اگر دیدگانت را گشودی و چیزی که دیدی، "هیولایی" بیش نبود، آن‌وقت چه؟

از درد احمقیت آدمی هم نمی‌توان گفت. درد وجود داشتن کُنه و ماهیت آدمی ، افسوس که وجودش دریغ از تضمین تهی نبودنش است.

و در آخر، آنکه شروع به حس کردن خاموشی تدریجی عمر میکند، منم.

خسته‌ام. کاش من‌هم بال داشتم

و آنکه مرگ را با ذره ذره‌ی وجودش حس میکند، بازهم منم

یک چیزی رو نمیفهمم. چرا مردم برای چیزی جنگ راه میندازن که به اونها تعلق نداره. مثلا کشور ها. مرز کشور ها هیچوقت وجود نداشتن. انسان اونهارو مرز بندی کرد. چیزی رو که به خودش تعلق نداره

اگر سقوط از بهشت، همان از دست دادن بال‌ها باشد چه؟

ملت همینن