دوساعته نشستم حال ندارم پاشم و اینطوری ام که باید برخواست .

غمگین که هیچی در حد مرگ کل وجودتو میگیره (:

همش دلم میخواد اینجا چیزی بفرستم ولی نمیفرستم.

یک مانع درونی که نمیدونم چیه نمیزاره.

جدیدا حساس شدم و احساس میکنم شاید حتی همینارو هم نباید بگم. شاید باید زندگیم خیلی خیلی پرایوت بمونه. شاید اصلا نباید چنلی داشته باشم. به خاطر اینکه نه انسان مهمی هستم و نه این خوبه که حریم خصوصیم رو آدمایی که نمیشناسن ببینن. البته خب الان خیلی با قبلا فرق کردم و قشنگ معلومه چقدر بچه‌تر بودم. خیلی چیزارو میگفتم که شاید نباید. ولی همین الانم بچم که اینارو میگم.

عام میشه فقط خودمو دوستم توی چنل بمونیم 😔👈🏻👉🏻

واح خل شدم.

اصلا ولش کن احساساتمو نادیده میگیرم.

راستی چندوقت پیش داشتم فکر میکردم گاهی بیام با ویس یه چیزایی رو براتون تعریف کنم 🤡

فرقی نمیکنه کی و کجا اگر ویژه‌ی برادران باشه من گِیه میکنم 😭