من سر این سوال هارتم بروکن شد😂 همیشه تصورم از خونه خیلی با خونه الانمون فرق داشت، اینو دوست دارما خیلیم دوستش دارم ولی پنجره‌های بزرگ دوست داشتم، دیوار اتاقی که سبز باشه، ترکیب کرم و سبز و قرمز باشه و ... الانم تقریبا همینه( به صابخونه گفتم سبز گفت کرم قشنگ‌تره و اومده کرم زده یسری قابایی که داشته. دوتا پنجره بزرگ توو آشپزخونه داره و یکی توو اتاق و نورگیر توو هال... دارم در راستای تبدیل شدنش به خونه موردعلاقم تلاش می‌کنم. تا تبدیل بشه به خونه موردعلاقم دانشگام تموم میشه و برمیگردم

خیلی مسخره‌ست امتحانا هر روز پشت سر هم باشن و بعضیا 24 ساعت هم کامل فاصله نداشته باشن(بخاطر ساعتشون).

ــ

من هنوز کوله و کیف دستیمو باز نکردم از جمعه که اومدم. چمدون و باقی وسایل که باز کردمم هم، درست جابجا نکردم.

اگه از هر 100 نفرتون یکی بیاد کمکم زود تموم میشه. چیه این جبر جغرافیایی اه.

یا مثلا برای امتحان فردا نفری یه صفحه بخونیم تموم میشه

صبح 5 بیدار شدم و چنان شوکی بهم وارد شد که بعد 5 ساعت هنوز افقیم. از آدما متنفرم. از آدمای خودخواه بیشتر. از آدمای خودخواه در مسائل جمعی بیشتر‌تر.

الان یه ادمیم که کمبود خواب شدید داره و به کاراش نرسیده و 45 دقیقه دیگه امتحان داره و تا فردا باید پروژه‌ش رو تحویل بده.

و گوشیش 6 درصده

دیشب اینجا رو مرتب کردم دیدم زیر میز یه کارتن پست بزرگ بود، گفتم احتمالا سنگ مصنوعی‌هان و برداشتم که مرتب کنمش دیدم نه تووش چندتا جعبه‌ست:))))) یکی‌ش رو باز کردم، بوی عطرش رفت زیر دماغم و ذهنم رفت به 10 ماه قبل. خیلی وقت بود سراغ اون جعبه نرفته بودم. برش داشتم ریه‌هام رو پر کردم و گذاشتم سرجاش. ست ونگوگ هم ماه‌هاست اونجا تنها نشسته بود با چندتا کتاب. یکم نشستم و نگاه کردم بعد کتابا رو چیدم بین باقی کتابام و ست رو گذاشتم رو میز:))))) یه خلاء و پوچی حس میکردم، لبخند از اینکه من هنوزم می‌تونم هروقت خواستم این بود رو استشمام کنم و این خاطرات رو مرور کنم و به قشنگیشون لبخند بزنم و غم از اینکه چرا باید اینطور می‌شد، مگه من چیم کم بود. بگذریم، به هرحال هنوزم پرم از اون حس خلاء و غم و لبخند و حسای قاطی و درهم و دستام رو حس می‌کنم هنوز بوی دیشبو میده.

و امتحانش 30 سوال، 35 دقیقه‌ست😂