سوزد مرا سازد مرا، در آتش اندازد مرا، وز من رها سازد مرا، بیگانه از خویشم کند.
پروانهای سوخت؛ در دیار غمهایش.
بالهایش را به آتش سپرد و خاکستر شد، بیآنکه کسی بفهمد تمام عمر، فقط به شمعی پناه آورده بود که دوستش نداشت.
هدایت شده از 𝗠𝗂𝗇𝖽 𝗈𝗏𝖾𝗋 𝗆𝖺𝗍𝗍𝖾𝗋
گاهی وقت ها سریال دیدن هم خیلی حرص درآر میشه؛ میشه پیش بینی کرد که نتیجه چی میشه، کدوم ساید میبره و کدوم از همدیگه میپاشه.. یا اونجایی که دقیقهی نود توی حساس ترین موقعیت یک نفر یهویی سر و کلش پیدا میشه و همه رو از نابودی نجات میده. ولی خب زندگی واقعی چی پس، چجوری وسط این بلبشو قراره اوضاع درست بشه؟ چجوری قراره اون یک نفر یهویی بیاد و همه رو از نابودی نجات بده؟ درسته که کلیشهای و قابل پیش بینی بودن جالب نیست اما این حجم از بی خبری هم آسون نیست
به جرعت میتونم بگم قشنگترین و فیوترین تقدیمیای بود که تا به حال دریافت کردم.
همهی پیامهاتون رو خوندم خب؟
من هیچوقت سکرتی رو نخونده رها نمیکنم فقط ممکنه تو تایمی بخونمش که شرایط جوابدادن نداشته باشم و اینطوری بشه که فراموش کنم بذارمش.
ولی این پیامای جدید رو همهشون رو خوندم.
در اولین فرصت جواب میدم و میام صحبت بکنیم.
به خصوص راجب قبولیشدنها و نشدنها.