🔍 ابراهیم ادهم و اتّخاذ شیوه های ملامتیه ➖ به ابراهیم ادهم گفتند: آیا در مسیر سیر و سلوکت، آیا تاکنون شاد شده ای؟ گفت: چند بار. 🚩 یک بار در کشتی بودم و کشتی بان مرا نمی شناخت‌. جامه ای پاره داشتم و مویی بلند، به صورتی بودم که بقیه مسافرین اینگونه نبودند، لذا به من می خندیدند و مرا مسخره می کردند. هر مدّت یک بار سراغم می آمدند و موی مرا می گرفتند و می کندند و به صورت من سیلی می زدند. در این حالت به مراد خود رسیدم و با آن خواری شادم. 🚩 ناگهان موجی بسیار بزرگ آمد به گونه ای که همه ترسیدند. ناخدای کشتی گفت: یک نفر را باید بیرون بیاندازیم تا کشتی سبک شود. پس مرا گرفتند که در آب بیندازند، امّا دریا آرام شد. در آن لحظه به خود نگریستم و شاد شدم. 🚩 یک بار هم به مسجد رفتم تا بخوابم. امّا پای مرا گرفتند و به سوی مسجد کشیدند، به گونه ای که سرم شکست و خون از سرم روان شد. در این حالت، نفس خود را به مراد خویش دیدم. 🚩بار دیگر، کسی روی من بول کرد و من شاد شدم. یک بار دیگر، شپش هایی در پوستین من افتاده بود که بدن مرا می خوردند. در آن حالت نیز نفس خود را به مراد دیدم. ➖قشیری، یک بار ابراهیم ادهم لباس خزّی پوشیده بود. وقتی در آن نگاه کرد، به حدی شپش در آن بود که نتوانست خز را از شپش تشخیص دهد. ✍ دکتر علی اصغر حلبی بعد از نقل این شیوه زهدِ هندی و سوری می نویسد: " من اعتقاد دارم اگر چنین مطلبی درست باشد، باید در سلامتِ عقل این مردِ بسیار مشهور تردید کرد. " 📚 تذکره الاولیاء، ص ۱۰۲-۱۰۳ 📚 مبانی عرفان و احوال عارفان، ص ۲۴۴ #اقطاب_صوفیه #ابراهیم_بن_ادهم @BotShenasi

🔍 سید حیدر آملی و تصوف ➖ قرن هشتم هجری، قرن ظهور سید حیدر آملی، و دوران ابتلایِ رسمی شیعه، به تصوف است‌. در قرن هشتم، ایشان مراحل اجتهاد را در حوزه های شیعه طی کرده است، رسماً خرقه پوش می شود! و به تصوف می پیوندد! ➖ ایشان نه تنها تصوف را بدعتی در اسلام تلقی نمی کند، که " تشیع و تصوف را دو روی یک سکه می داند! و مکمل یکدیگر می داند!" برای اثبات مدعای خود رو به توجیه و تأويل می آورد. وی اولین عالم شیعی است که رسماً مکتب وحدت وجود را از ابن عربی، اخذ نموده و به دفاع از آن پرداخته است! از افکار و تصوف ابن عربی در بیان تفسیر قرآن و اعتقادات، بهره می جوید! ➖ به روشنی می توان ادعا کرد او، اولین کسی است که با رویکردِ مثبت به اندیشه های ابن عربی، راه ورود افکار عرفانی را به حوزه های شیعه هموار می کند، و لذا پیروان ابن عربی در شیعه، وامدار تلاش های وی می باشند. #تصوف #سید_حیدر_آملی @BotShenasi

🔍 سید حیدر آملی و تصوف ➖سید حیدر از نظر مالی انسان متمولی بوده است اما به یک باره مال و املاک و خانواده را رها می کند و پیراهنی که قیمت آن از یک درهم کمتر است و بعضی از دوره گردها آن را دور می اندازند، به تن می کند، به سلسله صوفیه وارد می شود، رهسپار زیارت و حج می شود! سید حیدر در " نصّ النّصوص " می نویسد: " خداوند متعال به امن امر فرمود که هر آنچه غیر اوست رها کنم، و فقط به او توجه نمایم. به من الهام نمود، که به دنبال مقام و منزلی باشم که در آن سکنی گرفته، و به عبادت و طاعت الهی بپردازم. از آنجا که به امر و اشاره حقّ متعال، جایی بالاتر و شریف تر از مکّه نیست، پس وزارت و ریاست و ماه و جاه و پدر و مادر، و همه بستگان و برادران و یاران را رها کردم، و خرقه ای پوشیدم که قیمتی نداشت و در سن سی سالگی از سرزمینم، آمل، به سمت مکّه حرکت کردم." ➖ در این مسیر نخست به اصفهان می رود و در این سفر جز با صوفیان مراوده نمی کند. وی با یکی از مشایخ صوفیه به نام شیخ نورالدّین طهرانی که از مشایخ سلسله کبروّیه بوده است، همراه می شود و به طور خاصی به او ارادت داشته است. در فاصله کمتر از یک ماه، به دست شیخ نورالدین، " خرقه صوری درویشی را بعد از تلقین ذکری خاصّ می پوشد" ➖ بعد ها اجازه نامه این خرقه را گم می کند‌. سید حیدر در سال ۷۵۰ هجری به زیارت و حج می رود و سپس در سال ۷۵۱ به نجف بازگشته، به ریاضت و خلوت نشینی و عبادت شدید و کسب علوم لدنّی، بدون تعلیم از دیگران می پردازد. بعضی از مدارک، دالّ بر آن است که در آن دوران، تصوف در میان بعضی شیعیان عراق رواج یافته بود به گونه ای که صوفیان در کنار حرم امیرالمومنین علیه السلام خانقاه داشتند. ➖ابن بطوطه (م ۷۷۹ ق) در " سفرنامه" خود می نویسد که در سال ۷۲۶ بعد از انجام مراسم حج، به سمت عراق حرکت می کند و به نجف می رسد، وی آنجا را چنین توصیف می‌کند: " آخر بازار عطارها، باب حضرت است، وقبری که معتقدند از آنِ علی [امیرالمومنین] علیه السلام می باشد، در این محل است. روبروی مقبره، مدارس و زوایا و خانقاه هایی قرار دارد که دایر و با رونق می باشند..... از باب حضرت به مدرسه بزرگی وارد می شوی که طلّاب و صوفیه در آن ساکن هستند. " 📚مسافر غریب، ص ۵۳- ۵۴و ۱۰۹ 📚 المقدمات من نص النصوص، المتن، ص ۵۳۵ 📚 مقاله تصوف در ایران بعد از قرن ششم، شهرام پازکی، تاریخ و جغرافیای تصوف ص ۲۷ و ۵۴ 📚 مقدمه هانری کربن بر جامع الاسرار، ص ۲۵ و ۲۳ 📚رحلة ابن بطوطة، ج ١، ص ٤٢١ #تصوف #سید_حیدر_آملی @BotShenasi

🔍 سید حیدر آملی و تصوف ➖ سید حیدر در کتاب المقدمات من نص می نویسد: " بعد از برگشت از مکه در نجف ساکن شدم، و به ریاضت و خلوت و طاعت و عبادتی پرداختم که شدیدتر و بزرگتر از آن ممکن نیست، پس از جانب خدا و حضرات غیبی او، فیض بر قلبم جریان یافت" ➖سید حیدر در نجف با صوفی دیگری به نام عبدالرحمن بن احمد قدسی آشنا می شود و دو کتاب " منازل السائرین" از شیخ ابواسماعیل هروی، و "فصوص الحکم" از محی الدین عربی را نزد او خواند. در سال ۷۵۳ هجری به کسب اجازه در خواندن این کتاب نایل می شود. در دوره هم نشینی با عبدالرحمن قدسی، اغلب کتب طولانی و کوتاه تصوف را به طور دقیق مطالعه می کند، و در پِی آن، به تدوین کتب مختلف می پردازد. سید حیدر می نویسد: " خداوند به من امر نمود که بعضی از فیوضات قلبی را آشکار نمایم. پس به نوشتن کتاب در زمینه توحید و اسرار آن پرداختم و این کتاب را در کوتاه ترین مدت نوشتم و آن را " جامع الاسرار و منبع الانوار" نام گذاشتم" ❌ سید حیدر آملی، مدعی کرامات و مقامات باطنی ➖ برخلاف مرسوم که صاحبان کرامت معمولاً از نقل کرامت برای خود پرهیز می کند، سید حیدر، در کتب خود به نقل کراماتی از خود می پردازد که به عنوان مثال می توان به " نص النصوص فی شرح الفصوص " در شرح فصّ داودی، مراجعه کرد. سید حیدر مدعی است که از ناحیه خداوند متعال، علم بی پایانی به او افاضه شده است. و آنچه در تالیفات خود نوشته، اندکی از آن علوم است. ➖ وی در کتاب " نص النصوص " از مکاشفات و مرگ اختیاری خود در شهر اصفهان و قبل از آغاز سفر زیارتی اش، گزارش می کند. سید در همین کتاب، خود را از جهت ظاهری و باطنی با سلمان فارسی مقایسه می کند و برای خود از هر دو جهت، فضیلت بیشتری قائل می شود! 📚المقدمات من نص النصوص، ص ۵۳۶ 📚 مسافر غریب ص ۵۴- ۵۵-۵۸-۷۶-۳۸-۳۹-۶۰۶۶ #اقطاب_صوفیه #تصوف #سید_حیدر_آملی @BotShenasi

#اقطاب_صوفیه #سید_حیدر_آملی