-هستی، رقص غبار و نور است در میان ستون‌های تاریک ابدیت. و ما، تراشیدگانِ بی‌هویتِ لحظه‌ای هستیم که در آستانه‌ی غیبی، با تبرِ زمان، در پی حک کردن نام خود بر پیکره‌ی باد می‌دویم. اما چه زیباست این بیهودگی! که میان این ویرانه‌ی عظیم و گذرا، ما با چنگ واژه‌ها، تکه‌ای از معنا را از دهان سکوت می‌رباییم. ما، نه وارثان این جهان، که تنها شاهدان سقوط ستارگان هستیم؛ و این سقوط، خود، اوج بی‌صدای تمام کمالات است.

ــ★ــ

همه‌چی آقای بلایت،همه‌چی

میون تمام بدبختی های زندگی مغزم بهم یادآوری کرد که صابر کاظمی مرده🙏🏻

‌والا نمیدونم تابستونه، پی ام اسه، افسردگیه، یا کلا زندگیمه.