🌱 علم الهدی: دستها را بلند کردن و از اهل بیت علیهم السلام حاجت خواستن درست نیست!! قطعا الان ابدان مجلسی ها، صدوق ها، کلینی ها در قبر میلرزد! حتی باورشان نمیشود که باید توسل را به یک عمامه به سر شیعه اثبات کرد! ما خیال نمیکردیم که بحث توسل را باید برای یک شیعه به رشتهء تحریر در آوریم! آقای علم الهدی، ما آیه ای در قرآن کریم داریم که میفرماید: أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَیْهِ الْوَسِیلَةَ .قال الامام امیرالمومنین علیه السلام : فی ذیلِ هذهِ الایة «وابْتَغوا الیهِ الوَسیلةَ» أنا وسیلَتُه.  «تفسیر المیزان، ج 5، ص 362» امام امیرالمومنین علیه السلام در تفسیر این آیه شریفه كه خداوند می فرماید: «و برای تقّرب به پروردگارتان وسیله بجوئید» فرمود: من وسیله تقرب به خدا هستم. قالَت فاطمة سلام الله علیها : أحمَدوا اللهَ الذّی لعظَمَتِهِ و نورِهِ یَبْتَغی مَن فی السَّمواتِ و الأرض إلیهِ الوسیلةُ و نَحنُ وسیلَتُه فی خَلقِهِ. «شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 86، ص 211» حضرت فاطمه زهراء سلام الله علیها فرمود: حمد كنید پروردگار را كه عظمت و نورش ایجاب می كند كه اهل آسمان ها و زمین ( برای قرب به او ) وسیله بجویند و ما (اهل بیت) وسیله او در میان آفریدگانش هستیم. قال الامام الصّادق علیه السلام : نَحنُ السَّبَبُ بَینكمُ و بینَ اللهِ عزّوجلّ . «بحار الانوار، ج 23، ص 10» امام صادق علیه السلام فرمود: ما (اهل بیت) سبب و وسیله خدا بین شما و پروردگار عزّوجلّ هستیم. این روایات و ایات به خوبی نشان میدهد که ما تنها باید حاجت خود را از معصومین بخواهیم حال چه دست بالا باشد چه پایین باشد! شما میگوید که ابتهال مخصوص خداوند است؛ یک سوال از شما دارم، ایا معنی ابتهال را میدانید؟ ما برای شما معنی میکنیم، ابتهال یعنی: دعا کردن همراه با زاری! آیا با اشک چشم از امام حسین علیه السلام یا دیگر معصومین سلام الله علیهم حاجت خواستند منافاتی با قرآن و روایات دارد؟ ما باید تضرع به درب خانهء معصومین کنیم، در غیر این خانه به کجا پناه ببریم؟ میدانید و خود را به ندانستن میزنید؟ یا اینکه واقعا سوادش را ندارید؟ بندگی و عبد بودن به درب خانهء معصومین مساوی با بندگی خداوند است، این که اهل بیت علیهم السلام را کنار بگذاریم و تنها خدا خدا کنیم تفکر وهابیت است. شیعه بندگی خدا را بدون وسیله معصومین سلام الله علیهم قبول ندارد،چون منکر توسل میشود، و هر کس منکر توسل شود از دایره ولایت اهل بیت علیهم السلام خارج شده است! حال شخصی دست خود را بالا بیاورد یا پایین بیاورد هیچ تفاوتی ندارد، و در حال اشک و ناله گوید یا حسین حاجت مرا بده، چه اشکالی دارد؟ مگر برادران یوسف با حال اشک و ناله پیش برادر خود نرفتند و درخواست وساطت کردند؟ چرا به آنها نگفت بروید و از خداوند بخواهید؟ اصل توسل همین است، مگر توسل غیر از این است؟ اعتقادات مردم را امروز شما امام جمعه ها دارید به تزلزل میکشید! در قیامت باید جوابگو باشید! اما روایتی از خاتم الانبیا صلی الله علیه و آله: قال رسول الله صلی الله علیه و آله یقول: انّ الله عزّوجلّ یقول: ... ألا فاعلَمُوا اِنّ اَكرَمَ الخَلقِ علی و أفضلُهُم لَدیَّ محمّدٌ و أخُوهُ علیٌ و من بعدِهُمِ الأئمةُ الذّینَ هم الوسائل الیَّ ... . «بحارالانوار، ج 94، ص 22» رسول اكرم صلی الله علیه و آله فرمود: خداوند عزّوجلّ می فرماید: ای بندگان من آیا چنین نیست كسی كه حاجات بزرگی از شما می خواهد و شما حوائج او را بر نمی آورید مگر این كه در نزد شما كسی را كه محبوب ترین مردم پیش شماست شفیع قرار دهد، آن گاه حاجات او را به خاطر آن شفیع بر می آورید؟ اكنون آگاه باشید و بدانید كه محبوب ترین خلق و افضل آنان نزد من، محمّد و برادر او علی و امامان پس از وی هستند. اینان وسیله های مردم به سوی من هستند. بدانید هر كس حاجتی دارد و نفعی را طالب است و یا آن كه دچار حادثه ای بس صعب و زیان بار گردیده و رفع آنرا می خواهد، باید مرا به محمّد و آل طاهرینش بخواند تا به بهترین وجه، حاجات او را برآورم. کاش زیارت جامعه کبیره را بخوانید‌ #نشر_واجب @botshenasi

آیت الله یثربی حفظه الله: این جهالت است که میگویند به استقبال محرم نروید. تو نمیخوای غلام باشی ، نباش.. ما همه غلامیم برای اباعبدالله @botshenasi

🌱 نقد نگاهی غلط بر واقعه کربلا «ابتدا عرض کنیم مطلب را کامل مطالعه کرده و نشر دهید که پاسخ به تفسیر اشتباه واقعه کربلا است» نگاه های متفاوتی به واقعه کربلا شده است. نگاه هایی که اشتباه است. یکی از این نگاه ها این است که امام حسین علیه السلام برای «نماز» شهید شدند! مگر طرف مقابل امام حسین علیه السلام بی نماز بودند؟ نمازی که عمر بن سعد لعنت الله علیه در صبح عاشورا خواند بی نظیر بود، سی هزار تن بر او اقتدا کردند! «طرف مقابل امام حسین علیه السلام حافظان قرآن‌ بودند!» در نمازهایشان بقره و آل عمران میخواندند! تمام نمازهایشان را به جماعت میخواندند! عده دیگری میگویند امام حسین علیه السلام بر علیه ظلم قیام کرد! بعد از امام مجتبی علیه السلام نه سال و نه ماه امام حسین علیه السلام تحت حکومت ظالم معاویه علیه لعنت و العذاب زندگی کردند! امام حسین علیه السلام قیام کردند برای دعوت به تمامی معروف و نهی از تمامی منکر! زمانی که امام حسین علیه السلام از مدینه خارج شد پنجاه سال از شهادت جد بزرگوارشان میگذشت. مردم نماز میخواندند، حج میرفتند، روزه میگرفتند، زکات میدادند، قرآن را حفظ بودند و میخواندند. نماز شب میخواندند، اما بعد این اعمال یک کار دیگر هم میکردند، روی منبرها و بعد نمازها «سب به امیرالمومنین علیه السلام هم میکردند» بین دین و صاحب دین فاصله افتاده بود. نه تنها سب میکردند بلکه معاویه گفت: تا اسم خاتم الانبیا صلی الله علیه و آله را از اذان حذف نکند راضی نمیشوم! اسلامی را قبول داشتند که امیرالمومنین علیه السلام نداشت! امر خدا را نه تنها زیر پا گذاشتند بلکه ناسزا هم میگفتند! روز عاشورا جنگ بین سقیفه و غدیر بود. یزید به اختیار خودش نجنگید، بلکه به دستور عمر بن خطاب لعنت الله علیه عمل کرد! در نامه ای که به معاویه نوشت، گفت: «اگر مجال دیدی با علی [علیه السلام] و دو فرزندش میتوانی بجنگی، دریغ مکن! که آنها لحظه ای تو را به آسایش نمیگذارند و سایهء آنها مدام است، من تو را منصوب کردم که پس از من نگذاری خلافت به دست آنها افتد!» یزید فقط یک مجری فرمان بود. امام حسین علیه السلام اگر قیام‌ نمیکردند دیگر نامی از غدیر باقی نمی ماند! امام حسین علیه السلام خودش و اصحابش و اهل بیتش را فدا کرد که غدیر فدا نشود! امام حسین علیه السلام فرمود خارج میشوم تا اصلاح امور کنم و به سیرهء جدم عمل کنم؛ یعنی مردم را به غدیر دعوت کنم. دینی که کامل بود را سقیفه ابتر کرد، امام حسین علیه السلام کامل کرد. برای همین است که میگویند الاسلام محمدی الحدوث و حسینی البقاء! آن کسانی که امام حسین علیه السلام، نوادگان رسول خدا و اصحابش را تکه تکه کردند برای رضای خداوند این کار را کردند، قربه الی الله سر امام حسین علیه السلام را بریدند! امام حسین علیه السلام تیر خلاص بر قداست پوشالی سقیفه زد وقتی که فرمود: ولله قتلنی ابابکر و عمر! محرم ماه دفاع از ولایت امیرالمومنین علیه السلام است. آن روز عده ای تیر وشمشیر و نیزه و سنگ زدند، حتی پیرمردها با عصا میزدند، چون امام حسین علیه السلام با شهادتش خط بطلان بر سقیفه کشید، اعلام تمایز بین سقیفه و غدیر کرد! امروز ما با عزاداریمان همان کار را میکنیم. آری سقیفه که راس آن ابوبکر و عمر است امام حسین علیه السلام را کشتند! امام حسین علیه السلام کشته شد تا غدیر باقی بماند! حیات غدیر وابسته به عاشورا است. #نشر_واجب @botshenasi

🌱 شجاعت و جوانمردی قمر بنی هاشم مارد بن صدیق، از جمله شجاعان لشگر عمر سعد بود، مردی قوی هیکل نظیر مرحب خیبری و عمرو بن عبدود، و بسیار رشید و دارای قامتی بلند و بدنی قوی و هیبتی موحش و تنومند از شجاعان نامی عرب، در حالی که زره محکمی به تن داشت و نیزه ی بلند بر دست و خود مخروطی بر سر و بر اسبی قوی هیکل سوار بود، به میدان آمد و فریاد زد ای جوان شمشیرت را بینداز و بدان کسی که به سوی تو آمده قلبی پر عطوفت دارد و با مهربانی دلش به حال جوانی تو می‌سوزد که با این سیما و منظر به دست وی کشته شود و به علاوه ننگ دارم که با این عظمت جثه و شجاعت، جوانی را بکشم؟ بهتر است موعظه ی مرا بپذیری و ترک مخاصمه کنی، و او را با ابیاتی چند موعظه کرد. حضرت اباالفضل علیه السلام در جوابش فرمود: ای دشمن خدا بیانات شیوای تو را شنیدم، لکن آنها مانند بذریست که در زمین شوره زار یا زمین سخت بپاشند، خیلی دور است که عباس [علیه السلام] خود را به تو تسلیم نماید تا از طوفان بلا نجاتش بخشی، و اما از حذاقت من سخن راندی، این نسبت میراثی است که از خاندان نبوت به ما رسیده و ما فدائی دین هستیم و به شهادت افتخار می‌کنیم و در مصائب صابر و بر سختی‌ها شاکریم و در تمام امور بر خدا توکل داریم؛ و اما تو ای مارد از فضایل محرومی و خصال اسلامی در تو نیست، نسبت من به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می‌رسد، من شاخه ای از شجره ی طیبه نبوت هستم و آن که از این شجره باشد مؤید من عندالله بوده و هیچ وقت تحت قیود و بندگی ابناء زمان واقع نخواهد شد. در بین این گفت و شنودها حضرت اباالفضل علیه السلام خود را مهیا کرد و از جا جست و سر نیزه ی مارد را گرفت و از دست او درآورد و با نیزه ی خودش بر سینه ی او زد و از اسب به زمین انداخت، لشگریان مبهوت شدند و چون دیگر طاقت جنگ نداشت. شمر فریاد زد مارد را دریابید که حضرت مهلتش نداد و سر او را جدا کرد. 🌱جوانمردی حضرت اباالفضل علیه السلام در جنگ تن به تن مردی به نام «عبدالله بن عقبه ی غنوی» پای به میدان گذارد و مبارز طلبید، حضرت اباالفضل علیه السلام به میدان رفت و با او روبرو شد و پس از خواندن رجز و معرفی خود، به وی فرمود: ای مرد جنگی از مبارزه با من صرفنظر کن، زیرا تو که به میدان آمدی نمی دانستی با من روبرو خواهی شد... حال به جهت احسانی که پدرم بر پدرت نموده میدان را ترک نما برگرد! عبدالله بن عقبه قبول نکرد و خواستار جنگ شد. حضرت اسب را به حرکت آورد و شمشیر را کشید و عمدا به شمشیر او اصابت داد و طوری وانمود کرد که ضربه ای هم به شست وی رسیده است، به حدی که صدای هلهله ی دشمن بلند شد، و مجددا فرمود: میدان را ترک کن، به سبب آنکه پدرانمان با هم نمکی خورده اند. آن مردمی خواست میدان را ترک کند، لکن چون در نزد سلحشوران خجل می‌شد از این کار دست باز داشت. لذا دفعه ی دوم باز اسبها را به حرکت درآوردند و حضرت اباالفضل علیه السلام شمشیری بر رکاب او زد که صدایش را همه شنیدند ولی عبدالله مجروح نشد. آخر الأمر عبدالله، که خود را در مقابل حضرت عباس علیه السلام ناتوان دید، با آنکه از شجاعان عرب بود از میدان گریخت و به لشگر بازگشت و حضرت عباس علیه السلام نیز در عین حال می‌توانست او را تعقیب کند و از پشت او را بکشد، لکن نقشه را طوری چید که او جان سالم بدر برد. مبارز دیگری که نامش «صفوان بن ابطح» بود سوار بر اسب از لشگر عمر سعد خارج شد و به جنگ حضرت ابوالفضل علیه السلام آمد. او که در سنگ اندازی و نیزه زنی مهارت بسیار داشت، رجز خواند و همین که بنا به حمله شد او دست به خرجین خود برد و سنگ بزرگی را برآورده و حواله به صورت حضرت اباالفضل علیه السلام کرد، حضرت خم شد و سنگ از بالای سرش بر زمین افتاد. سپس شمشیر را حواله ی دست صفوان نمود و در نتیجه دست او بریده و آویزان گردید و از آن خون می‌ریخت. دوباره اسبها را به حرکت درآوردند. این بار او با نیزه ی محکمی که در دست داشت حمله کرد، و حضرت عباس علیه السلام با شمشیر نیزه ی او را از کمر به نیم نمود. صفوان دیگر قدرت جنگیدن نداشت. از طرفی دست راست از کار افتاده و با دست چپ آن چاپکی را نداشت و از طرفی خون از بدنش می‌رفت و ضعف او را گرفته بود. با این حال مجددا آماده ی مبارزه شد. حضرت اباالفضل علیه السلام فرمود: ای مرد شجاع به منزلت برگرد و جراح را خبر کن تا دستت را معالجه نماید. اما او روی برگشت نداشت و اصرار می‌ورزید مرا به قتل برسان! جوانمردی حضرت عباس علیه السلام اجازه نمی داد کسی را که دیگر نمی توانست بجنگد بکشد، لذا او را رها کرد و به انبوه لشگر حمله ور شد که در این حمله به قولی ۵۲۰ نفر را کشت. چهره درخشان قمر بنی هاشم صفحه ۱۶۳ #نشر_دهید @botshenasi

🌱 نماز ظهر عاشورا یکی از پدیده های این چند سال اخیر پدیده نماز ظهر عاشورا است. جوری نماز ظهر عاشورا را بُلد کردند که عوام الناس گمان میکنند نمازی جداگانه است‌. نماز ظهر عاشورا را نمازی مانند نماز جمعه یا نماز عید فطر میدانند. حتی در بنر هیئات می نویسند عزاداری ظهر عاشورا همراه با نماز ظهر عاشورا! چند سال پیش یکی از دوستان نقل میکرد که در بیت یکی از علما بودیم، عزاداری انجام دادیم، سپس نماز ظهر و عصر را به جماعت خواندیم. ناهار خوردیم، مردم کم کم رفتند. در محضر ایشان بودیم که دیدیم درب بیت را میزنند، چند خانم پشت در بودند و گفتند: این نمازی که اقا خواند، نماز ظهر عاشورا بود یا نماز ظهر و عصر! نماز ظهر عاشورا با نماز ظهر دیگر روزها هیچگونه تفاوتی ندارد! یک نماز یومیه مثل دیگر روزها است. حتی دیدیم که گاهی در وسط عزاداری، عزاداری را تعطیل کردند نماز ظهررا بخوانند! چرا به مردم آدرس غلط میدهید؟ دستهء زنجیر زنی در خیابان آوردند، بعد وسط زنجیر زنی قطع کردند و شروع به نماز خواندن کردند! میگوییم اقا چرا عزاداری را تعطیل کردید، میگوید آقا نماز اول وقت! شما هر روز نماز اول وقت میخوانی؟ کدام فقیه فتوا داده که نماز اول وقت واجب است؟ ساعت عزاداری را طوری برنامه ریزی کن که قبل از اذان تمام شود یا عزاداری را بعد نماز شروع کنید. وسط عزاداری تعطیل نکنید بروید نماز بخوانید. حالا نماز اول وقت یک روز نخوان. آسمان به زمین می آید؟ مگر نماز اول وقت اسلام را زنده نگه داشته است؟ اصلا این نماز به چه درد میخورد که عزاداری را تعطیل کنی و بروی نماز بخوانی؟ عزاداری خودت را انجام بده سپس برو نماز بخوان. این هتک حرمت مجلس عزای امام حسین علیه السلام است که وسط سینه زنی تعطیل کنی و بروی نماز بخوانی! نماز ظهر عاشورا هم هیچ تفاوتی با دیگر نمازها ندارد. نماز ظهر عاشورا همان نماز بیستم محرم است‌. همان نماز پنجم رجب است. یک نماز یومیه است و بس! آن کسانی که نماز ظهر عاشورا را علم کردند قصدشان چیست الله اعلم! یک روز اول وقت نخوان‌. هیچ اتفاقی نمی افتد. #نشر_دهید @botshenasi

🔥حکم کسی که امیرالمؤمنین علیه السلام را «هو» بنامد و مرادش از «هو» مقام لاهوت باشد امام باقر علیه السلام فرمود: وقتی امیرالمؤمنین علیه السلام از جنگ با اهل بصره فارغ شد هفتاد مرد از نژاد «زطّ» خدمت او آمده و سلام کردند و به زبان خود با او سخن گفتند. سپس امام فرمود: من آن چنان که شما می گویید نیستم. من بنده خدا و آفریده ی اویم. آنها نپذیرفتند و گفتند: «بل انت انت هو» [بلکه تو، او هستی] امیرالمؤمنین ع فرمود: اگر از آن چه گفتید بازنگردید و توبه نکنید؛ شما را می کشم. آنان توبه را نپذیرفتند. امام ع دستور داد که چند چاه حفر کنند و آن چاهها را به هم وصل نمود. سپس آن هفتاد نفر را در آن چاهها افکند و سر چاه ها را پوشاند و در یکی از چاهها که کسی نبود؛ آتش افروخت؛ پس دود در چاهها پیچید و آنها خفه شدند و مردند. 📚من لا يحضره الفقيه ؛ مؤسسه نشر اسلامی؛ ج‏3 ؛ ص150 رجال الكشي؛ انتشارات دانشگاه مشهد؛ ص109 🔥حکم کسی که امامان (ع) را صاحب مقام «لاهوت» بداند «اللَّهُمَّ إِنِّي أَبْرَأُ إِلَيْكَ مِمَّنِ اعْتَقَدَ فِيهِمَا اللَّاهُوتَ، وَ قَدَّمَ عَلَيْهِمَا الطَّاغُوتَ، اللَّهُمَّ الْعَنِ النَّاصِبَةَ الْجَاحِدِينَ، وَ الْمُسْرِفِينَ الْغَالِينَ، وَ الشَّاكِّينَ الْمُقَصِّرِينَ وَ الْجَهَلَةَ الْمُفَوِّضِينَ» «خدایا من به سوی تو بیزاری می جویم از کسانی که در مورد این دو امام (امام هادی ع و امام عسکری ع) معتقد به «لاهوت» باشند و یا «طاغوت» را بر آنان مقدّم بدارند. خدایا «ناصبان اهل جحود» و «زیاده روی کنندگان غالی» و «شک کنندگان اهل تقصیر» و «جاهلان اهل تفویض» را لعنت کن» 📚المزار الكبير، باب زیارة العسکریین (ع) ، ابن المشهدي، مؤسسه نشر اسلامی، ص656 @botshenasi

نقد استاد علوی طهرانی بر آقای مطهری

استاد معاونیان: بپرهیزید از عرفان کاذب و قطب و مرید و مراد بازی! بلای جدید شیعه آقاجون ها هستند! @botshenasi

🌱 روز هفتم صفر سرور یا غم؟ در چندین سال اخیر مرجعیت بزرگوار حضرت آیت الله العظمی تلویزیون هفتم صفر را به عنوان ولادت حضرت موسی بن جعفر علیهم السلام جشن می گیرد! لذا به کتب علما رجوع میکنیم تا ببینیم روز غم است یا شادی! سند اول: تثبیت الامامة قدیمی ترین منبعی که در این زمینه تا به حال یافت شده کتاب « تثبیت الامامة»تالیف«سید قاسم بن ابراهیم الرسی» است که در سال 246 وفات یافته است. وی که خود از نوادگان حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام است، از زهاد و عباد و علمای زمان خویش بود که دارای تألیفات فراوانی است. گفتنی است وی از روات احادیث هم بوده است و بدون واسطه از حضرت موسی بن جعفر علیه السلام روایت نقل میکرده است. وی در کتاب خویش چنین آورده است. الامام الحسن علیه السلام ابوه الامام امیرالمومنین علی علیه السلام، امه فاطمه الزهراء سلام الله علیها، ولادته: ولد فی المدینه لیلة النصف من شهر رمضان فی السنة الثالثة للهجره، القابه: التقی، الزکی، السبط، وفاته: توفی فی السابع من شهر صفر سنة خمسین من الهجرة سند دوم: قول شهید اول یکی دیگر از کسانی که قائل بودند شهادت سبط اکبر حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام در هفتم ماه صفر واقع شده است، شهید اول (متوفای 786) می باشند ایشان در کتاب شریف «دروس» می فرمایند: الامام، الزکی، ابومحمد الحسن بن علی سید شباب اهل الجنه ولد بالمدینه یوم الثلاثاء منتصف شهر رمضان سنة اثنتین من الهجرة... و قبض بها مسموما یوم الخمیس سابع صفر سنة تسع و اربعین من الهجرة.  سند سوم :مرحوم کفعمی یکی دیگر از کسانی که قائل به شهادت امام حسن مجتبی در هفتم ماه صفر شده است، علامه بزرگوار و محدث کبیر مرحوم کفعمی صاحب کتاب شریف «مصباح»می باشد ایشان در این کتاب چنین می فرماید: ولد فی یوم الثلاثاء منتصف شهر رمضان سنة ثلاث من الهجرة و توفی یوم الخمیس سابع شهر صفر سنة خمسین من الهجرة. سند چهارم: پدر شیخ بهایی یکی دیگر از بزرگانی که قایل به شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام در هفتم صفر می باشد مرحوم شیخ حسین والد شیخ بهایی در کتاب«وصول الاخبار الی اصول الاخبار» می باشد وی که متوفای سال 984 هجری است در کتاب خویش میفرماید: هو الامام الزکی ابومحمد سید شباب اهل الجنه ولد بالمدینه یوم الثلاثاء منتصف شهر رمضان سنة اثنتین من الهجرة مسموما فی المدینة یوم الخمیس سابع شهر صفر سنة تسع او ثمان و اربعین و قیل سنة خمسین من الهجره عن سبع و اربعین سنة. اما بررسی میلاد امام کاظم علیه السلام اولاً: بزرگانی چون شیخ کلینی در(اصول کافی) و شیخ مفید در (الارشاد و مسارّ الشیعه) و شیخ طوسی«قدس سرهم» در (تهذیب الاحکام)به قول ولادت آن حضرت درهفتم صفر اعتنا نکرده و از بیان آن ساکت ماندهاند. ثانیاً: فحولی از علما چون شهید اول در(الدروس)، شیخ محمد حسن نجفی در(جواهر الکلام) و شیخ جعفر کاشف الغطاء«قدس سرهم» در (کشف الغطاء) آن را ضعیف شمردهاند. ثالثاً: در تاریخ ولادت امام کاظم«علیه السلام»روایاتی وارد شده است که بزرگان از محدثین چون احمد بن خالد برقی در (المحاسن)، شیخ کلینی در (اصول کافی)، محمد بن حسن صفّار در (بصائر الدرجات) و ابن جریر طبری شیعی«قدس سرهم» در (دلائل الامامة)از ابی بصیر به طرق مختلف از امام صادق«علیه السلام» روایت کرده اند:که این ولادت پس از ایام حج سافل 127هـ و هنگام مراجعت حضرت صادق«علیه السلام» به مدینه و در اولین منزل پس از جحفه به نام ابواء بوده است. که به تصریح معجم البلدان ابواء 33 میل (حدود 53 کیلومتر) تا جحفه فاصله دارد. مطلب مهم: روایت ابی بصیر قرینه ای است بر اتمام حج و بازگشت به مدینه در همان سالی که امام کاظم علیه السلام در ابواء به دنیا آمده، و این دلالت دارد بر اینکه امام کاظم علیه السلام در ماه ذی الحجه دیده به جهان گشود نه در ماه صفری که درسال 128 نقل شده است. رابعاً: ابن جریر طبری«قدس سره» متوفای قرن چهارم در روایت دیگر از امام عسکری علیه السلام در (دلائل الامامة)، تصریح بر وقوع ولادت آن حضرت در ماه ذی الحجة نموده است. در آخر در حوزه نجف از قدیم الایام هفتم صفر به عنوان شهادت امام مجتبی علیه السلام و بیست و هشتم صفر شهادت پیامبر صلی الله علیه و آله مرسوم بوده است. بعد از تاسیس حوزه قم از مرحوم حائری تا کنون تمام مراجع هفتم صفر را به عنوان شهادت مجلس سوگواری بر پا نموده اند! تمامی مراجع کنونی هم بدون اختلاف منع برگزاری مجالس شادی کردند و نظرشان بر شهادت است! #نشر_واجب @botshenasi