امیدوارم هیچوقته هیچوقت این چیزا رو حتی متوجه ام نشید؛ سردخونه و غسال خونه یه بویی داره. با اینکه دوش گرفتم، با اینکه چند دستم شسته شده اما تا دستمو به صورتم نزدیک میکنم بوش میپیچه زیر دماغم.
یادمه مادربزرگم فوت کرده بود، من فرصت گریه هم نداشتم.
اول اینکه خبرش رسید و دیدمش و اینها چنان شوکی شدم که بیمارستانی شدم.
بعد که دیدم وسط اون همه درد و غم نگرانی مضاعفم، پاشدن اومدن بخاطر من و...
به خودم قول داده بودم قوی باشم، گریمو بزارم بعد.
اون شبو تا صبح هممون نشستیم، فرداش که رفتن غسال خونه، من موندم خونه. موندم و مرتب کردم. حیاط رو آب و جارو کردم.
کوچه رو آب پاشیدم.
وسایلو آماده کردم.
وقتی داشتن نمازشو میخوندن اومدم نشستم خاک خالیو دیدم.
و تا چسبوندن دماغش بلند شدم هرچقدم بقیه گفتن
بعد اون انگار یکی دیگه بودم، انگار رو دراگ بودم. مدام مسکن و قرص معده و هزارتا چیز میخوردم که بتونم سرپا باشم.
خانواده پدریم کم جمعیته اما کل خانواده زیادن و اون روزا خیلیییی سخت بود.
همچی از حدودا 3 هفته بعدش که یه خواب دیدم شروع شد، هم اشکام، هم پذیرفتن، هم خیلی چیزای دیگه...
