انگار نه می‌تونم انگشتامو ول کنم نه می‌تونم بگیرم‌شون. درست مثل وایسادن رو طنابیه که هر دو طرفش دره‌ست. چه این ور بیوفتی سقوط می‌کنی چه اون‌ور. و بدترین بخشش اینه که تو نه جرئت وایسادن رو اون طناب رو داری و نه رها کردن و تقدیم کردن خودت به اون سقوط.

رسیدن به اون مرحله از درد که حتی نمی‌تونی جمله‌ت رو کامل کنی مزخرف‌ترین حسه.

اینکه انقدر گلوت می‌سوزه که نمی‌زاره حرف بزنی.

اینکه بدون پلک زدن اشک‌هات بریزه.

چرا این همه آرزوی مرگ به ثمر نمیشینه واقعا.

پرنسا هم مرد

+اخجون شماره لباس والیبال من چهاره😼 -