سالروز بمباران شیمیایی شهر سومار بمباران شیمیایی شهر سومار در استان کرمانشاه یکی از فاجعه‌‌بارترین وقایع جنگ ایران و عراق بود که در چندین نوبت از سوی ارتش بعثی انجام گرفت. دومین باری که رژیم بعث مرتکب این جنایت شد ۱۶ مهرماه سال ۱۳۶۶ بود و منجر به شهادت صدها نفر و مجروحیت تعداد بسیاری شد. به بهانه سالروز بمباران شیمیایی شهر سومار و با یاد شهدای بمباران‌های شیمیایی و شهدای بهداری رزمی، در چند فرسته پیش رو بخشی از خاطرات و تجربیات حملات شیمیایی را در طول دوران دفاع مقدس مرور می‌کنیم. #بمباران_شیمیایی

من که نمی‌دانستم آب حوضِ خانه و لباس‌های رو بند آلوده هستند... پروین کریمی مصدوم بمباران شیمیایی سردشت

دیدیم در این همه بمباران فقط یک نفر شهید شده است... بوی سیر آمد، گفتند شیمیایی است! امیر سعیدزاده جانباز شیمیایی دفاع مقدس در برنامه شب خاطره #بمباران_شیمیایی #جانباز_شیمیایی

🔴بمباران شیمیائی شهرسومار توسط رژیم جنایکارصدام 1366/07/16 ♦️رژیم بعثی عراق شهر سومار را مورد هجوم شیمیایی خود قرار داد که طی آن بسیاری از هموطنان به درجه رفیع شهادت نایل آمدند از جمله بیمارستان صحرایی 528 سومارکه پر بود از مجروحان جنگی که در گوشه و کنار بیمارستان مشغول استراحت بودند. بیمارستان بر دامنه کوهی قرار گرفته بود، ناگهان دشمن زبون با بمب شیمیایی، منطقه و بیمارستان را مورد حمله قرار داد. ♦️حمله ای ناجوانمردانه که برخلاف همه معیارهای ارزشمند انسانی بود. رزمندگان و حاضران در منطقه، به سرعت خودشان را به موقعیتی رساندند تا از آسیب گازهای شیمیایی در امان بمانند ولی کادر درمانی دکتر هجرتی و دستیارانش که در مرحله حسا سی از مداوای مجروح قرار داشتند، اتاق عمل را ترک نکردند تا بتوانند جان مجروح را از مرگ نجات دهند و بمب شیمایی در نزدیکی شان فرود آمدو مظلومانه وسرافراز به شهادت رسیدند.

#دزفول زیر آتش صدام🔥🔥 ⚪️ دزفول قهرمان، نماد مقاومت در دوران جنگ تحمیلی ۸ ساله بود. ▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️🚩🚩🚩 🔴 #نمونه‌ای_از_حملات_دشمن_به_دزفول 👆📷تصاویری از حمله موشکی صدام به مسجد نجفیه دزفول و به شهادت رسیدن جمعی از بسیجیان در اسفند ۱۳۵۹ و خاطره ای از آن روزهای آتش و خون 👇👇

🔹از گلدسته مسجد جامع تا دسته گل نجفیه ✍ شب بود، مردم شهر خسته از کار روزانه سر بر بالش استراحت گذاشته بودند، شهر بخاطر وضعیت جنگی در خاموشی مطلق بسر میبرد هیچ لامپ و چراغی هم روشن نبود حتی اگر ماشین و یا موتوری چراغش را اتفاقی روشن می کرد هر کس او را می دید با صدای بلند به او می گفت: خاموش!! خاموش!!! مردم می گفتند: اگر هواپیماهای عراقی حتی سوسوی نوری را ببیند بعنوان اینکه اینجا شهر و منطقه ی مسکونی است آنجا را بمباران می کنند. مردم شهر دزفول هم بعضی ها در حوالی شهر حواسشون به شهرشون بود، بعضی ها هم در (شوادون=اصطلاحی دزفولی) حدود ده، پانزده متر زیر زمین در حال استراحت بودند، بسیجی های شهر هم بعضی هاشون گشت و نگهبانی می دادند بعضی هاشون هم خسته از کار در پایگاههای بسیج، رفته بودند کمی بیاسایند من هم در مسجد جامع پاسبخش شب بودم. که ناگهان صدای مهیبی، همراه با نوری قوی شهر را لرزاند و روشن کرد. آنهایی که تازه خوابیده بودند با وحشت از خواب بیدار شدند ما هم طبق معمول رفتیم پشت بام مسجد جامع که ببینیم چه خبر است چیزی مشخص نبود بدو بدو از پله های مناره ی مسجد به بالای گلدسته های مسجد جامع دزفول رفتیم اطراف را نگاه کردیم در سمت شرق یعنی مسیر خیابان طالقانی دیدیم که شعله ها و گلوله های آتشینی به آسمان پرتاب می شوند نمی دانستیم چه شده است. آیا عراق شهر را گرفته است؟ آیا شهر در حال سقوط است؟ آیا عراق موشک زده است؟ یا … جواب را هم درست می کردیم. با خود می گفتیم اگر عراق شهر را گرفته است پس چرا از سمت شرق. اگر موشک زده است پس این گلوله های آتشینی که دهها متر به آسمان پرتاب می شود چیست؟ از مسجد بیرون آمدیم، میدان امام خمینی را دور زدیم در مسیر خیابان طالقانی رفتیم به طرف شرق دزفول، نزدیکی مسجد نجفیه رسیدیم آنجا غوغایی بود، بوی آتش و باروت، صدای شیون و ضجه، صدای ماشین آتش نشانی صدای کمک کن، کمک کنِ مردم. سؤال کردیم چی شده؟ گفتند: موشک به پشت مسجد نجفیه و به کامیونی که پر از کپسول های گاز بوده اصابت کرده، دقیقاً پشت دیواری که بچههای بسیج مسجد خوابیده اند و الان هم امکان کمک رسانی به آنان نیست. اینجا بود که دریافتیم آن گلوله های آتشینی که از روی گلدسته های مسجد جامع آنها را می دیدیم که بسوی آسمان پرتاب می شوند همانا کپسول های گاز بوده اند. واقعاً راهی برای نجات بسیجیان نبود بلاخره با کمک مردم و آتش نشانی و تمام شدن گلوله ها ی آتشین(کپسولهای ۱۱ کیلوئی گاز)، آنچه شد که نباید می شد. و اما نتیجه ی این عمل وحشیانه ی رژیم صدام در دل شب ۱۳ گل پرپر در مسجد نجفیه دزفول بود که مظلومانه جان سپردند و به فیض شهادت نایل آمدند. هیچگاه یادمان نمی رود نظاره ی پرواز ۱۳ گل نجفیه از فراز گلدسته مسجد جامع، گلهای نو شکفته ای به نامهای: ۱ – محسن افشارنیا ۲ – عبدالنبی اکبربنا ۳ – علیرضا حلیم زاده(حلیمی) ۴ – غلامحسین دستوری رزاز ۵ – غلامعلی دزفولی(دزفولیان) ۶ – غلامعلی دیناروند ۷ – مصطفی رجول دزفولی ۸ – غلامرضا سپهری ۹ – محمود سعادتی زارع ۱۰- غلامرضا صارمی نیا ۱۱ – مرتضی صارمی نیا ۱۲- علیرضا غلامی ۱۳- غلامرضا ملک راوی: محمد حسین درچین – سه شنبه ۱۳۵۹/۱۲/۱۹ * ساعت۱۰/۳۰ شب پرتاب موشک به مسجد نجفیه دزفول منبع : دانشنامه دزفول

📻 نوحه سرایی بعد از حمله موشکی به دزفول 🎤 با نوای حاج صادق آهنگران ❤️😭 یک اجرای دردآلود و خاطره انگیز از حاج صادق آهنگران ای عزیزان بار دیگر شد به پا غوغای محشر باشد اینجا کربلا یا شهر دزفول است یاران ‌‌‍‌‎‌┄═❁๑🍃๑🌷๑🍃๑❁═‌‌‍‌‎‌‌‌‍‌‎‌┄

خلبان ناکام عراقی در دزفول از صبح روز شنبه ۱۴ آذر ماه ۱۳۶۰ تا نزدیکی ظهر ، حدود ۹ فروند از هواپیماهای عراقی و از نوع میگ، سوخو و میراژ در آسمان شهر دزفول به پرواز در آمده بودند و بعضی از مناطق مسکونی را بمباران می کردند تا اینکه بین ساعت ۲ تا ۳ بعد از ظهر بود که در ساختمان رادیو دزفول نزدیک مصلای جمعه نشسته بودیم؛ ناگهان با شنیدن صدای مهیب هواپیما از داخل ساختمان بیرون آمدیم. هواپیمای عراقی باز هم در حال پرواز بر فراز شهر بود به آسمان که نگاه کردیم دیدیم که هواپیمای عراقی مورد اصابت موشک های زمین به هوای یکی از سایت های دزفول قرار گرفته و در جنوب غربی آسمان دزفول در حال سقوط کردن است. من(محمدحسین درچین) که آن موقع نویسنده، گزارشگر و گوینده رادیو بودم به همراه علی اکبربامشاد(مسئول بخش عربی رادیو دزفول) و پرویز جدید زاده(صدابردار و مسئول پخش) و فکر می کنم محمد علی کشتزاد(مسئول پشتیبانی) سوار جیپ شهباز آبی رنگ رادیو شدیم. از مسیر پل قدیم به طرف پل گاومیش آباد رفتیم ما از یک سمتِ کانال بزرگ آب در حال رفتن به محل سقوط هواپیما بودیم و اتفاقا جیپ شهباز آبی رنگ فرمانداری هم از آن طرفِ کانال به سمت محل سقوط هواپیمای عراقی می رفت. از داخل جیپ که به آسمان نگاه می کردیم دیدیم که خلبان هواپیما با استفاده از چتر نجات به قول معروف اِجِکت کرده و در حال پایین آمدن است. موقعی که به محل سقوط خلبان عراقی در نزدیکی روستای سنجر رسیدیم تعدادی از مردم که آنجا بودند می گفتند: که خلبان عراقی در حال سقوط با چتر نجات ازارتفاع ۵۰-۶۰ متری بالاتر از سطح زمین به طرف ما تیراندازی کرده و حتی موقعی که روی زمین رسیده بود شروع کرده و با چاقویی که از توی جیب شلوارش در آورده بود به ما حمله و از خودش دفاع می کرد. به هر صورتی که بود خلبان را دستگیر کرده، او را گرفتند و سوار جیپ فرمانداری کردند. برای برگشت جیپ فرمانداری از آن طرف کانال و ما هم از طرف دیگر کانال به سوی شهر حرکت کردیم. موقع برگشت جمعیت زیادی در نزدیکی سدّ تنظیمی گاومیش آباد منتظر بودند و فکر می کردند که خلبان عراقی در ماشین ماست. دیدیم که مردم مرتّب به ماشین ما آب دهن می اندازند. بالاخره موقعی که هر دو جیپ با هم به شهر رسیدیم باز هم مردم فکر می کردند که خلبان عراقی در ماشین ما است و باز هم شروع کردند به پرتاب آب دهان به ماشین؛ بله همه ی شیشه و پنجره ها پر شده بود از آب دهانِ جمعیتی که مثلاً به استقبال آمده بودند. بالاخره خلبان عراقی توسط بچه های فرمانداری به پایگاه چهارم شکاری دزفول برده شد. درحال برگشت به محل رادیو من به آقای بامشاد مسئول بخش عربی رادیو دزفول گفتم که خوبه برای مصاحبه با خلبان عراقی به پایگاه برویم. فردای آن روز من و آقای بامشاد و یکی از گویندگان بخش عربی به نام خالد احمد سیفی به همراه گروه فیلم برداری به طرف پایگاه دزفول رفتیم. آقای بامشاد به عنوان گزارشگر و من هم به عنوان صدا بردار رادیو دزفول وارد پایگاه چهارم شکاری دزفول شدیم. ابتدا به اتاقی وارد شدیم که محل مراقبت از خلبان عراقی بود. در آنجا چند خلبان ایرانی و همچنین خلبان عراقی که روز گذشته هواپیمایش سقوط کرده بود نشسته بودند. در ضمنِ پذیرایی، آقای بامشاد به زبان عربی شروع کرد به سؤال کردن و من هم صدایشان را ضبط می کردم. ابتدا خودش را معرفی کرد. گفت: که اسمش “محمد طاهر فتاح” است و هواپیمایش از نوع سوخو ۲۰ می باشد. البته این گزارش تصویری و رادیویی بعداً هم از شبکه های رادیویی و تلویزیونی پخش شد موقعی که آقای بامشاد با او صحبت می کرد او گفت: که مراسم عقد من چند روز پیش بوده و قرار بود که پس از برگشت از این مأموریت پروازی مراسم ازدواجم را برگزار کنم بعد از این صحبتها از طرف خلبانان ایرانی سوالاتی تخصصی به زبان انگلیسی می شد و آقای بامشاد هم به زبان عربی سؤال و ترجمه می کرد خلبان عراقی یعنی “محمد طاهر فتاح” هم ضمن تشریح مأموریت خودش با کمال آرامش صحبت می کرد و از برخورد خوب و اسلامی حکومت و حاضران در جلسه حفاظتی تشکر می کرد … این بود یکی از خاطراتم از دوران جنگ و هشت سال دفاع مقدس و همچنین حضور در رادیو دزفول(محمدحسین دُرچین)