- Our unwritten Seoul

خانوادمون صد بارم پوآرو دیده باشن بفهمن دوباره داره نشون میده برای بار صد و یکم با تخمه میشینن جلو تلویزیون تا از اول ببینن

شوخی میکنی؟

نه من خودمم میبینم🤡

و ما در دنیای به این بزرگی، چقدر کوچک هستیم! حتی مقیاس فیل و مورچه هم کافی نیست. شاید بتوان یک رشته کوه در مقابل یک ذره را گفت. نه نه. شاید اتم در برابر زمین گویا تر باشد. در این جهان به این بزرگی که انسانِ ساکن بر زمین حتی از همسایه های خودش مریخ و زهره اطلاعات کافی را ندارد،فکر میکند عقل کل است. گاهی حتی در جهان و عالمی به این بزرگی که هزاران منظومه ی دیگر وجود دارد و حتی از وجودشان بی خبریم، فکر میکنیم تنهاییم. جالب نیست؟ ما روی زمین زندگی میکنیم. زمینی که ۴/۵۴ میلیارد سال پیش متولد شده، آن هم حدود ده میلیارد سال پس از تولد خورشید. اینکه نمی‌دانیم دقیقا از اول آتش بوده و کی سنگ شده و کی آب،و اینکه روی خشکی هایش چه موجوداتی چشم باز کردند به کنار.. فقط خدا آمار دقیق انسان هایی که روی زمین زندگی کردند را میداند. همه آن انسان ها فقط یک بار روی زمین زیستند. فقط یک بار فرصت داشتند تجربه کنند و آن ها هم اولین بارشان بود. هزاران انسان دیگر، درست مثل تو. همهٔ آن ها آمدند و رفتند. یکی بعد از یک روز و یکی بعد از صد سال. همه زندگی کردند. هرکسی با یک اعتقاد و هرکسی با یک معنا هرکسی با یک دلیل. و در هر زندگی، هر فردی با غم ها و مشکلات خودش دست و پنجه نرم میکرد. هرکس دنیای مجزای خود را داشت. اما در عین حال در اجتماع زندگی میکرد. آنها غمی را می چشیدند که سرنوشتشان بود. درواقع غمی که انتخاب کرده بودند آن را بین هزاران غم دیگر سر بکشند. اما از طرفی یک معجزه بود. و یک امتحان که دیگر تکرار نمیشد. قرار بود بفهمی بهترین واکنش چه چیزی میتواند باشد اما همه اش این نبود. قرار بود بازخواست شوی. چون در آن یک بار زیستن به قدر کافی وقت داشتی بفهمی چپ و راستت کجا اند و کدام سمت جای توست.افراد بسیاری بودند که به گوشت می رساندند کدام سمت مسیر انسانیت است. مثل یک تقلب که بعدش قرار بود نمره ی صد بگیری! از اول به تو گفته شده بود چه کاری را انجام بدهی تورا میسوزاند و جانت را و روحت را فرسوده میکند. اما بازهم انتخاب با تو بود! پیچیده نیست؟ هیچوقت درست نفهمیدم قضیه چیست. حتی فلسفه که اینهارا تعریف میکند هم پیچیده است و هزاران سوال در فلسفه ها بی پاسخ اند. واقعا که چقدر پیچیده است! حتی اینکه یک موضوع، با ادیان مختلف تعریف های مختلفی پیدا میکند هم پیچیده تر است! یعنی فلسفه هم یک چیز واحد نیست؟ پس چطور فکر میکنی در دنیایی به این پیچیدگی، دنیایی به این عظمت و البتّه، دنیایی به این زیبایی و ظرافت تنهایی؟ اصلا در مخیله ات جا نمیشود. تنهایی و اینهمه عظمت؟ مگر شکنجه ات میکنند؟ واقعا در دنیایی به این بزرگی که پر از رمز و راز و پر از نظم است، آن هم نظمی که انکار نشدنیست و هیچ بنی بشری تاحالا نتوانسته نظیری برایش بیاید، تو به نظریه ی بینگ بنگ فکر میکنی؟ یا فکر میکنی خدایی که جهان را آفرید خدایی ساعتیست و تورا به حال خودت رها کرده است؟ با عقل جور نمی آید. باور کن که با عقل جور در نمی آید. این یک حقیقت است. تو از بدو تولد تنها نبودی. اشتباه نکن او مادرت نبود؛ حتی از او هم بهتر بود و مهربان تر! و درعین حال عظمت پدر را داشت. تو اورا از رگ گردن به خودت نزدیک تر داشتی. او همیشه درست کنارت بود. همیشه نگاهت میکرد و مواظبت بود،حتی وقتی که فراموشش میکردی. پس،دیگر به خودت اجازه نده که غم ها تورا با خود در باتلاقی از تنهایی فرو ببرند. چون در این دنیا به این بزرگی تو همیشه اورا کنارت خواهی داشت؛ حتی اگر هیچ انسانی کنارت نباشد. حتی پس از مرگ. فقط مطمئن باش که خودت را محکم به دستانش چسبانده ای و کار به جایی نرسیده که نخواهد دیگر صدایت را بشنود و دست هایش دیگر نخواهند وزنت را تحمل بکنند. اگر اینطور شد آن موقع است که شاید در این جهان تنها شدی(هرچند قطعا هنوز هم اورا داری.نمیدانم چطور بگویم واقعا پیچیده است.) پس نترس «من و خدا شما همه» -تکه نویس

از قبلی با اینکه استقبالی نشد ولی جدیدشو نوشتمم✨

کتاب‌ها نجاتت می‌دهند .

نشستم دارم بلاخره سینمایی هایکیو رو میبینم✨😂😭😭😭

حیفه اسکیرین نزارم واقعا