*نامه‌های کوتاه شبانه* «سلام. حوصله‌ی خواندن ندارم. از پیاده‌روی هم گریزانم. خیابان‌ها مرده‌اند. مردم، بهت‌زده می‌گذرند. کجا بروم؟ تماشای خستگی، دل‌آزار است. فرسودگی که دیدن ندارد. انگار، معشوقه‌ی یک شهر رفته است. ناگهان رفته‌ است. به هرکه نگاه می‌کنم به یادِ این بیت از فاضل‌نظری می‌افتم: انگار که یک کوه سفر کرده از این دشت این‌قدر که خالی شده بعد از تو جهانم

_

هجرت سرابی بود و بس خوابی که تعبیری نداشت هرکس که روزی یار بود اینجا مرا تنها گذاشت

جان به جانم بکنند من دلم پیش همان است که نیست:)

یه وقتایی هم هیچ کاری نداری فقط صداش میکنی که بگه "جانم"

- تلاش برای فرآموش کردن کسی که روحت رو لمس کرده بیهوده است؛

- خیلی وقتا نمی‌گذره..

یادت بماند؛ دوست داشتن به جان آدم سنجاق میشود آن را برای کسی که تو را نمی‌فهمد حیف نکن آدم یک جان که بیشتر ندارد…

دلخوش به آنم از سر خاکم گذر کند گیرم برای فاتحه‌ی ما نیامده‌ است!

- اگه سهم من تو باشی..

یک نفر آمد صدایم کرد و رفت با صدایش آشنایم کرد و رفت نوبت اوج رفاقت که رسید ناگهان تنها رهایم کرد و رفت

- فقط پروازُ، پروازُ، پرواز..!