#دخترشینا #قسمت‌شصت‌ونهم فصل شانزدهم بغض گلویم را گرفته بود، گفتم: مجروح‌‌ها و شهدا چی؟! جوابی نداد. گفتم: کاش رانندگی بلد بودم. دوباره دنده عوض کرد و بیشتر از قبل گاز داد. گفت: به امید خدا می‌رویم. ان شاءاللّه فردا صبح بر می‌گردم. چشم‌هایم در آن تاریکی دودو می‌زد. یک لحظه چهره‌ی آن نوجوان از ذهنم پاک نمی‌شد. فکر می‌کردم الان کجاست؟! چه‌کار می‌کند؟ اصلاً آن سیصد نفر دیگر توی آن دره‌ی سرد بدون غذا چطور شب را می‌گذرانند. گردان‌های دیگر چه؟! مجروحین، شهدا! فردای آن روز تا به همدان رسیدیم، صمد برگشت پادگان ابوذر و تا عید نیامد. اواخر خردادماه 1364 بود. چند هفته‌ای می‌شد حالم خوب نبود. سرم گیج می‌رفت و احساس خواب‌آلودگی می‌کردم. یک روز به سرم زد بروم دکتر. بچه‌ها را گذاشتم پیش همسایه‌مان، خانم دارابی، و رفتم درمانگاه. خانم دکتری که آن‌جا بود بعد از معاینه، آزمایشی داد و گفت: اول بهتر است این آزمایش‌ها را انجام بدهی. آزمایش‌ها را همان روز دادم و چند روز بعد جوابش را بردم درمانگاه. خانم دکتر تا آزمایش را دید، گفت: شما که باردار اید! یک دفعه زمین و زمان دور سرم چرخید. دستم را از گوشه‌ی میز دکتر گرفتم که زمین نخورم. دست و پایم بی‌حس شد و زیر لب گفتم: یا امام زمان! خانم دکتر دستم را گرفت و کمک کرد تا بنشینم و با مهربانی گفت: عزیزم. چی شده؟! مگر چند تا بچه داری؟ با ناراحتی گفتم: بچه‌ی چهارمم هنوز شش ماهه است. دکتر دستم را گرفت و گفت: به جای ناراحتی، بهتر است به فکر خودت و بچه‌ات باشی. از این به بعد هم هر ماه بیا پیش خودم تا تحت نظر باشی. گفتم: خانم دکتر! یعنی واقعاً این آزمایش درست است؟! شاید باردار نباشم. دکتر خندید و گفت: خوشبختانه یا متأسفانه باید بگویم آزمایش‌های این آزمایشگاه صحیح و دقیق است. نمی‌دانستم چه‌کار کنم. کجا باید می‌رفتم. دردم را به کی می‌گفتم. چه‌طور می‌توانستم با این همه بچه‌ی قد و نیم‌قد دوباره دوره‌ی بارداری را طی کنم. خدایا چه‌طور دوباره زایمان کنم. وای دوباره چه سختی‌هایی باید بکشم. نه من دیگر تحمل کهنه شستن و کار کردن و بچه بزرگ کردن را ندارم. خانم دکتر چند تا دارو برایم نوشت و کلی دلداری‌ام داد. او برایم حرف می‌زد و من فکرم جای دیگری بود. بلند شدم. از درمانگاه بیرون آمدم. توی محوطه‌ی درمانگاه جای دنجی زیر یک درخت دور از چشم مردم پیدا کردم و نشستم. چادرم را روی صورتم کشیدم و های‌های گریه کردم. کاش خواهرم الان کنارم بود. کاش شینا پیشم بود. کاش صمد این‌جا بود. ای خدا! آخر چرا؟! تو که زندگی مرا می‌بینی. می‌دانی در این شهر تنها و غریبم. با این بی‌کسی چطور می‌توانم از پس این همه کار و بچه بر بیایم. خدایا لااقل چاره‌ای برسان. برای خودم همین‌طور حرف می‌زدم و گریه می‌کردم. وقتی خوب سبک شدم، رفتم خانه. بچه‌ها، خانه‌ی خانم دارابی بودند. وقتی می‌خواستم بچه‌ها را بیاورم، خانم دارابی متوجه ناراحتی‌ام شد. ماجرا را پرسید. اول پنهان کردم، اما آخرش قضیه را به او گفتم. دلداری‌ام داد و گفت: قدم خانم! ناشکری نکن. دعا کن خدا بچه‌ی سالم بهت بده. با ناراحتی بچه‌ها را برداشتم و آمدم خانه. یک‌راست رفتم در کمد لباس‌ها را باز کردم. پیراهن بارداری‌اگ را برداشتم که سر هر چهار تا بچه آن را می‌پوشیدم. با عصبانیت پیراهن را از وسط جر دادم و تکه‌تکه‌اش کردم. گریه می‌کردم و با خودم می‌گفتم: تا این پیراهن هست، من باردار می‌شوم. پاره‌اش می‌کنم تا خلاص شوم. بچه‌ها که نمی‌دانستند چه‌کار می‌کنم، هاج و واج نگاهم می‌کردند. پیراهن پاره‌پاره شده را ریختم توی سطل آشغال و با حرص در سطل را محکم بستم

موقعيت: وقتی مامانت زنگ میزنه میگه تا میرسم خونه غذا رو درست کن و تو هیچی درست نمیکنی عاقبت میشه این🦦👩‍🦯 #روزمرگی

یعنی بگم چییییی🔪😂 دعا کن اینو مامانم نبینه💔😭😂

نگویید خانم چادری بلکه بگویید شهید زنده⁉️ 🎤 استاد شجاعی #چادرانه ⇨@FZ1389

عزیزم حالا خوبه گشنمه نموندی🤣💔

هیچی کیف کن🤣🤪 میبینه🤣🤣💔

به لطف برادر گرامی گشنه نمیمانم😌😂

کیف کردم😭😂 بله😔

بله خوب شدا😂

آفرین 😍🤣 🤪

⏰ بیدار باشِ نماز صبح! 💯 صد در صد تضمینی 👌😂 #نماز_اول_وقت #فان ⇨@FZ1389