اونا دلیل خوشحالی منن

می‌شود یکبار هم که شده چشمانت قفل چشمانم شود؟

محبوب من، نمی‌دانم چرا اینقدر صبر کردم تا به شما بگویم دوست‌تان‌دارم!میخواستم مطمئن باشم و کلماتم پوچ نباشند. اکنون به نظر می‌رسد که احساسم از ابتدا عشق بوده است. به هر حال این عشق است و قلب من رنج می‌کشد. -یکشنبه، 18 می 1947؛ از نامه‌ی سیمون دوبووار به نلسون آلگرن.

چشمانم دریاچه ای کوچک از آب است و قلبم ویرانه ای چو قبرستان. نمی دانم در این میان، در این حال تهی و رنگ های خاکستری، لبانم چه اصراری بر لبخند دارند.

هیچوقت هیچکس به اندازه من دوستت نخواهد داشت این تو،این تمام آدم‌ها؛

عجب موبایل خفنیههههه😎😎😎🤌🏻🤌🏻🤌🏻

باید خندید و گریست، عشق ورزید، کار کرد، لذت برد و رنج کشید. با نوسانی بسیار در تمام طول حیات. به گمان من، انسان یعنی همین.

زنده ایم، ولی هیچ کدوم هیچ ربطی به آدم هایی که دوهفته پیش بودیم نداریم.