برگمان استاد کلوزآپ در سینماست و در فریادها و نجواها این کار را به اوج خود میرساند و از هر کلوزآپ به مثابه دریچه ورود مخاطب به دنیای درونی شخصیت استفاده میکند.
"چهرهها خیلی اهمیت دارند. چهرهی انسان، سینماییترین چیزی است که وجود دارد. نگاه کردن به یک چهره، احساس برانگیز و حیرتآور است."
3.9M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
برگمان زنها را به خوبی میشناسد و این در تمام فیلمهایش عیان است. به نگاه اگنس دقت کنید که چگونه از تحسین به حسرت و در نهایت حسادت کشیده میشود.
این میزانسن بدون تردید ما را یاد مجسمهی پیهتا (Pieta) اثر میکل آنژ میاندازد. مریم مقدس برای مسیح مصلوب سوگواری میکند. آری اینگمار برگمان اینگونه در سینما از هنر بهره میگیرد.(سکانس مربوطه شرایط گذاشته شدن توی چنل رو نداشت.)
10.2M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
پرداخت سینمایی دقیق برگمان از ابتدا تا انتهای اثر به گونهای است که این روند سیمای مسیحایی و مصائب اگنس کاملا ملموس و هدفمند است. نماهای اینسرت از تمثال های مسیحی، نماهایی از ساعت که مبین آخرین لحظات زندگی است، تنهایی و انزوای اگنس در کودکی و در زمان حال، روابط سرد سه خواهر خانواده با خود و دیگران و مصائب و رنج های اگنس مواجهه با سرطان همگی جزئیاتی هستند که اگر در داستان پرداخت نمیشدند، این آن مسیحایی کاملا سطحی، بیربط، تصنعی و خودنما به نظر میرسید.