مجرد که بودم به محض این که آسمون ابری می‌شد و هوا گرفته، لباس تنم می‌کردم و از خونه می‌زدم بیرون. خیلی خوش می‌گذشت بهم.

این هوا خوشحالم میکنه.

من به شدت تولدپرسن هستم. نه تنها روز تولدم خیلی مهمه، بلکه هفته‌ی تولدم و ماه تولدم هم خیلی مهمه که حالم خوب باشه. حتی کل پاییز درواقع تولد من محسوب میشه و مهمه که ازش لذت ببرم. حتی اگر هیچکس یادش نباشه همین که خودم خوشحال باشم باعث میشه به یاد موندنی بشه. (درواقع سالی یادم نمیاد وجود داشته باشه که تولدم خیلی برای آدم‌ها مهم بوده باشه)

بیاید یه چالش. هر جاج و قضاوتی که از من توی ذهنتون می‌گذره خصوصا اون بی‌رحمانه‌هاش رو، بدون هیچ رودرواسی و ملاحظه‌ای بگید. توی راه میخونمشون و درباره‌شون حرف می‌زنیم. *میتونه اشک درار باشه حتی. https://daigo.ir/secret/p-1f085f54

"من کجا دارم از روضه بهتر پناه؟" @OmBoka

یاد شدید در حرمِ مطهر آقای امام رضا-ع✨ اختر پنجم، سین‌صاد، این منم، اوهام، پیشی‌خونه صبا و خانواده، نستوه، خانه انتهای خیابان ۲۴۵، هزار و یک شب، صاحب، ابراهیمی غمگین، دل‌ناله‌های یک مهدیه ساده، ولان، تأنی، گذرگاه، سروش دات کام، فاموتیدین، موز فروش شبزی، یاس‌ها سبز خواهند شد، متانویا، بایگانی، بلاتکلیف، مهرماهی، تامیلا، منِ من، توهم، وایت، لانه جاسوسی، ماه‌ خاتون. و همه‌ی ممبرها و ادمین‌هاشون. *برسونید به دست‌شون🤍

راستش من هنوز آمادگی رفتن به دارالذکر و دیدن اون مزارها رو ندارم :)))))))))

به ۵۰ کیلومتری مشهد رسیده بودیم که یادم افتاد چه چیزی در انتظارمه که با سفرهای قبل فرق می‌کنه. قلبم داشت از جاش کنده می‌شد و هیچ راه برگشتی نبود. من چطوری باید باور کنم این رویای عجیب رو؟

/ پیام‌ها متعلق به ۲۵ آبان ۱۴۰۳ / و من حالا دارم توی حرم، توی بیداری دنبال اون رواقِ نزدیک حرم با نور آبی می‌گردم. شبیه عزیز از دست داده‌ی آواره‌ای که هیچ ایده‌ای برای چطور ادامه دادنِ زندگی نداره. هنوز دارم از این غم فرار می‌کنم و با خودم می‌گم کاش مُرده بودم و این رویا تعبیر نمی‌شد.

♪ [ روضه، با حال مناسب گوش کنید. ] ♪