به نام خداوندی که پول را عدالت بر روی زمین قرار داد.
روز سرد زمستان که خبر از جدایی میداد و بوی تنهایی؛تنهایی از جنس خون،بی فرزندی،بی پدری.
روز هجدهم و نوزدهم دی ماه هزار و چهارصد و چهار،معادل 40000 دختران و پسرانی که بی گناه رفتند تا ایرانشان سربلند و آزاد باشد.
اینبار جنگ مو نبود جنگ نان بود.
فرزندانی ک از خانه رفتند و مادرانشان چشم به راه آمدنشان ماندند،همسری که با همسرش اخرین صبحانه عاشقانه اش را خورد،دختری که برای آخرین بار پیام دوستت دارم را برای عشقش سند
کرد.
پدری ک برای آخرین بار به پسرش گفت مواظب خودت باش بابا و زود برگرد خونه،و...
آن روز حتی آسمان به اعتراضات آمده بود.
اعتراضاتی که حق بود نه جنگ.
در آن اعتراضات چه بی گناهانی که از خانواده هایشان جدا نشدند،چه مادرانی که برای فرزندانشان برای تن سردشان در زیر هزران خروار خاک جشن نگرفتند،چه دختران شجاعی که پشت ایران نیستادند،چه پسرانی که جان خود را فدای وطنشان،ناموسشان،حقشان،نکردند،خون هایی که ریخته شدند و آن کسانی که حرف از حق میزدند،حرف از جوانان آینده،حرف از ایران زیبا و آزاد،حرف از فرزند آوردی،به شجاعت همان فرزندان و جوانان نگاه میکردند که چگونه از حقشان دفاع میکنند ولی از ترس همان صداهایی که برای اخرین بار شنیده شد زیر آن چادر های مشکی قایم شدند.
فرزندی که پدرش را از دست داد و مادرش روز هجدهم و نوزدهم را برای اون عاشورا و تاسوعا نامید.
عاشورا و تاسوعایی که تکرار شد.
خون هایی که بی گناه ریخته شدند و حتی برف و باران نیز تلاشی برای پاک کردن آنان از روی زمین نکردند.
جنازه هایی که آن ها را در صدا و سیما به سخره گرفتند؛ولی نمیدانستند که کارمایی وجود دارد.
جنازه هایی از جنس فرشته که برای آنان باید جشن گرفته میشد نه میلیارد ها پول که تا آن ها را تحویل مادران و پدرانشان بدهند.
صداهایی که اعتراضات را اغتشاش نامیدند،پلیس هایی که آزار دادند نه حس امنیت.
اعتراضاتی که حق بود نه جنگ.
در آن روز ها چه پدرانی که شرمنده خانوادشان نشدند،پسرانی که شرمنده عشقشان شدند
تن هایی که به یاد ایران آزاد زیر هزاران خروار خاک رفتند،کسانی که از برخی مردم بیشتر حق زندگی داشتند.
به امید ایرانی آزاد و سرسبز🛐
روحشان شاد و یادشان گرامی💔🫡
