‌اسعدالله ایامنا و ایامکم منجی جهان شد وقتی .. موعود همه ادیان شد♥️ حسن عطایی فرا رسیدن نیمه شعبان مبارک

دلیل نامگذاری ماه شعبان 🔻پيامبر صلي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم: «إنَّما سُمِّيَ شَعبانُ لأِنَّهُ يَتَشَعَّبُ فيهِ أرزاقُ المُؤمِنينَ» ❇️ ماه شعبان، شعبان ناميده شد؛ زيرا روزی‌هاى مؤمنان در اين ماه قسمت می‌شود. 📚 ثواب الأعمال، ص ۶۲

💠 مرحوم آیه‌الله بهجت: 🔸«دائم سوره توحید [قل هو الله] را بخوانید و ثوابش را هدیه کنید به امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف). این کار عمر شما را با برکت می کند و مورد توجه خاص حضرت قرار می گیرید.»

امام سجاد علیه السلام: راضی بودن به سخت ترین مقدرات الهی، از عالی ترین مراتب ایمان و یقین خواهد بود. منبع: مستدرک الوسائل، جلد۲، صفحه ۴۱۳

آیت‌الله جاودان ➕ توصیه به قرائت زیارت آل یاسین و ذکر کثیر صلوات به قصد فرج

شهید آوینی: «دشمن می‌خواهد تو را بترساند و تو نباید بترسی. بگذار خمپاره‌ها این‌سوی و آن‌سوی تو فرو افتند، تو این آیه‌ی مبارکه را بخوان و بگذر: قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ؟» (معنی قسمت ذکر شده آیه ۵۲ سوره توبه: جز شهادت و پیروزی که هر دو هم خوب‌اند، مگر انتظار عاقبت دیگری را برای ما می‌کشید؟! )

حالا نوبت آمریکاست! 🔹 آیت الله حائری شیرازی: «کسانی به امام سجاد (ع) اصرار می‌کردند که بیایید مثل پدرتان، قیام کنید. ظاهراً تنور آتشی در منزل امام بوده است. امام باقر (ع) نقل می‌کنند که: پدرم به اینهایی که اصرار می‌کردند، فرمود: «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟»: كدامتان حاضر است یک تكه از این آتش‌ها را در دست بگيرد و آن قدر نگه دارد تا خاموش شود؟! دیدم اصلاً هیچکس نمی‌آید؛ من گفتم: «پدر، من حاضرم». پدرم گفت: «منظورم شما نیستی». دوباره فرمود: «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟». دوباره دیدم هیچکس نمی‌آید و من گفتم. باز پدرم گفت منظورم شما نیست. بار سوم هم به همین ترتیب. من دیدم این اصحاب آنقدر خجالت‌زده و شرمنده شدند که دوست دارند زمین بشکافد و بروند داخلش. پدرم هم دلش به حال آن‌ها سوخت و رهایشان کرد. این صحبت امام سجاد (ع)، حرف خداوند خطاب به همۀ ماست. این سؤال امام سجاد (ع)، در واقع نسل‌به‌نسل تکرار می‌شده؛ اما هیچ نسلی حاضر نشد این «جَمَره» (حبۀ آتش) را بردارد. امام راحل نگاهی به مردم کرد و در مردم وفا احساس کرد؛ چون مردم‌شناس بود؛ لذا در پاسخ به ندای «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟» گفت: «ما بر می‌داریم!». بنابراین به او مأموریت دادند که آتش را بگیرد. اولین آتشی که امام (ره) گرفت، آتش شاه و ساواک بود. به امام(ره) گفتند اینها را اینقدر بگیر تا سرد بشود. مردم هم گفتند: هرچه امام در دست گرفت، ما در دست می‌گیریم. شاه و ساواک، آتشِ سرخ بودند. گرفتن آتش یعنی بدنت بسوزد، تاول بزند، تکه‌تکه گوشتت بریزد؛ اما آتش را زمین نگذاری تا سرد و زغال بشود. این شهیدها، جانبازها، شلاق‌هایی که در زندان می‌خوردند، تعقیب‌ها، هجوم به خانه‌ها و ...، همۀ اینها تکه‌تکه‌های گوشت بود که می‌ریخت، همه اینها به خاطر گرفتنِ آتش در دست بود. ولی امام تا آخر کوتاه نیامد. به مدت 15 سال از نیمۀ خرداد 42 تا 22 بهمن 57، «امام» و «امت» این آتش را گرفتند تا سرد شد. بعد هم آتش صدام و حكومت بعثی را گرفتند تا سرد شد. سپس به امام گفتند آتش بعدی را بگیر؛ امام گفت: بعد از شاه، نوبت آمریکاست. هرچه که با شاه پیش آمد، باید با آمریکا هم پیش بیاید. آمریکا و اسرائیل، عین آتش هستند؛ باید در دست گرفته بشوند تا سرد بشوند. مقاومت به معنای گرفتن این آتش است. این آتش دارد سرد می‌شود. آمریکای سال 58 کجا، آمریکای اکنون کجا! این راهپیمایی‌هایی که در عالَم واقع میشود، جرأت‌هایی که مردم دنیا پیدا کرده‌اند و پرچم آمریکا را مرتباً آتش میزنند، علامتِ سرد شدنِ آتش است. وقتی در کل جهان، همان حالتی ایجاد شود که در کشور ما پیدا شد، آن آقا می‌آید. ما باید دعا کنیم که امت‌ها، در این راهی که آمده‌اند تا آخر بروند. در فلسطین، این آتش را بدست گرفته‌اند. هرکس بگوید: «فلسطین به ما چه ربطی دارد، آنها خودشان یک ملت هستند و ما هم برای خودمان ملت دیگری هستیم»، این آتش را زمین گذاشته است. اگر کسی در این زمان، این آتش 40 ساله را زمین بگذارد، گناه چهل نسل قبلی را باید جواب بدهد. چرا؟! چون امام زمان (ع) می‌گوید: چهل نسل که این آتش را بر نداشتند، حالا شما هم که برداشته‌اید، بعد از چند سال می‌خواهید آن را زمین بگذارید؟! اين همه شهید، سوختگی‌های دست امت است كه آتش استكبار را نگه داشته و تاكنون از نگه داشتن آن خم به ابرو نياورده است. اين آتش بالاخره سرد خواهد شد، همان طور كه شاه و صدام سرد شدند. امام با سرد شدن آتشِ شاه، به ميان ما برگشت و آن امام منتظر نیز با سرد شدن آتشِ استكبار است كه زيارتش خواهیم کرد. مساله، مسالۀ گرفتن آتش در دست است. این رسالت امروز ما است.

مردی که با شمشیرش خاک ایران را حفظ کرد و با احیای زبان فارسی، هویت ملت را از نابودی نجات داد 🔸یعقوب لیث صفاری از دل مردم عادی بلند شد و به یکی از قدرتمندترین فرماندهان زمان خودش تبدیل شد. در دوره‌ای که بعد از سقوط ساسانیان، ایران زیر نفوذ خلافت بود و زبان و فرهنگ عربی در حکومت و دیوان‌ها غالب شده بود، یعقوب کم‌کم قدرت گرفت و بخش‌های زیادی از ایران شرقی را از دست فرمانروایان وابسته به خلافت بیرون آورد. 🔸او فقط دنبال جنگ و کشورگشایی نبود؛ یعقوب نماد این بود که ایران هنوز زنده است و می‌تواند دوباره روی پای خودش بایستد. یکی از معروف‌ترین بخش‌های داستانش این است که می‌گویند وقتی برایش عربی شعر یا سخن گفتند، خوشش نیامد و تأکید کرد که با زبان خودش یعنی فارسی با او حرف بزنند. 🔸به همین خاطر اسم یعقوب لیث در تاریخ به عنوان کسی مانده که هم با قدرت نظامی و هم با غیرت فرهنگی، کمک کرد هویت ایرانی دوباره جان بگیرد؛ چون پیام داستانش این است که اگر زبان و فرهنگ یک ملت از بین برود، خودِ آن ملت هم کم‌کم محو می‌شود.

گوبلز و مهندسی ذهن انسان وقتی تکرار، دروغ را موثر می‌کند می‌دانستید مغز ما در برابر تکرار آسیب‌پذیر است؟ ⬅️ روانشناسان به آن «اثر حقیقت توهمی» می‌گویند: هرچه بیشتر یک جمله را بشنویم، احتمال اینکه آن را باور کنیم بیشتر می‌شود، حتی اگر به صورت واضحی غلط باشد! 📍جوزف گوبلز، وزیر تبلیغات رژیم نازی، استاد این کار بود و برای همین نازی‌ها به این تکنیک، «دروغ گوبلزی» می‌گفتند: «یک دروغ بزرگ را آنقدر تکرار کن تا به عنوان حقیقت پذیرفته شود.» گوبلز از همین آسیب‌پذیری انسان، سلاحی ساخت به نام «دروغ گوبلزی» که بر دو اصل استوار است: 1️⃣ تکرار: او می‌دانست که تکرار، حتی غیرمنطقی‌ترین ادعاها را در ذهن مردم نهادینه می‌کند. 2️⃣ دروغ بزرگ: مردم به راحتی دروغ‌های کوچک می‌سازند، اما جرأت گفتن دروغ‌های بزرگ را ندارند. پس وقتی کسی چنین دروغی می‌گوید، مردم فکر می‌کنند: "حتماً راست می‌گوید، وگرنه چطور جرأت کرده؟!" ❗گوبلز از رسانه‌های جمعی (رادیو، سینما، مطبوعات) به عنوان بلندگوی این تکنیک استفاده می‌کرد تا «واقعیت‌سازی» کند. حالا این مفهوم چه چیزی را به یاد شما می‌آورد؟ آیا در فضای رسانه‌ای امروز ردپایی از این تکنیک را دیده‌اید؟