حمدا رسول الله مرتين حي على الصلاة مرتين حي على الفلاح مرتين حي على خير العمل مرتين الله أكبر مرتين لا إله إلا الله مرتين. و الإقامة مثل ذلك إلا أنه يسقط التكبير مرتين من أوله و يسقط مرة واحدة لا إله إلا الله من آخره و يزاد هذا بعد حي على خير العمل قد قامت الصلاة مرتين و الباقي مثل الأذان. وَ رُوِيَ سَبْعَةٌ وَ ثَلَاثُونَ فَصْلًا يُجْعَلُ فِي أَوَّلِ الْإِقَامَةِ اللَّهُ أَكْبَرُ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ وَ رُوِيَ اثْنَانِ وَ أَرْبَعُونَ فَصْلًا فَيَكُونُ التَّكْبِيرُ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ فِي أَوَّلِ الْأَذَانِ وَ آخِرِهِ وَ أَوَّلِ الْإِقَامَةِ وَ فِي آخِرِهَا وَ التَّهْلِيلُ مَرَّتَيْنِ فِيهِمَا نظر شیخ طوسی در الجمل الجمل و العقود في العبادات، ص: 66‌ يشتملان على خمسة و ثلاثين فصلا: الأذان ثمانية عشر فصلا، و الإقامة سبعة عشر فصلا. ففصول «34» الأذان: 1- 4- أربع تكبيرات في اوله، 5 و 6- و الإقرار بالتوحيد مرتين. 7 و 8- و الإقرار بالنبي [صلى اللّٰه عليه و آله ص] دفعتين. 9 و 10- و الدعاء إلى الصلاة دفعتين «35». 11 و 12- و الدعاء الى الفلاح مرتين «36». 13 و 14- و الدعاء الى خير العمل دفعتين «37». 15 و 16- و تكبيرتان 17 و 18- و تهليل دفعتين. و فصول «38» الإقامة مثل ذلك، و يسقط من أولها [من س] التكبير دفعتين و يزاد «39» بدله «قد قامت الصلاة» دفعتين، و يسقط [من س] التهليل مرة واحدة. ابن ادریس در السرائر هیچ اشاره ای به شهادت ثالثه نکرده السرائر الحاوي لتحرير الفتاوى؛ ج‌1، ص: 213 و الأذان و الإقامة خمسة و ثلاثون فصلا. الأذان ثمانية عشر فصلا، و الإقامة سبعة عشر فصلا. و الأذان: اللّٰه أكبر، اللّٰه أكبر، اللّٰه أكبر، اللّٰه أكبر- أشهد ان لا إله إلا اللّٰه، أشهد أن لا إله إلا اللّٰه- أشهد أنّ محمّدا رسول اللّٰه، أشهد أنّ محمّدا رسول اللّٰه (صلّى اللّٰه عليه و آله)- حيّ على الصّلاة، حيّ على الصّلاة- حيّ على الفلاح، حيّ على الفلاح- حيّ على خير العمل، حيّ على خير العمل- اللّٰه أكبر، اللّٰه أكبر- لا إله إلا اللّٰه، لا إله إلا اللّٰه. و الإقامة سبعة عشر فصلا على ما قدّمناه، لأنّ فيها نقصان ثلاثة فصول من الأذان، و زيادة فصلين، فالنقصان تكبيرتان من الأربع الاولى، و إسقاط التكرير من لفظ لا إله إلا اللّٰه في آخره، و الاقتصار على دفعة واحدة، و الزيادة أن يقول بعد حيّ على خير العمل- قد قامت الصّلاة، قد قامت الصّلاة. محقق حلی در شرایع هیچ اشاره ای به شهادت ثالثه نکرده است: شرائع الإسلام في مسائل الحلال و الحرام؛ ج‌1، ص: 65 و لا يؤذن إلا بعد دخول الوقت و قد رخص تقديمه على الصبح لكن يستحب إعادته بعد طلوعه. و الأذان على الأشهر ثمانية عشر فصلا التكبير أربع و الشهادة بالتوحيد ثم بالرسالة ثم يقول حي على الصلاة ثم حي على الفلاح ثم حي على خير العمل و التكبير بعده ثم التهليل كل فصل مرتان. و الإقامة فصولها مثنى مثنى و يزاد فيها قد قامت الصلاة مرتين و يسقط من التهليل في آخره مرة واحدة. محقق حلی در مختصر و معتبر هیچ اشاره ای به شهادت ثالثه نکرده: المختصر النافع في فقه الإمامية؛ ج‌1، ص: 28 و فصولهما على أشهر الروايات خمسة و ثلاثون فصلا. و الأذان ثمانية عشر فصلا [1]، و الإقامة سبعة عشر فصلا [2]. و كله مثنى عدا التكبير في أول الأذان فإنه أربع، و التهليل في آخر الإقامة فإنه مرة، و الترتيب فيه شرط. المعتبر في شرح المختصر؛ ج‌2، ص: 139 مسئلة: و فصوله على أشهر الروايات خمسة و ثلاثون فصلا، الأذان ثمانية عشر، و الإقامة سبعة عشرة، و هو مذهب السبعة و من واليهم [تابعهم] و رواية أبي بكر الخضرمي و كليب الأسدي عن أبي عبد اللّه عليه السّلام «انه حكى الأذان فقال: اللّه أكبر، اللّه أكبر، اللّه أكبر، اللّه أكبر، أشهد أن لا إله إلا اللّه، أشهد أن لا إله إلا اللّه، أشهد أن محمدا رسول اللّه، أشهد أن محمدا رسول اللّه، حي على الصلاة، حي على الصلاة، حي على الفلاح، حي على الفلاح، حي على خير العمل، حي على خير العمل، اللّه أكبر، اللّه أكبر، لا إله إلا اللّه، لا إله إلا اللّه» «2». و مثله روى المعلى بن خنيس «3»، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام و عن إسماعيل الجعفي قال: «سمعت أبا جعفر عليه السّلام يقول: الأذان و الإقامة خمسة و ثلاثون حرفا، الأذان ثمانية عشر حرفا، و الإقامة سبعة عشر حرفا» «4» و في رواية عبد اللّه بن سنان، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام «التكبير في أول الأذان مرتان» «5» و كذا في رواية الفضيل بن يسار «6» عن أبي جعفر عليه السّلام. یحیی بن سعید حلی در الجامع للشرائع عمل به گفتن شهادت ثالثه را رد کرده است: الجامع للشرائع؛ ص: 71 الأظهر أن فصولهما خمس و ثلاثون: الأذان ثمانية عشر و الإقامة سبعة عشر ففصول الأذان أربع تكبيرات، ثم الإقرار بالتوحيد مرتين، ثم بالنبي صلى الله عليه و آله مرتين ثم الدعاء إلى الصلاة دفعتين، ثم الى الفلاح كذلك، ثم الى خير العمل مثله، ثم يكبر مرتين، ثم يهلل مرتين

شهادت بر ولایت امیرالمومنین علیه السلام در اذان و اقامه . و مثله الإقامة: يسقط من أولها التكبير مرتين، و يزاد بدله «قد قامت الصلاة» بعد «حي على خير العمل» مرتين، ثم يسقط من آخرها التهليل مرة واحدة، و هما مسنونان في الفرائض الخمس. الجامع للشرائع؛ ص: 73 و المروي في شاذ الاخبار من قول: ان عليا ولى الله و آل محمد خير البرية فليس بمعمول عليه « نظر علامه حلی در ارشاد الاذهان إرشاد الأذهان إلى أحكام الإيمان؛ ج‌1، ص: 250 و كيفيته: أن يكبّر أربعا، ثم يشهد بالتوحيد، ثم بالرسالة، ثم يدعو إلى الصلاة، ثم إلى الفلاح، ثم إلى خير العمل، ثم يكبّر، ثم يهلّل مرتين مرتين «4». و الإقامة كذلك، إلّا أنه يسقط من التكبير الأول مرتان، و من التهليل مرة، و يزيد مرتين قد قامت الصلاة بعد حيّ على خير العمل. علامه حلی در تبصرة المتعلمین هیچ اشاره ای به شهادت ثالثه نکرده تبصرة المتعلمين في أحكام الدين؛ ص: 41 و صورة الأذان: «اللّه أكبر، اللّه أكبر، اللّه أكبر، اللّه أكبر، أشهد أن لا إله‌ إلا اللّه، أشهد أن لا إله إلا اللّه، أشهد أن محمدا رسول اللّه، أشهد أن محمدا رسول اللّه «1»، حي على الصلاة، حي على الصلاة، حي على الفلاح، حي على الفلاح، حي على خير العمل، حي على خير العمل، اللّه أكبر، اللّه أكبر، لا إله إلا اللّه، لا إله إلا اللّه». و الإقامة مثله الا التكبير فإنه يسقط منه مرتان في أوله، و التهليل يسقط مرة واحدة في آخره، و يزيد قد قامت الصلاة مرتين بعد حي على خير العمل. فجميع فصولهما خمسة و ثلاثون فصلا. علامه حلی در تحریر الاحکام هم اشاره ای نکرده: تحرير الأحكام الشرعية على مذهب الإمامية (ط - الحديثة)؛ ج‌1، ص: 223 صورة الأذان: اللّه أكبر، اللّه أكبر، اللّه أكبر، اللّه أكبر. أشهد أن لا إله إلّا اللّه، أشهد أن لا إله إلّا اللّه. أشهد أنّ محمدا رسول اللّه، أشهد أنّ محمّدا رسول‌ اللّه. حيّ على الصلاة، حيّ على الصلاة. حيّ على الفلاح حيّ على الفلاح. حيّ على خير العمل، حيّ على خير العمل. اللّه أكبر، اللّه أكبر. لا إله إلّا اللّه، لا إله إلّا اللّه. و الإقامة مثل ذلك إلّا أنّه يكبّر مرتين في أوّلها، و يسقط تهليلة في آخرها، و يضيف بعد الدعاء إلى خير العمل «قد قامت الصلاة» مرّتين، فالمجموع خمسة و ثلاثون فصلا في المشهور. علامه در تذکره اذان را مطابق نظر علمای شیعه و روایت بدون شهادت ثالثه نقل کرده و گفته ی شیخ را در مورد شهادت ثالثه آورده: تذكرة الفقهاء (ط - الحديثة)؛ ج‌3، ص: 41 مسألة 156: و عدد فصول الأذان ثمانية عشر فصلا عند علمائنا: التكبير أربع مرات، و كلّ من الشهادتين، و الدعاء إلى الصلاة، و الى الفلاح، و الى خير العمل، و التكبير، و التهليل مرتان مرتان؛ لأن الصادق عليه السلام حكى الأذان فقال: «اللّٰه أكبر اللّٰه أكبر اللّٰه أكبر اللّٰه أكبر، أشهد أن لا إله إلّا اللّٰه، أشهد أن لا إله إلّا اللّٰه، أشهد أن محمدا رسول اللّٰه (صلّى اللّٰه عليه و آله) أشهد أن محمدا رسول اللّٰه (صلّى اللّٰه عليه و آله)، حي على الصلاة حي على الصلاة، حي على الفلاح حي على الفلاح، حي على خير العمل حي على خير العمل، اللّٰه أكبر اللّٰه أكبر، لا إله إلّا اللّٰه، لا إله إلّا اللّٰه» «6». و قال الباقر عليه السلام: «الأذان و الإقامة خمسة و ثلاثون حرفا، الأذان ثمانية عشر حرفا. و الإقامة سبعة عشر حرفا» «7» تذكرة الفقهاء (ط - الحديثة)؛ ج‌3، ص: 43 مسألة 157: الإقامة عندنا سبعة عشر فصلا كالأذان إلّا أنه ينقص التكبير من أولها مرتين و التهليل من آخرها مرة و يزيد: (قد قامت الصلاة) بعد (حيّ على خير العمل) مرتين- و به قال أبو حنيفة «5»- لما رواه أبو محذورة أن رسول اللّٰه صلّى اللّٰه عليه و آله علّمه الإقامة سبع عشر كلمة «6»، و من طريق الخاصة قول الصادق عليه السلام: «و الإقامة مثنى مثنى» « تذكرة الفقهاء (ط - الحديثة)؛ ج‌3، ص: 45 قال الشيخ: ... فأمّا ما روي في شواذ الأخبار من قول: «أن عليا ولي اللّٰه، و آل محمد خير البرية» فممّا لا يعمل عليه في الأذان فمن عمل به كان مخطئا نظر علامه حلی در قواعد الاحکام: قواعد الأحكام في معرفة الحلال و الحرام؛ ج‌1، ص: 265 الأذان ثمانية عشر فصلا: التكبير أربع مرات، و كل واحد من الشهادة بالتوحيد، و الرسالة، ثمَّ الدعاء إلى الصلاة، ثمَّ إلى الفلاح، ثمَّ إلى خير العمل ثمَّ التكبير، ثمَّ التهليل، مرتان مرتان. و الإقامة كذلك، إلا التكبير في أولها فيسقط مرتان منه و التهليل فيسقط «3» مرة في آخرها، و يزيد «قد قامت الصلاة» مرتين بعد «حي على خير العمل». نظر علامه در مختلف الشیعة که دلالت بر اجماع دارد مختلف الشيعة في أحكام الشريعة؛ ج‌2، ص: 135 مسألة: المشهور أنّ فصول الأذان ثمانية عشر فصلا و الإقامة سبعة عشر فصلا. و قال الشيخ في المبسوط «2» و الخلاف «3»: من أصحابنا من جعل فصول الإقامة مثل فصول الأذان، و زاد فيها قد قامت الصلاة مرتين، و منهم، من جعل في آخرهما التكبير أربعم

رات. قال ابن الجنيد «4»: التهليل في آخر الإقامة مرة واحد @botshenasi

⚔پاسخ به دجّال موسوم به منصور هاشمی (11) 🔥تناقض گویی و سفسطة أخبرنا عبدُ السّلامِ بْنُ عبدِ القَیُّوم قال: سألتُ المنصورَ الهاشِميَّ الخُراسانيَّ عَنِ الأخْذِ بِالرِّوایةِ فَکَرِهَهُ و قال: ما أنْزَلَ اللّهُ مِنْ رِوایةٍ إلّا ما تَواتَرَ عَلَیْهَا الألْسُنُ و ذلِکَ لِأنَّ اللّهَ لا یُعْبَدُ بِالظَّنِّ و إنَّما یُعْبَدُ بِالیَقین! قلتُ: و ما حَدُّ التَّواتُر؟ قال: ما یَسْتَیْقِنُ بِهِ عُقَلاءُ النّاس! قلتُ: و کَمْ ذا؟ قال: أَرْبَعَةُ رِجالٍ ذَووا عَدْلٍ إذا لَمْ یَخْتَلِفُوا، کَما قالَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ: «لَوْلَا جَاءُوا عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ ۚ فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا بِالشُّهَدَاءِ فَأُولَٰئِكَ عِنْدَ اللَّهِ هُمُ الْكَاذِبُونَ»! قُلْتُ: رُبَّما یَخْتَلِفُونَ في أَلْفاظِهِمْ و المَعْنِيُّ واحِدٌ! قالَ: لا بَأسَ بِهِ و لا یَکُونَ بَعْضُهُمْ قُرَناءَ بَعْضٍ فَیُتَّهَمُوا في رِوایَتِهِمْ! ثُمَّ مَکَثَ هُنَیْئَةً ثُمَّ قالَ: إنَّ السَّلَفیَّةَ تَرَکُوا العَقْلَ فَشاهَتْ وُجُوهُهُمْ! ترجمه‌ی گفتار: عبد السّلام بن عبد القیّوم بلخی ما را خبر داد، گفت: از منصور هاشمی خراسانی درباره‌ی اخذ کردن به روایت پرسیدم، پس آن را ناپسند شمرد و فرمود: خداوند روایتی را نازل نکرده، مگر چیزی که زبان‌ها بر آن تواتر یافته‌ است و این از آن روست که خداوند با ظن پرستش نمی‌شود، بلکه تنها با یقین پرستش می‌شود! عرض کردم: حدّ تواتر چیست؟ فرمود: چیزی که عقلای مردم با آن یقین پیدا می‌کنند! عرض کردم: آن چند نفر است؟ فرمود: چهار مرد عادل هنگامی که با یکدیگر اختلاف نکرده باشند؛ چنانکه خداوند بلندمرتبه فرموده است: «چرا چهار شاهد بر آن نیاوردند؟! پس چون چهار شاهد بر آن نیاوردند، آنان نزد خداوند دروغگویان هستند»! عرض کردم: چه بسا آنان در الفاظ خود اختلاف کرده‌اند، ولی معنا یکی است! فرمود: اشکالی ندارد و برخی‌شان همنشین برخی دیگر نباشند تا در روایت‌شان (به اخذ از یکدیگر یا تبانی با هم) متّهم شوند! در این هنگام مدّتی سکوت نمود و سپس فرمود: هرآینه سلفیان عقل را وا نهادند، پس روی‌ها‌شان زشت شد! (کانال دجّال مذکور) 🌱پاسخ: اوّلاً خود این روایت واحد است آن هم از شخصیتی خیالی به نام «عبد السّلام بن عبد القیّوم البلخی» پس خود را نقض می کند! ثانیاً اسناد به آیه «لو لا جاؤوا علیه ...» مغالطه ی محض است زیرا اوّلاً این آیه مخصوص شهادت بر زنا است و ثانیاً تنها اعتبار قضایی آن مدّ نظر است نه چیز دیگر. آیا منصورِ دجّالِ کذّاب این آیات را ندیده؟! : 1. وَ اسْتَشْهِدُوا شَهيدَيْنِ مِنْ رِجالِكُمْ فَإِنْ لَمْ يَكُونا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَ امْرَأَتانِ مِمَّنْ تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَداءِ أَنْ تَضِلَّ إِحْداهُما فَتُذَكِّرَ إِحْداهُمَا الْأُخْرى‏ (البقرة، 282) 2. وَ أَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ مِنْكُمْ (الطلاق، 2) 3. إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حينَ الْوَصِيَّةِ اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ أَوْ آخَرانِ مِنْ غَيْرِكُمْ (المائدة، 106) ثالثاً حکایت خیالی دیگری که در کانالش نقل شده با مبنای فوق در تضادّ است: أخْبَرَنا عَبْدُ السَّلامِ بْنُ عَبْدِ القَیُّوم، قال: سَمِعْتُ المنصورَ یَقولُ: لَوِ ٱسْتَطَعْتُ لَمَحَوتُ الحَدیثَ کُلَّهُ إلّا «إِنِّي تارِکٌ فیکُمْ ما إِنْ تَمَسَّکْتُمْ بِهِ لَنْ تَضِلُّوا بَعْدِي: کتابَ اللّهِ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَیْتِي» فَإِنَّ فِیهِ کِفایةً وَ لَو کُنْتُ مُبْقِیاً سِواهُ لَأَبْقَیْتُ: «عَلَیْکُمْ بِسُنَّتِي وَ سُنَّةِ الخُلَفاءِ الرّاشِدینَ المَهْدِیِّینَ مِنْ بَعْدِي فَتَمَسَّکُوا بِها وَ عَضُّوا عَلَیْها بِالنَّواجِذ»! ترجمه‌ی گفتار: عبد السلام بن عبد القیّوم ما را خبر داد، گفت: شنیدم منصور می‌فرماید: اگر می‌توانستم همه‌ی حدیث را پاک می‌کردم مگر «هرآینه من در میان شما چیزی را بر جا می‌گذارم که اگر به آن تمسّک جویید هرگز پس از من گمراه نمی‌شوید: کتاب خدا و عترتم که اهل بیتم هستند»؛ چراکه در آن کفایت است و اگر چیزی جز آن را باقی می‌گذاشتم هرآینه این را باقی می‌گذاشتم: «بر شما باد به سنّت من و سنّت خلفاء راشد و مهدیّ بعد از من، پس به آن تمسّک جویید و آن را با دندان بگیرید»! بدیهی است که با ملاکی که این دجّال برای تواتر بیان کرده؛ روایات متواتر بسیار زیاد است و محصور به این دو حدیث نیست بلکه حتی با سختگیرانه ترین ملاکی که برای تواتر در نظر بگیریم؛ باز هم روایات متواتر بسیار زیاد است؛ پس تلاش او برای محو حدیث، از نصب باطنی و کفر و زندقه نشئت گرفته نه از احتیاط منطقی در پذیرش روایات. @botshenasi

⚔پاسخ به دجّال موسوم به منصور هاشمی (خذله الله) (12) 🔥ناتوانی از درک بدیهیات «کساني که عقل را رقيب شرع مي پندارند، از اين واقعيت بزرگ غافل اند که عقل و شرع از يک منشأ نشأت گرفته اند و هر دو مخلوق خداي واحدند! آيا در خلقت خداي واحد اختلاف است و برخي مخلوقات او برخي ديگررا نقض مي کنند؟! ... اعتقاد به تضادّ عقل و شرع، يک اعتقاد شرک آميز است که در برابر اعتقاد توحيدي پديد آمده است؛ چرا که وجود دوگانگي در عالم و ضدّيت تکوين با تشريع، تنها بر پايه ي الحاد پذيرفتني است!» (بازگشت به اسلام، ص28) 🌱شکّی نیست که دین و خرد، همسو و هماهنگ اند؛ اما استدلال منصورِ کذّاب جدّاً مضحک است! این که کسی بگوید: «چون خالق دو چیز مختلف، واحد است؛ پس آن دو تضادّی ندارند» نشانه عجز او از درک اوّلیّات معرفت است. زیرا این که عالم پر است از اضداد؛ وجدانی و بدیهی است و این نیز که خالق همه این اضداد، خدای واحد است؛ امری است آشکار. جالب این که منصورِ دجّال می گوید: «وجود دوگانگی در عالم ... تنها بر پایه الحاد پذیرفتنی است!!!» بنابراین منصور دو راه بیشتر ندارد؛ یا وجود دوگانگی را در عالم انکار کند؛ که بر سفاهت خود صحّه گذاشته و یا به الحاد اقرار نماید! وجود دوگانگی در عالم نه تنها مستلزم الحاد نیست؛ بلکه نزد خردمندان از بهترین نشانه های خداشناسی است: امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: «بِمُضَادَّتِهِ بَيْنَ الْأَشْيَاءِ عُرِفَ أَنْ لَا ضِدَّ لَهُ وَ بِمُقَارَنَتِهِ بَيْنَ الْأَشْيَاءِ عُرِفَ أَنْ لَا قَرِينَ لَهُ ضَادَّ النُّورَ بِالظُّلْمَةِ وَ الْيُبْسَ بِالْبَلَلِ وَ الْخَشِنَ بِاللَّيِّنِ وَ الصَّرْدَ بِالْحَرُورِ مُؤَلِّفٌ بَيْنَ مُتَعَادِيَاتِهَا وَ مُفَرِّقٌ بَيْنَ مُتَدَانِيَاتِهَا دَالَّةً بِتَفْرِيقِهَا عَلَى مُفَرِّقِهَا وَ بِتَأْلِيفِهَا عَلَى مُؤَلِّفِهَا» «از این که خداوند، میان اشیاء ضدّیت قرار داده؛ دانسته می شود که خود ضدّی ندارد. و از این که میان اشیاء مقارنت قرار داده؛ دانسته می شود که خود قرینی ندارد. نور را با ظلمت و خشکی را با تری و خشن را با نرم و سرد را با گرم متضادّ قرار داده است. بین اشیائی که با هم ستیز دارند؛ الفت و نزدیکی بر قرار کرده و بین اشیائی که به هم نزدیک و متمایل اند؛ جدایی انداخته تا جدا کردن اینها دلیل بر وجود جداکننده و جمع کردن آنها دلیل بر وجود جمع کننده، باشد.» 📚الكافي؛ دار الکتب الإسلامية ؛ ج‏1 ؛ ص139 باز تأکید میکنیم که دین با خرد هماهنگ است اما استدلالی که منصور آورده جاهلانه است. بدتر این که مخالفت با استدلال سفیهانه خود را مستلزم شرک و الحاد دانسته است. ضمناً به اعتقاد شیعیان «جهل» و «عقل» هر دو مخلوق خداوند متعال اند. به باب عقل و جهل کتاب کافی رجوع کنید. @botshenasi

شهادت بر ولایت امیرالمومنین علیه السلام «قسمت آخر» آنچه که از روایات متواتر شیعه در دست ما هست و بزرگان امامیه فرمودند : شهادت بر ولایت امیرالمومنین علیه السلام جزء فصول اذان نیست. اما چون شهادت بر ولایت امیرالمومنین علیه السلام شعار شیعه و رکن شیعه است لذا علما حکم استحباب آن را دادند و افضل قربات دانستند. اما عده ای بخاطر اینکه از دست نشانده های عمریه هستند و قصد ایجاد نفاق بین شیعه دارند با بیسوادی و جهل و عداوت با تمسک به روایات عامه که آن هم وجوب را اثبات نمیکندبه سب و لعن مراجع میپردازند و همچنین با تقطیع روایات عداوت خود با مذهب و مراجع شیعه را علنی کرده. لذا از کتب معتبر شیعه اثبات شد که شهادت ثالثه جز اذان و اقامه نیست @botshenasi

☀️ قال رسول الله صلّی الله علیه و آله: يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ تَارِكٌ‏ فِيكُمُ‏ الثَّقَلَيْنِ‏ أَمَا إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا كِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي فَإِنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ. (بصائر الدرجات ؛ کتابخانه آیت الله مرعشی؛ ج‏1 ؛ ص413) 🔥صادقی تهرانی لعنه الله: «حَسبُنا کِتابُ اللهِ» ... این سخن عُمَر «کَلِمَةُ حَقَّ یُرادُ بِهَا الباطِلُ» بوده ... ⏱ به زودی در کانال بت شناسی ان شاء الله: ✅ ردِّ مبانی جماعت قرآنیة ✅ بیان رسوایی های قرآنیّون و شرح انحرافات آنان ✅ نقد تفسیر المیزان @botshenasi

⚖ نقد قرآنیة (1) 📗 بیّن بودن قرآن از دیدگاه «المیزان» «قرآن خود را هدايت مردم و بيناتى از هدى، و جدا سازنده حق از باطل معرفى نموده، مى‏فرمايد: «هدى للناس و بينات‏ من الهدى و الفرقان»، آن وقت چطور ممكن است هدايت، و بينه، و فرقان، و نور مردم در تمامى حوائج زندگيشان باشد، ولى در ضرورى‏ترين حاجتشان كه فهم خود قرآن است، نه هدايت باشد، و نه تبيان، و نه فرمان، و نه نور؟» (ترجمه تفسير الميزان؛ دفتر انشارات اسلامی؛ ج‏1؛ ص18) 🌱پاسخ: قرآن خود فرموده است: وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ‏ (النحل، 44) بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ في‏ صُدُورِ الَّذينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلاَّ الظَّالِمُونَ‏. (العنکبوت، 49) بنابر روایات متواتر، مراد از «اوتوا العلم» امامان بزرگوار شیعه می باشند. برای مطالعه برخی از این روایات، رجوع کنید به: 1. بصائر الدرجات؛ کتابخانه آیت الله مرعشی؛ ج‏1 ؛ ص204؛ باب في ان الأئمة أوتوا العلم و أثبت ذلك في صدورهم‏ 2. تفسير فرات الكوفي؛ مؤسسه چاپ و نشر سازمان ارشاد؛ ص319 3. الكافي؛ دار الکتب الإسلامية ؛ ج‏1 ؛ ص213؛ بَابُ أَنَّ الْأَئِمَّةَ قَدْ أُوتُوا الْعِلْمَ وَ أُثْبِتَ فِي صُدُورِهِمْ‏ 4. تأويل الآيات الظاهرة في فضائل العترة الطاهرة ؛ مؤسسة النشر الاسلامی؛ ص423 5. البرهان في تفسير القرآن؛ مؤسسة البعثة؛ ج‏4 ؛ ص325 و ... ❌تحریف لفظی و معنوی حدیث در تفسیرِ المیزان آقای طباطبایی که این احادیث متواتر را مخالف مبنای تفسیری خود دیده؛ آن را چنین تأویل کرده است: «... و في الكافي، بإسناده عن العبدي عن أبي عبد الله (ع): في قول الله عز و جل: «بل هو آيات بينات في صدور الذين أوتوا العلم‏» قال: هم الأئمة. أقول: و هذا المعنى مروي في الكافي، و في بصائر الدرجات، بعدة طرق: و هو من الجري بمعنى انطباق الآية على أكمل المصاديق بدليل الرواية الآتية. و في البصائر، بإسناده عن بريد بن معاوية عن أبي جعفر (ع) قال: قلت له: «بل هو آيات بينات في صدور الذين أوتوا العلم‏» فقال: أنتم هم من عسى أن يكونوا؟» (الميزان في تفسير القرآن ؛ ج‏16 ؛ ص142) ✅ حمل روایات بر جری و انطباق، قابل قبول نیست؛ زیرا متن همه روایات صریح یا ظاهر در حصر است؛ مانند: «... هُمُ الْأَئِمَّةُ ع خَاصَّةً.» (الكافي؛ دار الکتب الإسلامية ؛ ج‏1 ؛ ص214) ⚠️ عجب این که ایشان برای اثبات تأویل خود به روایتی استناد کرده که اصلاً وجود ندارد: «البصائر، بإسناده عن بريد بن معاوية عن أبي جعفر (ع) قال: قلت له: «بل هو آيات بينات في صدور الذين أوتوا العلم‏» فقال: أنتم هم من عسى أن يكونوا؟» ایشان از ترکیب و تغییرِ دو روایت بصائر، حدیث خیالی عجیب و غریبی، آفریده که معنایی کاملاً واژگونه دارد: متن بصائر: 1- حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ يَزِيدَ وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَيْنِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ بُرَيْدِ بْنِ مُعَاوِيَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: قُلْتُ لَهُ قَوْلُ اللَّهِ‏ بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ‏ قالَ إِيَّانَا عَنَى. 2- حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْحَمِيدِ عَنْ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَةَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ‏ قَالَ أَنْتُمْ هُمْ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ مَنْ عَسَى أَنْ يَكُونُوا. (بصائر الدرجات؛ کتابخانه آیت الله مرعشی؛ ج‏1 ؛ ص204) می بینیم که هر دو حدیث صریحاً مخالف تأویل آقای طباطبایی است؛ اما ایشان حدیث ابوبصیر را به برید بن معاویه نسبت داده و متن را هم کاملاً تغییر داده و کلام راوی را به امام و کلام امام را به راوی نسبت داده و چند کلمه هم از وسط انداخته تا معنایی بدهد که مورد نظر ایشان است!! البته ما اصرار نداریم که این تحریفات عمدی صورت گرفته باشد؛ ولی چنین سهو بزرگی از یک مفسّر پذیرفته نیست؛ آن هم وقتی در راستای تفکّر خود او و کاملاً در تضادّ با متن اصلی روایت باشد. #نقد_قرآنیه @botshenasi

📢اشعاری که حسن زاده آملی مدّعی است خداوند در مدح او سروده‼️ "حسن زاده آملی در دروس هيئت (ج‏1، ص 321) و كلمه صد و شانزدهم از هزار و يك كلمه (ج‏1، ص 173) نوشته است: به اقتضاى طبع جوانى ژوليده و شوريده، نامه ‏اى منظوم، شيرين و دلنشين، بيش از يكصد و پنجاه بيت به پيشگاه خداوند سبحان تقديم داشتم. پس از ارائه ارادت و وظيفه بندگى و مطالبى خواندنى عرض كردم: فاعلاتن مفاعلن فَعَلن‏ لطف فرما نگر بحال حسن‏ من به فرمان تو گرفتم زن‏ اوفتادم به كوچه و برزن‏ تو خود اى سرور من آگاهى‏ هر كجايى كه بود بنگاهى‏ پاسخ پرسش من از خانه‏ اوّلا بچه دارى تو يا نه‏ از تحيّر سر اوفكنده بزير چه كنم در جواب او تقرير نه دروغ است و راست با أمّا با لن و ليس و لم و لمّا با همه فضل و دانش و فرهنگ‏ كج و مُعوَجّ شدم چو يك خرچنگ‏ بس كه گشتم به كوچه پس كوچه‏ شدم از لاغرى چو يك جوجه‏ كوچه و جوجه را پريشانى‏ كرده هم قافيه كه خود دانى‏ گر تو باشى بگو چه چاره كنى‏ خانه‏اى بهر خود اجاره كنى‏ ار حسن زاده ‏ات گنهكار است‏ كاينچنين رنج را سزاوار است‏ رحم بر طفل شيرخوارش كن‏ يا به مامان دل فگارش كن ... و حق تعالى نيز به مفاد ردّ جواب الكتاب واجب كوجوب ردّ السلام جواب نامه را به نظم بيش از شصت بيت بدين عنوان مرحمت فرموده است: اى جوان مرد پاك آزاده‏ دوست مهربان حسن‏زاده‏ تا پس از چند بيتى به تفقّد خواجگى و دلجويى و بنده ‏پرورى فرموده است: فاعلاتن مفاعلن فَعَلن‏ چشم‏ها شد به نامه‏ ات روشن‏ نامه ‏اى كاينچنين بلند بود بايد از چون تو ارجمند بود آفرين بر تو باد و نامه تو نقش شيرين شَهد خامه تو آن دبير فلك عطارد ما از دبيرى بداد استعفا كه كسى را چنين قلم باشد خود دبيرى من ستم باشد زهره‏ از وجد چنگ زد در دف‏ زده كفّ الخضيب كف بر كف‏ شده برجيس مشترى‏ كه بها مى‏دهم در إزاى آن خود را آنچه در آسمانم افرشته است‏ دست از كار خود فروهشته است‏ مشك را با گلاب بسرشته است‏ نسخه‏اى بهر خويش بنوشته است‏ شد فضاى فلك پُر از به‏به‏ زهره از شعر تو زند چهچه‏ ليك اى پادشاه ملك سخن‏ حسنِ آملىّ پاك دهن‏ هرچه بينى در اين نشيب و فراز همه با حكمتى بود دمساز هر كه او را روان بيدار است‏ داند هر جا گل است با خار است‏ گر بسِرّ القَدَر خبر يابى‏ خير بر خير سر بسر يابى ..." ‼️ در کلمه 332 از هزار و يك كلمه (ج‏3 ص 267) نوشته است: "در زمان جوانى كه بهار زندگانى بود بر اثر روى آوردن برخى از احوال كه آن را در درس پنجاه و نهم دروس هيئت و ديگر رشته ‏هاى رياضى نگاشته ‏ايم، نامه ‏اى بيش از يكصد و پنجاه بيت به خداوند سبحان ارسال داشته ‏ايم، آن جناب نيز جواب نامه را به بيش از شصت بيت مرحمت فرموده‏ اند و در طليعه آن گفته آمد: اى جوانمرد پاك آزاده ‏ دوست‏ مهربان‏ حسن ‏زاده‏ آن دبير فلك عطارد ما از دبيرى بداد استعفا كه كسى را چنين قلم باشد خود دبيرى من ستم باشد" ‼️به به، آسمان ها همه بیکار شده اند مشغول نسخه برداری از نامه حسن زاده به خدا گشته اند!! 📖 و مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‏ عَلَى اللَّهِ كَذِباً أَوْ قالَ أُوحِيَ إِلَيَّ وَ لَمْ يُوحَ إِلَيْهِ شَيْ‏ءٌ ... (الانعام، 93) @botshenasi

‼️حسن زاده و ادعای تثلیث زاویه «حسن زاده آملی: در شب پنجشنبه بيستم ذى القعده 1397 (ه. ق)/ 1356 8 12 (ه. ش) بعد از انقضاى جلسه در اثناى راه به مناسبتى سخن از رياضيات به ميان آمد [علامه طباطبایی] فرمودند: استاد ما آسيد حسين بادكوبه اى در نجف به ما امر فرمود كه تحرير اقليدس را بخوانيم، مدت دو سال و اندى در محضر آقا سيد ابوالقاسم خوانسارى تحرير مذكور و رياضيات مى خوانديم. فرمودند: مرحوم آقا سيد ابوالقاسم خوانسارى در رياضيات بسيار متبحر بود حتى از دانشگاه سئوالاتى براى او ميفرستادند در معادلات جبر و مقابله يكى از متبحرين بود، تثليث‏ زاويه كرد ولى به ما ياد نداد، و اخيرا در هند مرحوم شد.» 📚يادنامه مفسر كبير استاد علامه طباطبائى قدس سره؛ نشر شفق؛ 86 ‼️تثلیث زاویه از نظر ریاضی دانها این ادعا از نظر ریاضی دانها مردود بوده و در قرن نوزدهم امتناع آن ثابت شده است: http://www.roshd.ir/Default.aspx?tabid=290&EntryID=4877&SSOReturnPage=Check&Rand=0 https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D8%AB%D9%84%DB%8C%D8%AB_%D8%B2%D8%A7%D9%88%DB%8C%D9%87 http://rch.ac.ir/article/Details/7404 معلوم نیست مسأله ای که ثابت شده حلّش محال است؛ چگونه توسط آقای خوانساری حل شده؟! بدیهی است که مراد تثلیث زاویه در حالت کلی و مثلاً زاویه 60 درجه است و گر نه تثلیث برخی زوایا مانند 90 درجه کار بسیار ساده و ابتدایی است. @botshenasi

⚖ نقد قرآنیه (2) شأن نزول آیات برخی از قرآنیّون، یاوه گویی را بدان جا رسانده اند که ضرورت علم به شأن نزول را مطلقاً منکر می شوند. از جمله «محمّد صادقی تهرانی» ، بدعتگذار هتّاک در تفسیر خود می نویسد: «ان شؤون نزول الآيات و إن كانت تساعد على تفهّم معانيها أحيانا و لكنّها ليست شرطا في التعرّف الى معاني آيها ... فالآيات مستقلة في دلالاتها على معانيها، عرفت شؤونها أم لا ... و اما شؤون نزولها فلا شأن لها أصيلا في تفسيرها، و إنما الشأن الأصيل هو شأن الآيات أنفسها دون شؤون سواها.» (الفرقان فى تفسير القرآن بالقرآن و السنة؛ نشر فرهنگ اسلامی؛ ج‏1؛ ص50) 🌱پاسخ: حتی فهم ظاهر بسیاری از آیات بدون دانستن شأن نزول محال است. نمونه: 1. الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتي‏ وَ رَضيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ ديناً (المائدة، 3) «الیوم» (=امروز) یعنی چه روزی؟! آیا در ظاهر قرآن مشخص شده؟ 2. لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنينَ إِذْ يُبايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ ما في‏ قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكينَةَ عَلَيْهِمْ وَ أَثابَهُمْ فَتْحاً قَريباً (الفتح، 18) «تحت الشجرة» به چه واقعه ای اشاره دارد؟ اگر لازم نبود دانسته شود؛ چرا اشاره شده؟ 3. غُلِبَتِ الرُّومُ‏. في‏ أَدْنَى الْأَرْضِ وَ هُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ‏. في‏ بِضْعِ سِنينَ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ بَعْدُ وَ يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ‏. (الروم، 2-4) ماجرای روم چیست؟ شادی مؤمنان برای چیست؟ آیا تفسیر قرآن به قرآن می تواند این آیات را شرح دهد؟!! 4. إِنَّا أَنْزَلْناهُ في‏ لَيْلَةِ الْقَدْرِ (القدر، 1) شب قدر چه شبی است؟! از تفسیر قرآن به قرآن نهایتاً معلوم شود که در ماه مبارک رمضان است؛ اما کدام شب؟ 5. إِنَّ الَّذينَ جاؤُ بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ ..‏. (النور، 11-16) ماجرای افک چیست؟! بدون دانستن شأن نزول چگونه می توان این آیات را فهم کرد؟! 6. وَ إِذْ قُلْنا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحاطَ بِالنَّاسِ وَ ما جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتي‏ أَرَيْناكَ إِلاَّ فِتْنَةً لِلنَّاسِ وَ الشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ وَ نُخَوِّفُهُمْ فَما يَزيدُهُمْ إِلاَّ طُغْياناً كَبيراً. (الاسراء، 60) مراد از این رؤیا چیست؟! بدون دانستن روایات شأن نزول چگونه می توان آن را فهمید؟ آیا آیه ای وجود دارد که ظاهرش ماجرای رؤیا را به ما بفهماند؟! 7. تَبَّتْ يَدا أَبي‏ لَهَبٍ وَ تَبَ‏ .. (سورة المسد) ابولهب کیست؟ زنش کیست؟ این آیات به چه واقعه ای اشاره دارد؟ از کجای قرآن می توانید این سوره را شرح دهید؟ 8. إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحاً مُبِيناً (الفتح، 1) به چه ماجرایی اشاره دارد؟! 9. ... هَمُّوا بِما لَمْ يَنالُوا (التوبة، 74) درباره چه واقعه ای سخن می گوید؟ آیا ظاهر قرآن به تنهایی پاسخگو است؟ از این دست آیات کم نیست. هر کس اندک آشنایی با قرآن داشته باشد؛ می داند که قرآن به تنهایی مفسّر خویش نیست و بدون روایت، حتی ظاهر برخی آیات قابل فهم نیست. ☀️علم شأن نزول نزد کیست؟ تنها امیرالمؤمنین علیه السلام و امامان بعد از او هستند که شأن نزول تمام آیات و تنزیل و تأویل آن را می دانند: عن علقمة بن قیس قال: قال علیّ (ع): سَلُونِي يَا أَهْلَ الْكُوفَةِ قَبْلَ أَنْ لَا تَسْأَلُونِّي فَوَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا نَزَلَتْ آيَةٌ إِلَّا وَ أَنَا أَعْلَمُ بِهَا أَيْنَ نَزَلَتْ وَ فِيمَنْ نَزَلَتْ فِي سَهْلٍ أَمْ فِي جَبَلٍ أَوْ فِي مَسِيرٍ أَمْ فِي مَقَامٍ. «ای اهل کوفه از من بپرسید قبل از آن که [مرا از دست بدهید و] نتوانید از من سؤال کنید. به خدایی که جانم در دست او است؛ هیچ آیه ای نازل نشده؛ مگر این که من به آن داناترم. می دانم در کجا و درباره ی چه کسی نازل شده است. در زمین هموار نازل شده است یا در کوه. در حال حرکت نازل شده است یا در حال اقامت.» 📚شواهد التنزيل لقواعد التفضيل ؛ مجمع إحياء الثقافة الإسلامية؛ ج‏1 ؛ ص40 #نقد_قرآنیه @botshenasi

⚖ نقد قرآنیه (3) ژاژخایی «علی اصغر غروی» درباره آیه «اخرجنا لهم دابّة من الارض» : «قرآن دو نوع کلام را در برابر هم می‌گزارد، کلام وحی (کلام الهی، کلام فطرت، کلام عقل) و کلام دابة الارض. پس دو نوع کلام داریم و انسان می‌تواند مخاطب دو نوع سخنگو قرار بگیرد؛ یک گروه از مردمند که از طریق انبیاء الهی مورد خطاب خداوند قرار می‌گیرند و یک گروه از مردم هم کسانی هستند که مستحِق و سزاوار عذاب الهی می‌شوند و نشانۀ بروز و وقوع این عذاب این است که «أَخْرَجْنَا لَهُمْ دَابَّةً مِّنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ»(النمل-82) «از دل زمین جنبنده‌یی را خارج می‌کنیم که سخنگوی آنها می‌شود.» این آیه دائماً و به طور پیوسته در جوامع بشری تحقق پیدا می‌کند. در هرجایی و در هرزمانی که سخنان گوینده برای مخاطبانش بی‌معنا و بی‌مفهوم بوده و در آن انحراف باشد نه هدایت، این نشانۀ وقوع عذاب است. اینها همه روزنامه را نگاه کنید، در سطح دنیا با مردم سخن می‌گویند، اما نود درصد از این سخنان در راستای تحریف افکار عمومی دنیا است، و در راستای هدایت نیست. پس ما سزاوار عذابیم که سخنگویانمان دابّة الارضند.» (ارباب حکمت، کانال نشر افکار منحرف محمد جواد و پسرش علی اصغر غروی) 🌱پاسخ: آیات شریفه این است: «وَ إِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كانُوا بِآياتِنا لا يُوقِنُونَ‏. وَ يَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجاً مِمَّنْ يُكَذِّبُ بِآياتِنا فَهُمْ يُوزَعُونَ‏. حَتَّى إِذا جاؤُ قالَ أَ كَذَّبْتُمْ بِآياتي‏ وَ لَمْ تُحيطُوا بِها عِلْماً أَمَّا ذا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ‏. وَ وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ بِما ظَلَمُوا فَهُمْ لا يَنْطِقُونَ‏.» (النمل ، 82-85) اوّلاً ظاهر آیات به صدای رسا از حادثه ای عظیم در آینده خبر می دهد نه آن چه غروی ادّعا کرده است. ثانیاً ظاهر آیات ندا می دهد که «دابّة من الارض» از جانب خداوند سخن می گوید و کلامش روشن و روشنگر است. حال معلوم نیست جناب «دکتر علی اصغر غروی» چگونه از این آیات، چنان برداشت سخیفی نموده است؟! البته چنین سخنانی از این شخص ملحد که ولایت امیرالمؤمنین علیه السلام را انکار کرده و به حضرت مریم سلام الله علیها همان تهمتی را زده که یهودیان زده اند؛ هیچ استبعادی ندارد. ⏱به زودی معنای صحیح آیه را با استفاده از روایات ذکر کرده و به یاوه سرایی های «صادقی تهرانی» در تکذیب این روایات؛ پاسخ خواهیم داد؛ ان شاء الله. #نقد_قرآنیه @botshenasi