تاریخ مو به مو تکرار میشه. با تموم وجودم دارم لمسش میکنم

"توی این موقعیت، هر کس باید یه سلاح دست بگیره." یکی سلاحش قلم خوبشه، یکی در حد خودش توی تدوین حرفی برای گفتن داره، یکی توی تجمعات از عکاسی و رسانه‌ای کردنِ سیلِ مردم دست برنمی‌داره، یکی دوست‌ها و آشنایانش رو با اشتیاق به اجتماعات شهر دعوت می‌کنه، دیگری از تجمعات باخبر میشه و خودجوش پوستر اطلاع‌رسانی طراحی می‌کنه و نشر میده، یکی با ذوق سفره‌ی افطار پهن می‌کنه و از باقی هم میخواد که دور سفره جمع بشن و دعای افطارشون ظهور صاحبِ ما باشه، یکی میکروفون دست میگیره و از این روزها دم می‌زنه، یکی دیگه بینِ جمعیت دستمال پخش می‌کنه برای این اشک‌های مقدس، دیگری کانال خبری داره و اخبار موثق رو برای آگاهی مردم به نمایش می‌ذاره و حتی یک نفر برای آرامش بخشیدن به دل‌های این مردمِ شریف و مدافعان عزیزِ این سرزمین یک صفحه قرآن، یک سوره، یک دعا قرائت می‌کنه. می‌بینی؟ سلاحِ هرکس متفاوته، مهم‌ اینه که میدون جنگ رو خالی نذاریم!

کسی هست؟

بچه ها آرزوی شهادت کردن بد نیست ولی یادتون باشه آقا گفتن : شما باید درس بخونید، به درد اسلام و ایران بخورید به 80، 90 سالگی برسید و بعد شهید بشید اون زمان! هنوز برای ما زوده شهادت، بدویید دنبال کار، بدویید ببینید میتونید چه کاری دست بگیرید...

:))

...

-

وطنم زنده بمان، زخم‌تو‌را‌می‌بندیم
ته‌این‌قصه‌غم،از‌ته‌دل‌می‌خندیم

-

عیدی که رهبر لحظه سال تحویل سخنرانی نکنه رو نمیخوام.

عاشق شلوغی خیابونام؛ عاشق اون بغض تو چشم مردمم که باعث میشد با نفرت مرگ بر اسرائیل هاشونو بگن؛ عاشق شعارهاشونم؛ عاشق حس و حالشونم؛ عاشق مردمم؛ عاشق اینم که هیچوقت صحنه رو خالی نزاشتن و نمیزارن؛ واقعا انرژی میگیره اصلا آدم

ما از آمریکا و اسرائیل که نه، از اللهم ارزقنا شهادت‌های شبانه‌ی سید علی عزیز میترسیدم. حالا که او نیست دیگر هیچ خط قرمزی وجود نخواهد داشت...

جانم فدای راه رهبرم.