و #ابوعبیده ی داغستان instagram.com/reel/DOGoLGEiJs6 سپتامبر ۲۰۲۵

وَ نُنَزِّلُ مِنَ القُرآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحمَةٌ لِلمُؤمِنینَ مجروحی که دردش رو با خواندن #قرآن تسکین میده جهاد ابوشماله، خبرنگاری که این صحنه رو از راهروهای بیمارستان «شفاء» ثبت کرده، نوشت: انگار داشت با ذکر، روی زخمش مرهم می‌ذاشت و مقابل درد، با روح صبورش مقاومت می‌کرد instagram.com/reel/DOoE6ztiAFq ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۵ ، غزه

پسربچه برای استراحت کردن، جایی غیر شانه‌ی خواهرش نداشت 📸یوسف خضر instagram.com/reel/DOpumawAmVL ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۵، غزه

این دفتر مدرسه مه می‌بینید چه خوشگله؟ می‌خوام بسوزونمش برا پخت غذا instagram.com/reel/DOjBDtwjayD ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۳، غزه

📺 کودکی فلسطینی که تمام اعضای خانواده‌اش در نسل کشی غزه شهید شده‌اند و به تنهایی در بیمارستانی در غزه زندگی می‌کند... هزاران کودک فلسطینی که تمام اعضای خانواده یا بیشتر آنها را از دست داده‌اند وجود دارند... @foreverpalestinemedium

کودکی که در بیمارستان زندگی می‌کنه!

این تصویر رو به احتمال زیاد به یاد دارید. ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰. «محمد الدُرّه»، نوجوون ۱۰-۱۲ ساله پشت پدرش پنهان شده بود. پدر فریاد می‌زد اما صهیونیستا گوش شنیدن نداشتن. شاید به خاطر صدای شلیک پیاپی گلوله‌ها پنبه تو گوششون گذاشته بودن. یا شاید به خاطر پنبه‌هایی که تو گوششون بود، پیاپی شلیک می‌کردن. بگذریم. همون موقعا یکی از شبکه‌های کودک عربی درمورد این قاب پدر-فرزندی قطعه‌ای ساخت با عنوان «طلقة»، گلوله.

طلقة، تلو الطلقة إخترقت جسدي مثل ورقة طلقة، تلو الطلقة إخترقت جسدي مثل ورقة كُتب عليها أنا عربي و هذا أبي بيدٍ يستدعي للحدقة دمعةَ حزنٍ ألم حُرقة و الأخرى حائمةٌ حولي ماذا تُخفي عن مرتزقة طلقة، تلو الطلقة يرحل جسدي روحي تبقى طلقة ألف طلقة تخرج مع أنفاسي الأنقى واثقة صارخة شعبي كذب المحتل و لو صدق كذب المحتل و لو صدق . گلوله، پشت گلوله بدنم را مثل یک کاغذ سوراخ کرد گلوله، پشت گلوله بدنم را مثل یک کاغذ سوراخ کرد کاغذی که رویش نوشته من عربم، و این پدرم است که با یک دست به سمت چشم راهنمایی می‌کند اشک غمی را که دردی سوزان است و دست دیگرش را دور من انداخته مگر یک دست، چه چیز را از چشم مزدوران پنهان می‌کند؟ گلوله، پشت گلوله بدنم می‌رود اما روحم به شکل یک گلوله می‌ماند و هزار گلوله با نفس‌های پاک من [از سینه] خارج می‌شوند و بااطمینان، خطاب به هموطنانم فریاد می‌زنند: اشغالگر دروغگو است، حتی اگر راست بگوید اشغالگر دروغگو است، حتی اگر راست بگوید

«طلقة، تلو الطلقة / إخترقت جسدي مثل ورقة» گلوله، پشت گلوله بدنم را مثل یک کاغذ سوراخ کرد این شروع سرود کودکانه‌ای بود که شبکه‌ی عربی «سبیستون» برای یادبود «محمد الدره» ساخته بود نوجوان ۱۲ ساله‌ای که سپتامبر ۲۰۰۰ با گلوله‌ی اسرائیلی‌ها شهید شد استعاره‌ای که سپتامبر ۲۰۲۵ در غزه تعبیر شد «ریماس»، دختر ۱۱ ساله وقتی داشت نقاشی‌ش رو نگاه می‌کرد، اسرائیلی‌ها به سمت خیمه‌های آوارگان شلیک می‌کنن و یک گلوله از کاغذ رد میشه و به ریماس می‌خوره «إخترقت جسدي مثل ورقة»

داشت نقاشی‌ش رو نگاه می‌کرد که گلوله اومد اول کاغذ رو سوراخ کرد، بعد قلب او رو این داستان یک انیمه نیست، داستان کارتون نیست دختربچه‌ی ما، «ریماس» ۱۱ سال داشت از وقتی ۶ ساله بود، پدرش در زندان اشغالگران‌ـه دوست داشت در آینده نقاش و دکتر بشه قبل رفتنش، بدن کوچولوش به خاطر حمل دبه‌های آب، نحیف شده بود. زندگی جنگیه دیگه. به مادرش گفته بود: از آب آوردن خسته شده‌م. می‌خوام استراحت کنم. می‌خوام بابامو ببینم. اما نتونست رفت و یه کاغذ به جا گذاشت که با گلوله سوراخ شده بود، با یه نقاشی نیمه‌کاره ریماس یک عدد در آمار نیست. این هم یه داستان نبود. روحش رفت ولی صداش هست instagram.com/reel/DO3dwCRiBtG