وطن و هم‌وطن، هیچ‌وقت این روزا رو فراموش نمی‌کنن؛ روزا‌یی که خاک خیسِ اشک شد، بچه ای که بی مادر شد، مادری که بی فرزند شد و اسم‌ها تبدیل شدن به فریاد.

خدایا خودت شاهد باش! این همون سرزمینی نیست که قرار بود مهدِ افتخار باشه؟ حالا چی شده؟ زیر آوارِ یه سری حرف‌ها و یه سری کارها، یه زندگی کامل داره له میشه. انگار تمام خوشی‌ها رو یک نفر دزدیده، برده و فقط یه مشت سایه ازش باقی مونده. ما، بچه‌های همین خاک، یادمون نرفته چی بودیم. یادمون نرفته که چطور نفس می‌کشیدیم. حالا چی؟ انگار باید هر صبح که چشم باز می‌کنیم، یه درس جدید از بدبختی پس بدیم. صبح تا شب، فقط صدایی که میاد، صدای آه و ناله است. این چه زندگیه که ما داریم؟ یه جوری شده که انگار خودِ زمین داره زیر پاهامون می‌لرزه، نه از زلزله، از دردِ دل‌های ما. مادرها… وای به حال اون مادرها. اون زنایی که موهاشون سفید شد، ولی نه از پیری، از بس که نگران بودن بچه‌شون شب گشنه بخوابه، یا فرداش دیگه نباشه. اون مادرها که عکس جوونشون رو چسبوندن به دیوار، هر بار که نگاهش می‌کنن، یه تیکه از دلشون کنده میشه. این ظلم نیست؟ این نابودیِ آرومِ یه روح نیست؟ خدایا، مگه ما غیر از تو کسی رو داریم که بهش بگیم «دستمونو بگیر»؟

آدم وقتی به گذشته نگاه می‌کنه، انگار یه زخمِ قدیمی رو دوباره باز می‌کنه. ما هی می‌گیم ایران… ایران یعنی چی؟ ایران یعنی اون خونه‌ای که از اول بنا شده بود، خیلی خیلی محکم. یه زمانی مردی بود به اسم کوروش. یه پادشاهی که می‌گفتن سایه‌ش رو سر همه بود. اونم خدای خودش رو داشت، ولی یه جور دیگه، با یه جور مرامِ دیگه. اون ایران رو ساخت، یه خونه بزرگ که قرار بود تا ابد برقرار باشه. ولی رفیق، تاریخ رو نگاه کن. انگار یه نفر قسم خورده همه چیزای قشنگ رو نابود کنه. اون خونه‌ای که کوروش با زحمت بنا کرد، کم‌کم ترک خورد. وای به حال اون بچه‌ها… اون بچه‌هایی که وارث اون عظمت بودن. انگار نفرین شده بودن. یکی‌شون این‌طوری رفت، یکی‌شون اون‌طوری… یکی رو کشتن، یکی رو فرستادن به دربه‌دری. یه دودِ غلیظ از اون همه شکوه بلند شد و رفت آسمون.

برایِ ایران..

برای مادرانِ داغدار برای ایرانِ عذادار

اگه گفتم از دیشب دارم اشک میریزم دروغ نگفتم.💔