جوری‌که‌شکسته‌ام و خودم می‌دونم‌ساحلی‌نیست برای‌دوباره‌دریا‌شدنم.

متوجه‌شدم‌که‌چقدر‌کم‌در‌بدنم‌زندگی‌می‌کنم‌و‌چه‌بسیار‌در‌ذهنم.

چیزی‌مرا‌به‌وجد‌نمی‌آورد دلم‌می‌خواهد‌گریه‌کنم...

فعلا‌می‌سازم‌،چه‌می‌شود‌کرد؛مگر‌می‌شود‌دنیا‌را‌پاره‌کرد‌و‌از‌تویش‌خوش‌بختی‌در‌آورد،همین‌است‌که‌هست.))

تنها‌امیدم‌برای‌ادامه‌زندگی‌،کتاب‌های‌نخونده،فیلم‌های‌ندیده‌،سریال‌های‌تموم‌نشده،موسیقی‌های‌تکرار‌نشدنی،کافه‌های‌نرفته،قهوه‌های‌نخورده‌و‌لذت‌های‌رسیدن‌به‌اهداف‌تجربه‌نشده‌اس...

+چرا‌‌انقدر‌خیال‌پردازی‌رو‌دوست‌داری؟ _چون‌تخیلاتم‌به‌من‌جایی‌رو‌میدن‌که‌هیچ‌‌کس‌‌دیگه‌ای‌نمیتونه‌واردش‌بشه‌یا‌قضاوتم‌کنه،یه‌جایی‌مخصوص‌خودم‌و‌ذهن‌شلوغم...