میگن آدمایی که فراموشکارن، اکثرا آدمایین که درگیرِ سرکوب احساساتشون تو ذهنشونن.
من همونیم که از ریاضی بدش میاد، استرسیِ و زیاد فکر میکنه، همیشه نگران همهست، به همه لبخند میزنه، با هرچیز کوچیکی ذوق میکنه، رنگ موردعلاقش صورتیِ، آرایش لایت بیشتر بهش میاد، علاقشو با رفتارش نشون میده، با چشماش بیشتر حرف میزنه و میتونی هروقت که بخوای روش حساب کنی.
کاش مراقب حرفاتون باشید. طرفمقابل به اونحرف فکر میکنه، درد میکشه، نمیخوابه، غذا نمیخوره، یهجاهایی ذوقشو از دست میده. طول میکشه تا اونآدم بخواد بازم مثل قبل بشه. حرفا و رفتارا خیلی بیشتر از هرچیزی آدمو از پا درمیاره.
اِلای .
جزئیات مراسم تشییع رهبر. این چه تیتر مهیبی است؟ تو را کدامین شانه یارای بر دوش گرفتن دارد؟ تو را کدامین دستها توان حمل دارند؟ تو بر پنجههای کدام جماعت میتوانی رفت؟ تو عادت نداشتی عزیزدلم؛ تو عادت نداشتی بار روی شانههای کسی باشی. تو با آن دست مجروحت، با آن سنوسال بالایت، روی پای خودت بودی. خوش نداشتی کسی زیر شانههایت را بگیرد. حالا تو را چگونه بر سر دستها ببریم. تابوت تو را .. آه چه کلمه غریبی، تابوت تو را ما توان حمل کردن نداریم. تو پیکر سالم و تمامی نداری؛ سبکبال و سبکباری؛ ما ولی قرار گذاشتهایم که میلیونها میلیون شویم بلکه همگی از پس حمل تو بر شانههای نحیفمان برآییم. ما حاملان تمام عزت و شکوه ایران بر دوشهای خویشایم. ما حاملان تمام وقار و ابهت شیعی، تمام حماسه و غرور ایرانی هستیم. ما حاملان همه مهربانیها و صبوریهای تو ایم. به ما حق بده که زیر این بار سنگین شانههامان بلرزد. خدا را شکر که کفن میشوی. که بر دوش امتت تشییع میشوی. که خانوادهات را کسی اذیت نمیکند. اهل روضه بودی میدانی چه میگویم عزیزم. دعایمان کن. همین.
- مهدی مولایی