نقش‌برجسته‌ای در جمع‌آوری اطلاعات، انحلال و دستگیری فلسطینیان ایفا می‌کند. 🔹لشکر اطلاعات نظامی "امان" این سازمان که در اواخر سال ۱۹۵۳ تأسیس شد، بزرگ‌ترین و گران‌ترین آژانس اطلاعاتی برای ایجاد تعادل بین اشغال است. این سازمان وظایف جمع‌آوری و تجزیه‌وتحلیل اطلاعات و ارائه هشدارهای اولیه در مورد هرگونه اقدام خصمانه را بر عهده می‌گیرد. ارزیابی‌های راهبُردی به‌ویژه در مورد درگیری با کشورهای عربی به دولت ارائه می‌کند. @DidenoOnline

🔹 آیا ماسک، ابرقهرمان دنیای ترامپ خواهد شد؟ @DidenoOnline

🔹 خط و نشان زاکربرگ برای انگلیس @DidenoOnline

🔹 ترامپ با کهنه‌سربازان یاغی چه می‌کند؟ @DidenoOnline

🔹 واکنش وزیر خارجه روسیه به سخنان جدید زلنسکی @DidenoOnline

🔹 تظاهرات ضداسرائیلی در قنیطره سوریه @DidenoOnline

🔹 چرا شهید نصرالله با درخواست ایران برای تشدید درگیری با اسرائیل مخالفت کرد؟ روایت علی هاشم گزارشگر ارشد المیادین و الجزیره @DidenoOnline

اخراج برنامه‌نویس هلندی به دلیل حمایت از فلسطین 🔹با زیرنویس فارسی @DidenoOnline

شش نکته درباره سفیر آمریکا در فلسطین اشغالی @DidenoOnline

مذاکرات هسته‌ای و بازی همیشگی آمریکا @DidenoOnline

چرا حمله به فرودگاه بن‌گوریون مهم است؟ @DidenoOnline

ترامپ از جهان و آمریکا چه می‌خواهد؟ یادداشت فایننشال تایمز درباره رفتارشناسی ترامپ و اطرافیان او در دور دوم حساسیت تاریخی به ما می‌گوید که این وحشی‌ها هستند که به دروازه‌های شهر حمله می‌کنند. در آمریکای امروز، برعکس است. در داخل دژ، انبوهی از مردم در حال سوزاندن سنت‌های قانون، مدنیت و خویشتن‌داری آمریکا هستند. با توجه به کنوانسیون‌های دوران قدیم، آتش‌بازی دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، تنها یک چهارم راه را پیموده است. مانند بسیاری چیزهای دیگر - موسسه صلح ایالات متحده، مرکز کندی، سالن رقص کاخ سفید به سبک ورسای، جوایز نوبل دیگران - ترامپ در حال تغییر نام ایالات متحده به نام خود است. در حالی که آمریکا برای بزرگداشت ۲۵۰مین سالگرد خود آماده می‌شود، جمهوری در حال عشوه‌گری با مراسم تشییع جنازه خود است. اغراق؟ از زمانی که ترامپ در سال ۲۰۱۵ از آن پله برقی پایین آمد، وفاداران منتقدان را مبتلا به «سندرم اختلال روانی ترامپ» تشخیص داده‌اند. مطابق با ویژگی اصلی رئیس جمهور، آنها وضعیت خود را به دیگران القا می‌کنند. ترامپ مخالفان خود را فاسد، غیرمیهن‌پرست، نادرست و چیزهای بسیار خام‌تر از این‌ها می‌نامد. مدافعان ترامپ - که تعدادشان از معتقدان واقعی بیشتر است - شبانه‌روز تلاش می‌کنند تا سیاست‌های او را به چیزی منسجم تبدیل کنند. افسوس که هوس‌بازی ترامپ، همراهی با او را برای مفسرانش غیرممکن می‌کند. یک روز ترامپ یک محدودکننده است که نقش آمریکا را در جهان محدود می‌کند. روز دیگر، او یک ملی‌گرای واقعی است که قلمرو کشورش را بر هر آنچه بررسی می‌کند، اعمال می‌کند. فردا، او می‌تواند به آزادی‌خواهی بازگردد. امروز او یک دولت‌گرای عمل‌گرا است که از درخشان‌ترین بخش‌های بخش خصوصی لقمه می‌گیرد. برخی تلاش‌های قهرمانانه‌ای می‌کنند تا ترامپ را به عنوان تجسمی از رونالد ریگان در قرن بیست و یکم به تصویر بکشند. آنها برای تلاش نمره A می‌گیرند. مانند افسانه امپراتور برهنه، او با انواع زرق و برق تصور می‌شود. ترامپ می‌تواند به نقطه‌ای برسد که کنترل خود را بر جانشینی سال ۲۰۲۸ از دست بدهد. او به همان اندازه می‌تواند نظم قانون اساسی آمریکا را دفن کند و در اواسط دهه هشتاد زندگی خود برای سومین بار رئیس جمهور شود. کسانی که دومی را نادیده می‌گیرند، باید به یاد داشته باشند که ترامپ به طور سریالی از بدترین پیش‌بینی‌ها در مورد آنچه انجام خواهد داد، فراتر می‌رود. تنها چیزی که ترامپ را از انجام کودتای خودکار در سال ۲۰۲۰ باز داشت، نمایش درستکاری معاون سابق ساکت رئیس جمهور، مایک پنس، بود. جی دی ونس، معاون فعلی رئیس جمهور، برای جلوگیری از تکرار چنین نافرمانی‌هایی انتخاب شد. قهرمان دیگر سال ۲۰۲۰، بیل بار، دادستان کل بود که تا جایی که ترامپ از او خواست دستگاه‌های رأی‌گیری را توقیف و در مورد تقلب در انتخابات تحقیق کند، یک وفادار افراطی بود. بار استعفا داد. می‌توان به پم باندی، جانشین بار، برای اجرای هرگونه دستورالعملی از این دست، اعتماد کرد. کسانی که به محدودیت‌های باندی شک دارند باید به پرونده‌های جفری اپستین مراجعه کنند. کنگره ماه گذشته قانونی را تصویب کرد که باندی را ملزم به آزادی آنها می‌کند، که او تا حد زیادی آن را نادیده گرفته است. ظاهراً این قانون وقتی با خواسته‌های بزرگترین رهبر آمریکا در تضاد باشد، قابل چشم‌پوشی است. برنامه‌ریزان منطقی - آمریکایی و خارجی - چگونه باید به هر آنچه ترامپ به سمت آنها پرتاب می‌کند، پاسخ دهند؟ آنها شانس کمی برای موفقیت دارند، مگر اینکه او را همانطور که هست ببینند. هیچ کد ایدئولوژیکی نمی‌تواند اعمال او را به طور کامل توصیف کند. فاشیست خواندن او ممکن است باعث رهایی عاطفی شود، اما انگیزه‌های استبدادی او بیشتر از یک سیستم اعتقادی منسجم ناشی از غرور و ناامنی است. ترامپیسم هر چیزی است که او انتخاب می‌کند، حتی اگر خودش با خودش در تضاد باشد. از نظر ترامپ زندگی نبردی است که در آن یک نفر برنده می‌شود و دیگری می‌بازد. هر کس دیگری، از جمله نوچه‌هایش و متحدان آمریکا، شخص دیگر است. دنیای حاصل جمع صفر جایی برای احساسات یا دوستان باقی نمی‌گذارد. رقبا بسته به دستشان ممکن است برنده یا بازنده باشند. چین تاکنون بزرگترین برنده دوره دوم ترامپ بوده است - و احترام او را به دست آورده است. نیکولاس مادورو در ونزوئلا یک بازنده آشکار است. گرینلند، و احتمالاً ناتو، می‌توانند بعدی باشند. درس برای دوستان آمریکا واضح است. چاپلوسی ترامپ باعث تحقیر او خواهد شد. جهان باید سرنوشت مارک کارنی کانادا را مطالعه کند. نخست وزیر کانادا که تاکنون تنها متحد در میان متحدان است، به واقعیت چرخش دیوانه‌وار آمریکا پاسخ می‌دهد. ایستادن در برابر ترامپ هیچ تضمینی برای موفقیت ارائه نمی‌دهد. از سوی دیگر، تسلیم شدن مطمئناً شکست خواهد خورد.