بدون برگمان سینما چیزی کم داشت.

اگر باید نانم را از دست بدهم اگر باید پیراهن و بسترم را بفروشم اگر باید سنگ‌تراشی کنم یا نان را از میان زباله‌ها بجویم یا از گرسنگی بمیرم و تمام شوم ای دشمن انسان، سازش نمی‌کنم و تا پایان می‌جنگم، آخرین تکه‌ی خاکم را هم بگیر جوانانم را به زندان‌ها بینداز و کتاب‌هایم را بسوزان، به سگ‌هایت در ظرف‌های من غذا بده، دام ترس و وحشت را بر سر بام‌های دهکده‌ام بگستر، ای دشمن انسان سازش نمی‌کنم و تا پایان می‌جنگم. -سمیع‌القاسم

شنیده‌ام که بالزاک خودش رو توی اتاقش زندانی می‌کنه و بعد از چند وقت آشفته و سراسیمه و پریشان از اتاق میاد بیرون و مرثیه سرایی می‌کنه که «باباگوریو مرد.» امشب وقتی با بغض کتاب رو بستم، حس کردم من هم عزیزی رو از دست دادم.

فیلم یک تکه نان دو طیف از انسان‌ها را نشان می‌دهد. گروهی ساده، بی‌سواد و عامی اما باایمان، بخشنده، متوکل و دارای صفای باطن. ‌گروهی دیگر پرتلاش‌ و حریص، باسواد، حسود و به ظاهر مومن و موجه.

گروه بی‌سواد اما باایمان.

گروه پرتلاش، زرنگ و حریص.

گروه اول. سربازی که پوتین‌هایش را به چوپان می‌بخشد و علی‌رغم سرکوفت شنیدن، برای بار دوم هم این کار را می‌کند.