این سه نفر شروع میکنن رانندگی کردن و دوازده فاکینگ ساعت رانندگی میکنن و کل این دوازده ساعت بچهای بیچاره توی تاریکی مطلق نشسته بودن و بچه ها هیچ دیدی به بیرون نداشتن و حتی یه روزنه نور هم وارد ونها نمیشد و اینا اصلا نمیدونستن چیشده دارن کجا میرن و بعد از یهمدت دیگه حتی اکسیژنی هم توی ونها باقی نمونده بوده
اوضاعشون جوری بوده که نه نور بوده، نه اکسیژن، نه غذا، نه آب و بچهها بعد از یهمدت نیاز داشتن برن دستشویی و وضعشون واقعاً بد بوده به طوری که بعد از یه مدت بچهها داشتن بیهوش میشدن
لری میگه من هی میخوابیدم و بیدار میشدم و بعد دوباره خوابم میبرد و یبار توی یکی از این خوابها، خواب یکی از پیکنیکهایی که با خانوادش رفته بوده رو میبینه
- 𝙞𝙙𝙚𝙖𝙩𝙞𝙤𝙣
لری میگه من هی میخوابیدم و بیدار میشدم و بعد دوباره خوابم میبرد و یبار توی یکی از این خوابها، خواب
ذهنش داشته سعی میکرده آرومش کنه :)
بچهها واقعاً ترسیده بودن و همش داشتن گریه میکردن ولی بازم همه در تلاش بودن که بقیه رو آروم کنن مثلا بزرگترا کوچیکترا رو بغل میکردن و با اینکه خودشون هم وحشت کرده بودن واقعاً داشتن مثل والدین بچهها رفتار میکردن و سعی میکردن مراقبشون باشن
- 𝙞𝙙𝙚𝙖𝙩𝙞𝙤𝙣
بچهها واقعاً ترسیده بودن و همش داشتن گریه میکردن ولی بازم همه در تلاش بودن که بقیه رو آروم کنن مثلا
مثلاً شروع میکنن شعر خوندن و بقیه رو هم مجبور میکنن تا باهاشون همراهی کنن
شعری که داشتن باهم میخوندن :
if you're happy and you know it clap your hands
اگه خوشحالی و اینو میدونی دست بزن،
( ولی میان جای کلمه happy رو با کلمه sad عوض میکنن و شعر اینجوری میشه که :
if you're sad and you know it clap your hands
یعنی اگه ناراحتی دست بزن )
چند ساعت از وقتی که بچهها باید میرسیدن خونه میگذره و خانوادهها شروع میکنن سراغ بچه هاشونو گرفتن و میبینن که 26 تا بچه از یه مدرسه گم شده بودن