آریس ، تو فوق‌العاده‌ای.

‌

امیدوارم همینطور باشه

بچه ها برا لف دادن نفرین گزاشتم حالا خود دانید

ما آدم‌ها عجیب‌ترین پارادوکس هستیم؛ برای فراموش کردن یک "تو"ی ساده، دست به خلق هزاران "من" تازه می‌زنیم که هیچ‌کدام حتی شبیه خودِ واقعی‌مان هم نیستند، و این‌گونه است که نجات‌یافته‌ها در واقع همان مفقودین بی‌نشان‌اند که فقط یاد گرفته‌اند راه بروند.

00:00

آدم‌ها که می‌روند، فقط خودشان را نمی‌برند؛ یک نسخه از ما را هم می‌برند که دیگر برنمی‌گردد.

آخرش همه چیز تمام می‌شود؛ مهم نیست چقدر قشنگ شروع شده باشد.