3.6M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
برگمان عاشق باخ بود و از آثار او تقریبا در تمامی فیلمهایش استفاده کرده. هرجا که کلام قد نمیداد، موسیقی برپا میشد.
و اما فیلم فریادها و نجواها.
برگمان در نامهای که برای دعوت از بازیگران نوشته بود، اینطور گفته بود: "فیلمی خواهیم ساخت که با چیزهایی که تا حالا ساختیم فرق خواهد داشت. من این فیلم رو در رویا دیدم که سه زن با لباس سفید در اتاقی قرمز صحبت میکنند."
همهچیز خانه قرمز است. چرا قرمز؟
"در هنگام نگارش فیلمنامه، به رنگ قرمز به عنوان یک دریچه درونی از روح فکر کردهام. وقتی که کودک بودم، روح را به عنوان یک اژدهای سایهوار دیدم، آبی به مانند دود، شناور مانند یک حیوان بالدار بزرگ، نیمی پرنده، نیمی ماهی. ولی درون اژدها همه چیز قرمز بود." خانه در این فیلم در مقام درون انسان است.
برگمان استاد کلوزآپ در سینماست و در فریادها و نجواها این کار را به اوج خود میرساند و از هر کلوزآپ به مثابه دریچه ورود مخاطب به دنیای درونی شخصیت استفاده میکند.
"چهرهها خیلی اهمیت دارند. چهرهی انسان، سینماییترین چیزی است که وجود دارد. نگاه کردن به یک چهره، احساس برانگیز و حیرتآور است."
3.9M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
برگمان زنها را به خوبی میشناسد و این در تمام فیلمهایش عیان است. به نگاه اگنس دقت کنید که چگونه از تحسین به حسرت و در نهایت حسادت کشیده میشود.