إذا تَضَیَّفَتْکَ نازِلَةٌ فَأقْرِهَا الصَّبْرُ عَلَیْها وَ أکْرِمْ مَثْواها لَدَیْکَ بِالتَّوَکُّلِ وَ الْإحْتِسابِ لِتُرِحِّلَ عَنْکَ وَ قَدْ أبْقَتْ عَلَیْکَ أکْثَرَ مِمّا سَلَبَتْ مِنْکَ؛ هنگامی که حادثۀ سختی به میهمانی تو آمد، با صبر و شکیبایی از آن پذیرایی کن و جایگاه آن را با توکل بر خدا و حساب عندالله گرامی بدار تا زمانی که این میهمان از نزد تو برود درحالی‌که بیش از آنچه از تو گرفته است، برای تو باقی خواهد گذارد.

الصَّبْرُ مُرٌّ لا یَتَجَرَّعُهُ إلاّ حُرٌّ؛ صبر تلخ است ولی جز آزادگان این شربت ناگوار را نمی‌نوشند.

سومین صفت چیه؟؟ زهد؛در سومین جمله می‌فرماید: «زهد ثروت است؛ وَ الزُّهْدُ ثَرْوَةٌ.»

اشاره به اینه که انسان از ثروت آیا چیزی جز بی‌نیازی می‌خواد و آدم زاهدِ قانع، از همۀ آدما بی‌نیازه و چه‌ بسا ثروتمندانی که جزء نیازمندان هستند.

اصلا خود زهد چیه؟؟زهد همون بی‌اعتنایی به زرق و برق دنیا و مال و منال و شهرت و آوازه است. زاهد کسی نیست که این امور رو نداشته باشه بلکه زاهد کسی است که دلبسته و وابسته به این امور نباشد؛ حالا اونو داشته باشد یا نه!

در مورد زهد میشه همچین چیزی گفت:

زاهدان از ثروتمندان غنی‌تر هستند؛ چراکه ثروتمندان از یک سو باید پیوسته ثروت خود را حساب و کتاب کنند و از سوی دیگر مراقب باشند سارق و دشمنی آن را از دست آن‌ها نگیرد؛ درحالی‌که زاهدان از همۀ این‌ها بی‌نیازند.

در حدیثی از رسوال خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) می‌خوانیم که خطاب به علی(علیه‌السلام) فرمود: یَا عَلِیُّ إِنَّ اللَّهَ قَدْ زَیَّنَکَ بِزِینَةٍ لَمْ یُزَیِّنِ الْعِبَادَ بِزِینَةٍ أَحَبَّ إِلَی اللَّهِ مِنْهَا؛ زَیَّنَکَ بِالزُّهْدِ فِی الدُّنْیَا؛ ای علی خداوند تو را به زینتی آراسته که هیچ بنده‌ای به زینتی بهتر از آن نزد خداوند آراسته نشده است تو را به زهد در دنیا آراسته است و در حقیقت چنین است چون آراستگی به زهد انسان را به بسیاری از صفات دیگر از فضایل اخلاقی می‌آراید.

به همین دلیل در حدیث دیگری از امام صادق (علیه‌السلام) می‌خونیم: جُعِلَ الْخَیْرُ کُلُّهُ فِی بَیْتٍ وَ جُعِلَ مِفْتَاحُهُ الزُّهْدَ فِی الدُّنْیَا… . حَرَامٌ عَلَی قُلُوبِکُمْ أَنْ تَعْرِفَ حَلَاوَةَ الْإِیمَانِ حَتَّی تَزْهَدَ فِی الدُّنْیَا؛ تمام نیکی‌ها در خانه‌ای قرار داده شده و کلید آن زهد در دنیاست… . سپس فرمود: حلاوت ایمان بر دل و جان شما حرام است تا زمانی که دل‌هایتان زهد در دنیا پیشه کند.

خب خب مورد چهارم،تقوا؛در چهارمین جمله می‌فرماید: «تقوا و پرهیزگاری سپری است در برابر گناهان و خطرات شیطان و هوای نفس؛ وَ الْوَرَعُ جُنَّةٌ.»

حالا این کلمه ورع چیه و معنیش چیه؟؟ورع به معنای تقوا یا حد اعلای تقواست؛ به‌حالتی که انسان حتی از شبهات پرهیز کنه. این فضیلت که چون در برابر او گناهی ظاهر شود سدی در میان او و گناه ایجاد کند.

تعبیر به «جنة» تعبیر خیلیییییی جالبیه؛ چون سپر وسیله‌ای دفاعی در مقابل آماج تیرهای دشمن یا شمشیرها و نیزه‌هاست؛ گویا هوای نفس و شیطان پیوسته قلب انسان را هدف تیرهای خود قرار می‌دهد و انسان با ورع به‌وسیله این سپر می‌تواند از آزار آن‌ها در امان بماند.