خواب دیدم همه چیز تمام شد و تو کنارم بودی. گفتی: «تا وقتی من هستم، هیچکس نمیتواند به تو آسیب بزند.» بیدار شدم و تو نبودی؛ و جهان دوباره سنگین شد.

بعضی روزها هیچ دلیلی برای گریه کردن ندارم ، اما چشم‌هایم خودشان راه را بلدند...

همه فکر میکنند اعماق یعنی سقوط. اما من این پایین چیزهایی دیدهام که روی زمین هیچکس باور نمیکند. ستاره هایی که شنا میکنند دور سرم، بیصدا، بیرنگ، فقط روشن. شاید همین ها مرا زنده نگه داشته اند.

برمیگردم به همان خیابان قدیمی، همان درختهای ردیفی که سایه شان روی صورتمان میافتاد و ما فکر میکردیم این سایه ها تا ابد هستند. حالا درختها هنوز هستند، اما سایه شان روی صورتی میافتد که دیگر مالِ من نیست.

. آن روزها آسمان یکرنگ بود و ما فکر میکردیم این آبی تا ابد میماند. نمیدانستیم آبی هم گاهی خاکستری میشود، گاهی سیاه، گاهی بیرنگ.

نه خواب میآید، نه توانِ بلند شدن. صندلی تبدیل شده به جزیرهای در میانِ اقیانوسِ افکارش.