در قالب هشتاد مرد، که همگی در خیر و خوبی سرآمد بودیم، جمع شدیم و ما را به محضر موسی بن جعفر بردند. سندی به ما گفت: ای شماها که این جایید! به این مرد نگاه کنید؛ آیا برای او اتفاقی افتاده است؟ مردم فکر می‌کنند که با او بدرفتاری شده است و در این باره حرف‌های زیادی می‌زنند. این جای اوست و این هم فرش او، در جایش آسوده است و هیچ سختی هم ندارد و امیرالمؤمنین هم هیچ قصد بدی نسبت به او ندارند و فقط منتظرش هستند که پیش او برود تا امیرالمؤمنین با او مناظره کنند. همان طور که می‌بینید، صحیح است و از همه جهت در آسایش است، از خودش بپرسید. ما همگی داشتیم فقط به ایشان و بزرگواری و آقایی ایشان نگاه می‌کردیم که فرمودند: اما سخنانی که در مورد آسایش و چیزهایی شبیه آن گفت، همان طور است که گفت. ولی به شما جماعت بگویم که نه عدد خرمای مسموم به من خورانده اند و فردا بدنم سبز می‌شود و پس فردا از دنیا خواهم رفت. به سندی بن شاهک نگاه کردم؛ داشت مانند شاخه خشک شده نخل به خود می‌لرزید. حسن نقل کرده، پیرمردی که این جریان را برایم نقل کرد، از بزرگان اهل سنت و پیرمردی بسیار راست گفتار بود که سخن او کاملا قابل قبول و شخصیتش پیش مردم مطمئن مطمئن است. عیون أخبار الرضا ۱: ۹۶، أمالی صدوق: ۱۴۹ @BotShenasi

#حدیث | ترک تقیه عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِي الْحَسَنِ مُوسَى علیه السلام قَالَ: إِنَّ اللَّهَ عَزَّوجَلَّ غَضِبَ عَلَى الشِّيعَةِ فَخَيَّرَنِي نَفْسِي أَوْ هُمْ فَوَقَيْتُهُمْ وَ اللَّهِ بِنَفْسِي مرحوم شیخ کلینی از حضرت موسی بن جعفر صلوات الله علیهما نقل کرده است که فرمودند: همانا خداوند بر شیعیان غضب نمود و مرا مُخَیر نمود که عقوبت را از طرف آنها تحمل کنم و یا خود آنها عقوبت شوند، بخدا قسم من آن را به جان خود خریدم و شیعیانم را حفظ کردم. الكافي، ۱/۲۶۰ علامه مجلسی : این غضب یا به این جهت بود که شیعیان تقیّه را ترک کرده و امامت آن امام را آشکار کرده‌اند؛ سپس هارون الرشید مُرَدد ماند بین این که شیعیان و تابعان آن امام را بکُشد یا اینکه آن امام را زندانی کرده و او را به شهادت برساند. پس امام برای شیعیان خود دعا کرده و بلا را برای خود خواستند. یا وجه دیگری هم داشت. مرآة العقول ۳/۱۲۶ @BotShenasi

#حدیث| شیعهء ما حدّثنا أبی رحمه الله قال: حدّثنی عبداللَّه بن جعفر، عن أحمد بن محمّد عن ابن أبی نجران، قال: سمعت أبا الحسن علیه السلام یقول: «من عادی شیعتنا فقد عادانا و من والاهم فقد والانا، لأنّهم منّا، خلقوا من طینتنا من أحبّهم فهو منّا ومن أبغضهم فلیس منّا. شیعتنا ینظرون بنوراللَّه ویتقلّبون فی رحمة اللَّه ویفوزون بکرامة اللَّه. ما من أحد من شیعتنا یمرض الاّ مرضنا لمرضه ولااغتمّ الاّ اغتممنا لغمّه و لا یفرح الاّ فرحنا لفرحه ولایغیب عنّا أحد من شیعتنا أین کان فی شرق الأرض أو غربها. و من ترک من شیعتنا دیناً فهو علینا ومن ترک منهم مالاً فهو لورثته. شیعتنا الذین یقیمون الصلاة ویوتون الزکاة ویحجّون البیت الحرام و یصومون شهر رمضان ویوالون أهل البیت علیهم السلام ویتبرّ أون من أعدائهم اولئک أهل الایمان و التقی وأهل الورع و التقوی ومن ردّ علیهم فقد ردّ علی اللَّه ومن طعن علیهم فقد طعن علی اللَّه لأنّهم عباداللَّه حقّاً وأولیاوه صدقاً. و اللَّه انّ أحدهم لیشفع فی مثل ربیعة و مضر، فیشفّعه اللَّه تعالی فیهم لکرامته علی اللَّه عزّوجلّ». امام موسی کاظم علیه السلام فرمود: «هر کس با شیعیان ما دشمنی کند، با ما دشمنی کرده و هر کس با آنان مهربانی کند، با ما مهربانی کرده؛ چون آنان از ما هستند و از خمیره ما آفریده شده اند». هر کس که آنها را دوست داشته باشد، از ما است و کسی که دشمن آنها باشد، از ما نیست. شیعیان ما، نور خدا را می‌بینند و در رحمت خداوند غوطه ور و به سبب کرامت و احترامی که نزد خداوند دارند، رستگار و پیروز می‌شوند. اگر یکی از شیعیان ما بیمار شود، ما هم به خاطر بیماری او، بیمار و هرگاه اندوهگین گردد، ما هم ناراحت می‌شویم و با خوشحالی او، ما هم خوشحال می‌شویم. هیچ یک از آنان در شرق و غرب جهان از دید ما پنهان نیستند. اگر یکی از آنان قرض دار شود، دادن قرض او بر ما لازم است و چون دارایی از او به جای بماند، برای وارثان او می‌باشد. شیعیان ما کسانی هستند که نماز را بپا داشته و زکات مالشان را می‌دهند و حجّ به جا می‌آورند و روزه ماه رمضان را می‌گیرند و با خاندان پیغمبر خویش مهربان و دوست هستند و از دشمنانشان بیزاری می‌جویند. این چنین افرادی، با ایمان و با تقوا هستند که انکار آنها، انکار خداوند است و هر کس به آنها طعنه زند، به خدا طعنه زده؛ چون آنها به حقّ، بندگان خدا و به راستی، دوستان او می‌باشند. به خدا قسم! فقط یکی از آنان می‌تواند که به اندازه نفرات دو قبیله ربیعه و مضّر را شفاعت کند و خداوند هم شفاعتشان را می‌پذیرد؛ به خاطر احترامی که در نزد خداوند دارند. عنه البحار المتقدم، ح ۲۵؛ الوسائل: ۱/۱۵، ح ۲۸. صفات شیعه حدیث ۶ @BotShenasi

#پناهیان|نمونه ای از رویکرد تکفیری و تند آقای علیرضا پناهیان تطبیق های سلیقه ای و تفسیر های سطحی ایشان از دین، با وجود قدرت خطابه ای که دارد، خطری جدی برای جوانان متدین است. @BotShenasi

#حدیث| معانی الاخبار: به نقل از حضرت امام محمّد باقر علیه السّلام روایت می‌کند که فرمود: «جبرئیل نام حسن را با یک پارچه حریر از بهشت برای پیغمبر اکرم اسلام هدیه آورد. نام حسین هم از نام حسن گرفته شده است. » بحار الانوار جلد ۴۳ صفحه ۳۰۹ @BotShenasi

#حدیث| فطرس کوی توام یا اباعبدالله به روایت از قاسم بن ابی العلأ همدانی حدیث فطرس را در دعا آورده است و در کتاب مناقب از مسأله باهره، از حسن بن طاهر هاشمی نقل می‌کند که گفت: «خدای علیم فطرس را مخیر کرد که بین عذاب دنیا و عذاب آخرت یکی را انتخاب کند، فطرس هم عذاب دنیا را برگزید. فطرس از مژگان چشمان خود در جزیره در وسط دریا آویزان بود، به گونه ای که گذر هیچ حیوانی به آنجا نمی افتاد و از زیر او نیز دود بد بویی متصاعد بود که قطع نمی شد. تا اینکه یک بار فطرس نزول ملائکه را احساس کرد و از یکی از آنها که از نزدیکی او عبور می‌کرد پرسید که چه چیزی موجب نزول شما شده است؟ گفت: «به این دلیل که از دختر و وصی حاشر، یعنی حضرت محمّد که احمد است پسری متولد شده که امامان هدایت کننده تا روز قیامت از نسل وی خواهند بود. » فطرس از ملکی که این خبر را داده بود خواهش کرد که از طرف او هم به پیامبر خدا تهنیت و تبریک بگوید و حضرت محمّد صلی اللَّه علیه و آله و سلم را از حال او با خبر کند. هنگامی که پیغمبر اعظم اسلام از ماجرای فطرس آگاه شد، از خدای رئوف خواست که به خاطر امام حسین علیه السّلام او را آزاد کند و خدای سبحان هم دعای آن حضرت را مستجاب کرد. آنگاه فطرس به حضور رسول خدا آمد و پس از تبریک گفتن به آن حضرت، هنگام بازگشت به جای خود می‌گفت: «کیست مثل من؟ چرا که من آزادشده حسین بن علی و فاطمه و جدش احمد حاشر هستم! » #فطرس @BotShenasi

#حدیث| به حسین احتیاجی ندارم!! علل الشرائع: به نقل از عبدالرحمن بن کثیر هاشمی نقل می‌کند که گفت: «از حضرت صادق آل محمّد صلی اللَّه علیه و آله پرسیدم: «فدایت شوم! چگونه شد که فرزندان امام حسین از فرزندان امام حسن افضل و برتر شدند، در صورتی که ایشان تابع یک دین بودند؟ » فرمود: «هر چند که شما سخن مرا نمی پذیرید، با این حال پاسخت را می‌دهم. جبرئیل پیش از تولد امام حسین نزد پیغمبر خدا صلی اللَّه علیه و آله آمد و به آن حضرت گفت که پسری برای تو متولد می‌شود که امت تو، او را بعد از تو خواهند کشت. رسول خدا فرمود که ای جبرئیل! من به چنین فرزندی احتیاج ندارم. سه مرتبه این موضوع را به آن حضرت خاطر نشان کرد. آنگاه پیامبر خدا حضرت امیر را خواست و به وی فرمود: «جبرئیل از طرف خدا به من خبر می‌دهد که پسری برای تو متولد خواهد شد که امت تو او را می‌کشند. » امیرالمؤمنین گفت: «یا رسول اللَّه! من به چنین فرزندی احتیاج ندارم. » پیامبر خدا سه بار این موضوع را به حضرت امیر خاطر نشان کرد. سپس فرمود: «مقام امامت و وارث بودن و خازن علم بودن از آن فرزندان حسین خواهد بود. » پیامبر خدا پس از این گفتگوها نزد حضرت فاطمه اطهر فرستاد و پیغام داد که خدا به تو پسری می‌دهد که امتم بعد از من او را شهید خواهند کرد. زهرای اطهر گفت: «من به چنین فرزندی احتیاج ندارم. » پیغمبر خدا این مطلب را سه مرتبه به فاطمه زهرا گوشزد کرد، سپس پیغام داد: «مقام امامت و وارث بودن و خازن علم بودن از آن فرزندان حسین خواهد بود. » فاطمه اطهر گفت: «از خدای سبحان راضی شدم. » پس از این اتفاق حضرت فاطمه علیها السّلام امام حسین را باردار شد. پس از سپری شدن مدت حمل وی که شش ماه بود، آن بزرگوار را به دنیا آورد. غیر از امام حسین و حضرت عیسی بن مریم علیها السّلام، هیچ نوزاد شش ماهه ای زنده نمانده است.‌ام سلمه متکفل پرورش امام حسین گردید. پیغمبر خدا نیز روزی یک مرتبه می‌آمد، زبان خود را در دهان امام حسین می‌گذاشت و آن حضرت زبان پیامبر خدا را می‌مکید تا سیر می‌شد. خدای توانا گوشت امام حسین را از گوشت رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله رویانید. امام حسین هرگز از فاطمه اطهر و هیچ زن دیگری شیر نخورد. آنگاه خدای مهربان این آیه را درباره امام حسین نازل کرد که می‌فرماید: «وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً حَتَّی إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی» ، {مدت حمل و شیرخوارگی وی سی ماه بود، تا اینکه قوی شد و به سن چهل سالگی رسید و گفت پروردگارا، مرا توفیق ده تا در مقابل این نعمتی که به من و پدر و مادرم عطا کردی شکرگذار باشم و عمل نیکویی را که مورد پسند تو باشد انجام دهم و فرزندان مرا صالح و نیکوکار بگردان. } اگرمی گفت «اصلح لی ذریتی» کلیه فرزندانش امام می‌شدند. ولی چون گفت «أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی»، مقام امامت به بعضی از آنها اختصاص یافت. توضیح: جوهری گوید: گفته مردم که: «الناس فی هذا الأمر شرع سواء»، شرع هم با حرکت عین الفعل و هم با سکون خوانده می‌شود و مفرد و مؤنّت و جمع در آن یکسان است و گفته می‌شود «هذا شرع. » هذا یعنی این مثل این است و «هما شرعان»، این دو مثل هم اند. «لا اراکم تأخذئن» به یعنی شما مساوات را هم نمی پذیرید بلکه فرزندان امام حسن علیه السّلام را ترجیح می‌دهید، یا شما گفته مرا نمی پذیرید اگر علّت آن را برایتان بگویم و این احتمال اخیر روشن تر است. بحار ج ۴۳ ص ۳۱۳ احقاف / ۱۵ @BotShenasi

#حدیث| عمران بن سلمان و عمرو بن ثابت نقل می‌کند که گفتند: «کلمات حسن و حسین، دو نام از نام‌های بهشت هستند که تا پیش از آن در دنیا نبودند. » جابر گوید: پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: امام حسن، حسن نامیده شد چون با احسان خدا آسمان‌ها و زمین‌ها به پا ایستاده است و حسین از احسان مشتق شده است و علی و حسن دو اسم از اسمای خداوند است و حسین مصغّر حسن است. بحارالانوار ج ۴۳ صفحه ۳۲۳ @BotShenasi

#حدیث| در سند احمد و مسند ابی یعلی آمده که گفت: چون متولّد گشت نامش را حمزه نامید و چون حسین متوّلد شد، او را جعفر نامید. علی علیه السّلام گوید: رسول خدا صلی الله علیه و آله مرا خواست و فرمود: «من مأمور شده‌ام که اسم این دو را تغییر دهم. » گفتم: «خدا و رسول او را داناترند. » پس رسول خدا آن دو را حسن و حسین نامید. رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: «من مأمور شده‌ام که این دو فرزند را حسن و حسین بنامم. » #سیدالشهدا @BotShenasi

#سیدالشهدا| جنس شادی او فرق میکند خداوند متعال به جبرئیل فرمود که مژده پسری که به دست امت ختم الانبیا صلی الله علیه و آله کشته میشود را به رسول الله صلی الله علیه و آله بدهد. جبرئیل خدمت آن حضرت رسید و مژده را عرض کرد، اما رسول خدا فرمود: من به داشتن چنین پسری احتیاج ندارم! رسول خدا به امیرالمومنین علیه السلام مژده آمدن پسری که به دست امتش کشته میشوند را داد و سه بار تاکید فرمود: امیرالمومنین علیه السلام در جواب فرمود: من به این فرزند احتیاجی ندارم! به محضر صدیقه طاهره سلام الله علیها آمدند و مژده دادند، اما حضرت فرمود: من به داشتن چنین پسری احتیاج ندارم! در روایات شریف است که صدیقه طاهره سلام الله علیها با کراهت به اباعبدالله علیه السلام بار دار شد! وقت میلاد با سعادت آن حضرت، رسول خدا صلی الله علیه و آله تشریف آوردند، به محضر صدیقه طاهره سلام الله علیها آمدند، وقت تولد یک نوزاد به مادر نوزاد تبریک میگویند، اما رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: دخترم تسلیت میگویم! این پسر را امت من میکشند! دخترم در کنار رودی که مهر تو است با لب عطشان، از قفا سر او را جدا میکنند! سه روز و سه شب عریان میان خاک کربلا رها میشود! بدنش کوبیده به مرکب شود! تکه ای از بدن نیست که جای زخم نداشته باشد! سی هزار نفر او را محاصره میکنند! عده ای با چوب، عده ای با سنگ! عده ای با شمشیر! عده ای به تیر! عده ای با نیزه! پیر مردها با عصا به بدن او میزنند! صدیقه طاهره سلام الله علیها گریستند و فرمودند: کاش او را نمی زاییدم! فرمودند پدر جان وقت کشتن او، شما هستید؟ فرمود: نه دخترم! پدرش هست؟ نه دخترم! برادرش هست؟ نه دخترم! من هستم؟ نه دخترم! او غریب و بی یار است! پس چه کسی برای او گریه میکند؟ فرمود: می ایند زنان و مردانی که چون عزیزشان برای عزیز تو گریه میکنند! مردهای آن ها چون زن بچه مرده برای او گریه میکنند! فرمود: دخترم خدا به وسیلهء حسین تو مردم را سعادتمند میکند! او رحمت واسعهء خداوند است! امامان هدایت از نسل او هستند! اما این چه میلادی است که جای تبریک، تسلیت میگویند! جای خنده، اشک میریزند؟ نه تنها جنس غمش فرق میکند، بلکه جنس شادی او هم فرق میکند! شادی او هم پر از اشک و آه است! خداوند تمام سعادت را درب خانه اباعبدالله علیه السلام قرار داد! شیطان در روز عاشورا گفت: همه را میتوان گمراه کرد جز آن که به دامن اباعبدالله علیه السلام چنگ میزند! تمام انبیاء ارزوی زیارت قبر مطهر او را دارند! شفا در تربت او است! دعا تحت قبه او مستجاب است! رحمت واسعهء خداوند است! سفینهء نجات خداوند متعال است! انبیاء خادم روضهء او هستند! خداوند روضه خوان او است! بی راه نیست اگر بگوییم، دست خلق به سماور روضه های او دخیل است. صلی الله علیک یا ابا عبدالله #کربلا #سیدالشهدا #شعبان @BotShenasi

#حدیث| تفسیر علی بن ابراهیم قمی: در ذیل این آیه که می‌فرماید: «وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْسانا» {ما به بشر توصیه کردیم که به والدین خود احسان کند. } فرمود: منظور از احسان، حضرت محمّد صلی اللَّه علیه و آله و سلم و منظور از والدین، امام حسن و امام حسین علیهما السّلام است. آنگاه درباره امام حسین فرمود: «حمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً» [۲]، {مادرش با تحمّل رنج به او باردار شد و با تحمّل رنج او را به دنیا آورد. } زیرا خدای علیم قبل از انعقاد نطفه امام حسین، ولادت او و اینکه مقام امامت تا روز قیامت نصیب فرزندان وی خواهد شد را به رسول عزیز خود بشارت داده بود، آنگاه آن حضرت را از مصائبی که حسین و فرزندانش دچار می‌شدند آگاه کرده و این مژده را داده بود که در ازای این مصائب، مقام امامت را به فرزندان آن حضرت خواهد داد. همچنین به پیغمبر خود خبر داده بود که حسین کشته خواهد شد. سپس خدا او را به دنیا باز می‌گرداند و وی را یاری می‌کند تا دشمنان خود را به قتل برساند و زمین را ملک او قرار خواهد داد. بحار الانوار ج ۴۳ ص ۳۱۵ قصص / ۴ احقاف / ۱۵ #سیدالشهدا @BotShenasi

‌ عقل همه‌ی حکما و فهم همه‌ی فقها در شناخت شخصیت و منزلت #عباس_بن_علی علیهماالسلام مبهوت است. «سَلامُ اللهِ وَسَلامُ مَلائِكَتِهِ الْمُقَرَّبينَ وَاَنْبِيائِهِ الْمُرْسَلينَ وَعِبادِهِ الصّالِحينَ وَ جَميعِ الشُّهَداءِ وَ الصِّدّيقينَ و الزَّاكِياتُ الطَّيِّباتُ فيما تَغْتَدي و َتَرُوحُ عَلَيْكَ يَا بْنَ اَميرِ الْمُؤْمِنينَ.¹» عظمت #اباالفضل_العباس علیه‌السلام این است که حجت خدا، #امام_صادق علیه‌السلام مقابل قبر او می‌ایستد و می‌گوید: سلام خدا و سلام فرشتگان مقرّبش و پيامبران مرسلش و بندگان شايسته‌اش و همه‌ی شهيدان و صدّيقان و درودهاى پاك و پاكيزه بر تو باد اى فرزند اميرمؤمنان! عباس علیه‌السلام مقامی نزد خدا دارد که طبق بیان #امام_سجاد علیه‌السلام، #جمیع_شهدا از اول خلقت تا ظهور #امام_زمان علیه‌السلام به آن مقام غبطه می‌خورند.² ۱. کامل الزیارات، ص۴۴۰ ۲. امالی شیخ صدوق، ص۵۴۷ برگرفته از بیانات آیت الله العظمی وحید خراسانی ۱۲/آذر/۱۳۸۹ @BotShenasi