چی دوست داری برات بگیرم گلپسر

خودت

رحم، موهبتی است که شایستگی می‌طلبد، نه صرفِ ادعای انسان بودن. آنان که جوهرِ وجودشان از صداقت تهی است و قامتِ شخصیتشان بر ستونِ نفاق و منفعت بنا شده، نه تنها حرمتِ اعتماد را می‌شکنند بلکه ارزشِ شفقت را نیز به ابتذال می‌کشانند بی‌ذاتی، صرفاً یک نقصِ اخلاقی نیست سقوطِ انسان از مرتبه‌ی شرافت به ورطه‌ی ابتذال اصت کسی که در بزنگاهِ منفعت عهد را قربانی می‌کند حقیقت را تحریف می‌سازد و وفاداری را به بهای سودِ خویش می‌فروشد، پیش از آنکه دیگران را بفریبد انسانیتِ خویش را به مزایده گذاشته است رحم، زمانی معنا می‌یابد که نشانی از ندامت شرافت یا ظرفیتِ اصلاح وجود داشته باشد اما آن‌که خیانت را عادت دروغ را ابزار و بی‌اصالتی را شیوه‌ی زیستن برگزیده است از شفقت تنها فرصتی برای تکرارِ همان تباهی خواهد ساخت پس سکوت در برابر چنین افرادی قساوت نیست پاسداری از حرمتِ شخصیت و کرامتِ خویش است زیرا بخششِ بی‌حصاب هنگامی که نصیبِ انسانِ بی‌اصالت شود، نه فضیلت بلکه تاییدی بر استمرار رذیلت خواهد بود