💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥 بیماران محترم، با توجه شرایط حال حاضر کشور ، حداقل به مدت یک الی دو ماه دارو ذخیره داشته باشید تا در این شرایط بدون دارو نمودید 💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥💥

سلام روز بخیر. امیدوارم حالتون خوب باشه. شما اخیرا از خدمات ما در «درمان سوء مصرف مواد(ترک اعتیاد)دکتر زارع» استفاده کردین و امیدوارم راضی بوده باشین و بازم به ما سر بزنید. لطفا دو دقیقه زمان بذارید و نظرتون رو برامون اینجا بنویسید: https://behtarino.com/p/xckvsnfvkj https://behtarino.com/p/xckvsnfvkj

خستگی روانی از زندگی در شرایط بحران؛ وقتی دیگر توان ادامه نداریم! زندگی در شرایطی همراه با نگرانی از جنگ، ناامنی، گرانی، مشکلات اقتصادی و ابهام نسبت به آینده، می‌تواند به‌تدریج توان روانی انسان را تحلیل ببرد. گاهی فرد نه اتفاق خاصی را تجربه کرده و نه الزاماً دچار افسردگی است؛ اما احساس می‌کند دیگر انرژی، انگیزه و حوصله سابق را ندارد. انگار ذهنش از تحمل مشکلات مکرر خسته شده است. این وضعیت می‌تواند نشانه‌ای از فرسودگی روانی و فشار مزمن روان‌شناختی باشد. علائم خستگی روانی احساس خستگی و بی‌حوصلگی مداوم زودرنجی و تحریک‌پذیری کاهش انگیزه و علاقه به فعالیت‌های روزمره اختلال در خواب یا خواب بیش از حد نگرانی دائمی درباره آینده کاهش تمرکز و فراموشکاری تمایل به تنهایی و دوری از دیگران احساس ناامیدی و ناتوانی در حل مشکلات عوارض و پیامدها اگر این وضعیت طولانی شود و مورد توجه قرار نگیرد، ممکن است زمینه‌ساز یا تشدیدکننده مشکلاتی مانند افسردگی، اختلالات اضطرابی، حملات پانیک، مشکلات زناشویی، افت عملکرد شغلی و اجتماعی و حتی مشکلات جسمانی ناشی از استرس مزمن شود. چه کارهایی کمک‌کننده است؟ ۱. مصرف اخبار و دنبال کردن مداوم اتفاقات نگران‌کننده را محدود کنید. ۲. خواب منظم، تغذیه مناسب و فعالیت بدنی را جدی بگیرید. ۳. از انزوا فاصله بگیرید و با افراد مورد اعتماد صحبت کنید. ۴. به جای نگرانی درباره مسائل خارج از کنترل، بر امور قابل مدیریت تمرکز کنید. ۵. از خودتان انتظار نداشته باشید در شرایط سخت، همیشه قوی و پرانرژی باشید. چه زمانی به روان‌پزشک مراجعه کنیم؟ اگر خستگی روانی، ناامیدی، اضطراب یا بی‌انگیزگی بیش از چند هفته ادامه پیدا کند، زندگی روزمره و روابط فرد را مختل کند یا با علائم افسردگی و اختلال خواب همراه شود، ارزیابی توسط روان‌پزشک ضروری است. گاهی آنچه خستگی ناشی از شرایط زندگی تصور می‌کنیم، در واقع شروع یک اختلال افسردگی یا اضطرابی است که به درمان نیاز دارد. فراموش نکنیم: قرار نیست در برابر تمام فشارهای زندگی همیشه مقاوم باشیم؛ مراقبت از سلامت روان، بخشی از توانمند بودن است. 🌱 سلامت روان را به فردا موکول نکنیم.

سال ۱۹۹۵ مردی به نام مک‌آرتور ویلر در آمریکا بدون ماسک از دو بانک سرقت کرد. دوربین‌های مداربسته به‌وضوح چهره‌اش را ثبت کردند و چند ساعت بعد پلیس او را دستگیر کرد. وقتی فیلم دوربین را به او نشان دادند، با تعجب گفت: ولی من به صورتم آب‌لیمو زده بودم! ویلر می‌دانست که از آب‌لیمو می‌توان به‌عنوان جوهر نامرئی استفاده کرد و واقعاً باور کرده بود اگر آب‌لیمو به صورتش بمالد، چهره‌اش هم برای دوربین نامرئی می‌شود. این ماجرا توجه دو روان‌شناس، دیوید دانینگ و جاستین کروگر، را جلب کرد و آنها را به یک سؤال مهم رساند: آیا ممکن است کسی آن‌قدر درباره موضوعی کم بداند که حتی توانایی تشخیص ناآگاهی خودش را هم نداشته باشد؟ تحقیقات آنها به چیزی منجر شد که امروز به «اثر دانینگ–کروگر» معروف است. ایده اصلی این است که برای تشخیص اینکه در یک موضوع چقدر خوب یا بد هستیم، به بخشی از همان دانشی نیاز داریم که برای انجام درست آن کار لازم است. بنابراین فردی که دانش یا مهارت کمی دارد، ممکن است نه‌تنها اشتباه کند، بلکه به دلیل همان کمبود دانش، نتواند اشتباه خودش را هم تشخیص دهد. به زبان ساده: وقتی خیلی کم می‌دانیم، ممکن است مسئله برایمان بسیار ساده به نظر برسد و با اطمینان زیادی درباره‌اش حرف بزنیم یا تصمیم بگیریم. اما هرچه بیشتر یاد می‌گیریم، تازه متوجه می‌شویم موضوع چقدر پیچیده است، چند متغیر را ندیده‌ایم و چه چیزهای زیادی هنوز نمی‌دانیم. شاید مهم‌ترین درس دانینگ–کروگر همین باشد: ندانستن به‌تنهایی خطرناک نیست؛ خطر واقعی جایی است که آن‌قدر کم می‌دانیم که حتی نمی‌ دانیم چه چیزهایی را نمی‌دانیم.