‏خیلی حرف جالبی بهم زد : هر بار که سطح‌تان بالا می‌رود، چیزی را از دست خواهید داد؛ یک عادت، یک دوستی، یک رابطه، یک نسخه از خودتان. این باخت نیست. این هزینه‌ی ورود است .

داشتم فکر میکردم وقتی یکی ترکمون می‌کنه و میره چرا در به در دنبالشیم که برگرده؟ برگرده که چی اصلاً، کنارمون خوشحال نبود که رفته، دوستمون نداشته که رفته، برگرده که چی بشه؟ دوباره بیاد و بمون بفهمونه که دوست‌داشتنی نیستیم ؟!

-

میدونی مظلوم‌ترین ورژن من چه زمانی بود ؟! اونجایی که نصف شب خیلی ناراحت بودم‌ قلبم بد شکسته بود، اما نمیتونستم برم پیش کسی، یا پیام بدم که حالم خیلی بده، خودم بودم و خودم. هندزفریمو برداشتم، آهنگ غمگین گوش کردم و یواشکی گریه کردم و بالشتم خیس شد و سقف اتاقم تار. آخرش هم نفهمیدم چطوری با اون حال خوابم برد و صبح شد‌ .

*

-

اون بخش از من که داره از آدما فاصله میگیره و حوصله‌ی هیچکس و نداره، دیگه داره خیلی بزرگ می‌شه.

زندگی برای ادمایی که بیش از حد فکر میکنن سخت تر از بقیس .

ما هزاررو‌ یک بار از هم خداحافظی کردیم و هزارو یک بار از هم دل نکندیم:)

کاش اونجایی که باهم دیگه خوشحال بودیم زندگیمون تموم می‌شد.