تو این حکمت ما پنج تا صفت انسانی رو داریم که یکیش منفی و چهارتاش مثبته و هر کدوم رو تو جملات کوتاهی توصیف میکنه

۱.قدرت اول از همه می‌فرماید: عجز و ناتوانی آفت است؛ الْعَجْزُ آفَةٌ.

عجز معنا و مفهوم وسیع و گسترده ای داره که هرطور ناتوانی علمی، جسمی، اقتصادی و فکری را شامل می‌شه و به قطع اینا بزرگ‌ترین آفات زندگی انسانه. انسان عاجز، ذلیله،خواره، عقب مونده،شکست‌خورده، بی‌ارزش و بی‌مقداره به همین دلیله که اسلام می‌گه: «بکوشید و هرگونه عجز را از خود دور سازید و با قدرت و قوت به اهداف مالی و معنوی خود برسید.»

البته گاهی می‌شه که عجز و ناتوانی بدون اختیار دامان انسان را می‌گیره ، ولی بیشتر اوقات این شکلی نیست ، بلکه نتیجۀ کوتاهی‌ها و بی‌برنامگی‌هاست. (پس حالا هی تنبلی کن 🏃🏻‍♀️🔪)

آقا شرمنده واسه وقفه

وایسین یه حدیث مربوط و خیلیییی جالب 🍃😦بگم به این موضوع که کلینی از امیرالمومنین علی علیه السلام داخل کافی نقل کرده إِنَّ الْأَشْیَاءَ لَمَّا ازْدَوَجَتْ ازْدَوَجَ الْکَسَلُ وَالْعَجْزُ فَنُتِجَا بَیْنَهُمَا الْفَقْرَ؛ هنگامی که اشیاء با یکدیگر ازدواج کردند تنبلی و ناتوانی نیز به هم پیوستند و فرزند آن‌ها فقر بود.

خب خب میریم سراغ مورد دوم

مورد دوم چیه؟؟ صبر، بله صبر

۲. صبر بعدش داخل دومین نکته اشاره به آثار مثبت صبر و شکیبایی کرده، می‌فرماید: «صبر شجاعت است؛ وَ الصَّبْرُ شَجَاعَةٌ.»

بدیهیه صبر چه در مقابل عوامل معصیت و گناه باشه، چه در مسیر اطاعت پروردگار، چه در برابر مصائب و سختی های روزگار انجام بشه، نوعی شجاعت محسوب می‌شه و تنها انسان های شجاع هستن که از عهدۀ شکیبایی در این مراحل سه‌گانه برمیان.

نمونه کامل این حرف و صبر همون چیزیه که امیرمؤمنان علی(علیه‌السلام) در صدر اسلام از پیغمبر و یاران باوفایش تجربه کرده بود.

در برابر انواع مشکلاتی که از سوی دشمنان اسلام هر روز به شکلی انجام می‌شد صبر و استقامت کرده بودن و با شجاعت تمام اونها رو پشت سر گذاشتن و اگر این شکیبایی شجاعانه مسلمانان صدر اول در دوران محاصرۀ شعب‌ابی‌طالب و هجرت به حبشه و سپس هجرت به‌سوی مدینه و بعداز آن حضور در میدان‌های جنگ بدر، خیبر، خندق و حنین نبود امروز آیین و دینی به نام اسلام بر بخش عظیم و بزرگی از جهان سایه ننداخته بود.