چراغ روزگارم فقط با تو روشن بود لحظه‌های دل ما با لب تو خندان بود پس از تو خانه دگر رنگ شادی نگرفت بغضِ نبودنت مجالِ نفس کشیدن نگرفت خوشا روزگاری که با تو سپری شد چه زود آن همه شادی، اسیر غم شد با آن‌که در دلم غوغایی به‌پاست هنوز یاد خنده‌هایت در دلم برجاست یاد دارم روزی ذکر حق می‌گفت دلم ناگه به خود آمد و دید که تنهاست دلم پروردگارا، شاید بدانم چه کردی با او تو بزرگواری و دانی رازِ رفتن او اما روزگار، حسرتی بر دلم نشاند که تولدت را نگرفتم، حتی جشنی کوتاه… شـعـری از پرینــآز رستمـی

500?

100?

تا فردا ۹۰ بشیم؟👀✨