«بلاخره جادوی سینما گریبان تورو هم گرفت.» دیالوگِ مهران‌مدیری به آرما‌ن‌ِبیانی ، هردو کارگردانِ سینما ی ایران ، هردو غیرقابل پیشبینی . افعیِ‌طهران ، قاتلی که همانندِ افعی طُعمه هایش را مسموم میکند و جون دادن آنها را تماشا؛ افعیِ‌طهران یک موضوعِ شیرین که هر کارگردانی برای ساختن آن سرودشت می‌شکست،اما هیچکدام به اندازه ی آرمان‌بیانی پیگیر آن قاتل نبود. سینما،سینمای‌ایران،فیلم،نمایش ؛ همگی پیشامد های تلخ و شیرین را روایت میکنند. حقیقتی که گوش‌خراش است ، مردم ترجیح میدهند دروغ بشنوند و همانند چند خیانتکارِدروغگو تظاهر به شادی و زیبای جهانیان کنند. سینما،جایی که حقیقت پنهان نمی‌ماند،جایی که حرف های دم‌ِگوشی با صدای بلند فریاد زده می‌شوند . ب.

خوشبختی دروغیه که به خودمون میگیم زندگی رو قابل تحمل کنیم ، هیچکس خوشبخت نیست فقط بعضیا بدبخت ترن. -LOSER.

خود خزانیم و دم از شوقِ بهاران میزنیم؛

«من اگر دوباره زاده بشوم، باز هم بازیگر می‌شوم؛ چون سینما می‌تواند انسان را با مردم پیوند دهد.» محمد علی فردین / گفت‌وگو با مجله ستاره سینما