این سه نفر شروع میکنن رانندگی کردن و دوازده فاکینگ ساعت رانندگی میکنن و کل این دوازده ساعت بچهای بیچاره توی تاریکی مطلق نشسته بودن و بچه ها هیچ دیدی به بیرون نداشتن و حتی یه روزنه نور هم وارد ون‌ها نمیشد و اینا اصلا نمیدونستن چیشده دارن کجا میرن و بعد از یه‌مدت دیگه حتی اکسیژنی هم توی ون‌ها باقی نمونده بوده

اوضاعشون جوری بوده که نه نور بوده، نه اکسیژن، نه غذا، نه آب و بچه‌ها بعد از یه‌مدت نیاز داشتن برن دستشویی و وضعشون واقعاً بد بوده به طوری که بعد از یه مدت بچه‌ها داشتن بیهوش میشدن

لری میگه من هی میخوابیدم و بیدار میشدم و بعد دوباره خوابم میبرد و یبار توی یکی از این خواب‌ها، خواب یکی از پیک‌نیک‌هایی که با خانوادش رفته بوده رو میبینه

ذهنش داشته سعی میکرده آرومش کنه :)

بچه‌ها واقعاً ترسیده بودن و همش داشتن گریه میکردن ولی بازم همه در تلاش بودن که بقیه رو آروم کنن مثلا بزرگترا کوچیکترا رو بغل میکردن و با اینکه خودشون هم وحشت کرده بودن واقعاً داشتن مثل والدین بچه‌ها رفتار میکردن و سعی میکردن مراقبشون باشن

مثلاً شروع میکنن شعر خوندن و بقیه رو هم مجبور میکنن تا باهاشون همراهی کنن

شعری که داشتن باهم میخوندن : if you're happy and you know it clap your hands اگه خوشحالی و اینو میدونی دست بزن، ( ولی میان جای کلمه happy رو با کلمه sad عوض میکنن و شعر اینجوری میشه که : if you're sad and you know it clap your hands یعنی اگه ناراحتی دست بزن )

یه فلش‌بک بزنیم به چوچیلا *

چند ساعت از وقتی که بچه‌ها باید میرسیدن خونه میگذره و خانواده‌ها شروع میکنن سراغ بچه هاشونو گرفتن و میبینن که 26 تا بچه از یه مدرسه گم شده بودن

بعد میرن سراغ اد رو میگیرن ولی اد رو هیچ جا پیدا نمیکنن نه خونه و نه مدرسه، هیچ‌جا و بعد میبینن که اتوبوس مدرسه هم نیست

خانواده‌ها میرن پیگیری میکنن. میگن شاید توی مدرسه یا استخر اتفاقی افتاده ولی میبینن ولی هیچکس خبر نداره واسه همین میگن شاید اد توی راه ماشینش خراب شده و دست تنهاس واسه همین هنوز نرسیدن چون اون موقع دهه 70 بوده بیشتر از پنجاه سال پیش بوده، اد موبایل نداشته که زنگ بزنه و کمک بگیره

واسه همین همه خانواده‌ها میرن اون راهی که اد همیشه ازش بچه هارو میرسونده رو میگردن تا شاید بتونن پیداشون کنن