#رمان
#نیره
من نیره ام ....دختری که نه پدر و مادر به خودش دیده نه قوم وخویشی.... ازبچگیم چیز زیادی یادم نمیاد اینی هم که یادم میاد توی خونه حاج مظفر بودم ،چطوری سر از خونه حاج مظفر درآوردم یا اصلا از اول اونجا بودم یا نه رونمیدونم!!!از وقتی خودم رو شناختم همه باهام بدرفتاری میکردن جز حلیمه!!!
...من یه دختر ۱۶ ساله بودم که.....
ادامه دارد...
#سرگذشت
#برشی_از_یک_زندگی
#نیره
#قسمت_دویستوچهلوسه
هر چند وقتی یه بار با خانواده جهان رفت و آمد داشتیم اوایل مریم و بچه هاش و هاجر خانم هم ،بودن ولی کم کم اونها کنار کشیدن و دیگه توی مهمونیها شرکت ،نکردن عالم خانم هم دیگه رفت و آمدی با ما نمیکرد و فقط اگه مهمون خونه جهان میشدیم خواه ناخواه باهم روبرو میشدیم هنوزم هم مثل دشمن خونی با من برخورد میکرد وهمین گاهی صدای مهناز رو در میاورد که میگفت والا مشکل خاله ات با تو ورای حرفهایی هست که من شنیدم همونه چیز دیگه ای نیست انگار، همه مشکل دارن چرا بچه شهلا
نمیمیره!!! دور از جون واقعيته.یه شب که جهان و مهناز مهمون خونه ما بودن بچه ها که رفتن بخوابن و ما دور هم نشستیم جهان گفت والا محمد، شنیدم خوب کار رو دست ،گرفتی توی بازار همه در موردت
،میگن این برای آدمی که 6 ماه کار کرده چیز کمی نیست !!!بی اختیار گفتم 6 ماه اندازه 6 سال کار کرده، اینم بگید نه صبح داره نه شب!!! نه شب داره نه روز نه جمعه.محمد گفت کار ،همینه اگه بخوای کاری رو پیش ببری باید کار کنی تا روی روال بیفته وقتی روی روال افتاد خود بخود پیش میره.جهان گفت کار رو من پیشنهاد دادم بهت ولی الان بهتر از خود من کار میکنی نوش جونت!!! مهناز گفت شاید به خاطر اینه که محمد خان انگیزه ای برای کار کردن داره !!!!همگی نگاهش کردیم که گفت چیه ؟! دروغ که ،نمیگم بالاخره هر کسی باید یه امیدی به زندگی داشته باشه الان محمد خان برای بچه هاش داره تلاش میکنه.جهان اخمهاش رو کشید توی هم و گفت میگی من نمیکنم ؟!قبول کن در حد محمد خان ،نه ماهم اگه بچه ای داشتیم...شروع نکن مهناز.اولین بار بود که اون دو تا توی جمع با هم بگو مگو میکردن، دست روی
دست مهناز گذاشتم و گفتم کوتاه بیا !!!
جهان اما گفت نه بذار حرف بزنه انگار دلش خیلی پره !!!!دلم پرنیست دارم میگم بلکه یه کم به خودت بیای.زندگی که فقط صبح بیدار شدن و روز رو طی کردن نیست ادمی امید میخواد.
- چه کنم نمیتونم امیدی بهت بدم.محمد رو به جهان گفت جهان اروم برادر من !!!!
چه آرومی آخه ؟ والا بلا خسته شدم کسی که نیست خودمونیم، هر ساعت یه بار این بحث باز میشه انگار که من مسئول ناامیدی ایشونم !!! مهناز که چشمهاش پر از اشک شد رو به جهان گفتم واقعا که !!!
دست مهناز رو گرفتم و باهم رفتیم توی ،اتاق مهناز صورتش رو بین دستهاش قایم کرد و شروع کرد گریه کردن شونه اش رو گرفتم و گفتم اروم باش چرا،اوقاتت رو تلخ میکنی ؟!چطور نکنم ؟ اون از خودم که هیچ انگیزه ای برای ادامه زندگی ندارم اون از مادرش که مدام بهم سرکوفت ،میزنه اینم از خودش که می بینی هیچی رو جدی نمیگیره!!!کی جهان؟ تنها آدمی که همه چی رو جدی میگیره جهانه !!! والا برا من که نیست هیچی رو در مورد من جدی نمیگیره !!! صدای محمد می اومد که داشت با جهان حرف میزد نمی شنیدم چی میگن ... رو به مهناز گفتم ولی اینطوری توی جمع بحث کردن هم .... نمیدونم به نظرت درسته ؟! والا خسته شدم دیگه ... دیگه نمیکشم
تو انگار قبل از اومدن به اینجا بحث سنگینی کردی، درسته ؟! سرش رو به نشونه مثبت تکون دادم گفتم همین دعوا کردید پس لرزههاش رو آوردید خونه ما نه ؟! چیزی نگفت... اونشب مهناز و جهان دلخور رفتن و محمد بلافاصله گفت والا زنها توقع های بی جا دارن این جهان طفلک هم که داره شبانه روز میدوئه، چشه زنش ؟!امید میخواد یه، دلگرمی به این زندگی !!!خب باید بچه دار بشه.ممنون که گفتید تو چته؟! چرا سر بالا جواب میدی.چه سر بالایی؟ دارم تایید ،میکنم انگار تو هم جو جهان گرفتت همه اتون عین ،همید فقط بلدید غر بزنید و تمام !!! هر چی بود اون دعوا من و محمد رو هم کشید به سمت دلخوری تا دو سه روز محمد سرسنگین بود باهام و بعد درست شد !!!دو سال اومدنمون به تهران گذشته بود، طلا و احمد هم مدرسه ای شده بودن صبح به صبح همگی با هم میرفتن مدرسه و ظهر با هم می اومدن خونه .... هاجر خانم دیگه توان قبل رو نداشت و رحیمه هم همینطور رحیمه، گاهی بیمارستان بستری میشد و همین باعث میشد حلیمه هم درگیر اون بشه تا اینکه دو تا خواهر خواستن برگردن ده !!!!!