Everything is blue

گفتم برایم مهم نیست اما دیگر هیچ چیز مانند قبل برایم معنی نشد. من به نوشتن روی بردم. به حک کردن تمام احساساتم درون یک دفتر عادت کردم. دیگر وقتی دلم می‌گرفت با او حرف نزدم و به جایش نقاشی کشیدم. زیاد به او پیام ندادم. من الان دارم بدون او و حضور گرمش که برایم ضروری‌ترین چیز بود زندگی می‌کنم و فکر کنم دارم دوام می‌آورم اما خب قسمت بزرگی از روحم که قابل انکار کردن هم نیست دیگر پیش خودم نیست. _اوفِلیا

من؟ فریادی هستم در نقش سکوت، در قالب یک انسان؛؛

‌

هیچوقت از خنده‌ام خوشم نیومده<<<

درحالی که بهترین خنده جهان رو داره!

پرنس‌آسمانی‌من .. بدون من زندگی برایت زیباست؟:))))