تلاش کردم توی پس گفتار، با نقل قول از خیلی از بزرگان شهیدمون، و مدام تکرار کردن این واژه، ذره ای درک احساس «تنها موندن روی زمین» که بهش دچارم رو به مخاطب هم برسونم🙂 و نمی‌دونم تا چه حد موفق شدم

وقتی داستان هارو می‌نویسم، حس می‌کنم دارم باری رو از دوشم برمی‌دارم که سبک شم:) و نمی‌دونی این دنیا چقدر حس خفگی داره... اما بازم، اجل آدم دست خداست و اگه شهید نشیم، می‌میریم خب دلتون میاد الکی الکی بمیرید؟

امیدوارم یادتون بوده باشه که خوندن داستان رو از پیش‌گفتارش شروع کنید:)))

تار و پود، فصل دومی هم دارد اما زمان انتشار فصل دوم، نامعلوم است زمانی آن را خواهید خواند، که نویسنده اش دیگر در این دنیا نباشد...