ای داد داریوش جان ای داد ..

عزیزم، از تو فقط بغضی ماند که در پیچ گلویم خانه گزید. گویا تو، در گلویم پنهان شدی. فقط هر روز انگار بزرگ‌ و بزرگ‌تر می‌شوی و حریصانه، تمنای رفتن داری. البته، ناشکری نباشد! همین هم خیلی‌ست.

فکر کردن به تو خیلی‌ وقت است که دیگر خوب نیست.

تو چه دانی که پس هر نگه ساده‌ی من چه جنونی، چه نیازی، چه غمی‌ست؟ یا نگاه تو، که پرعصمت و ناز بر من افتد، چه عذاب و ستمی‌ست دردم این نیست ولی دردم این است که من بی تو دگر از جهان دورم و بی‌خویشتنم پوپکم! آهوکم "تا جنون فاصله‌ای نیست از اینجا که منم" -اخوان‌ثالث

بعضی از ادما واسمون میمیرن روی زمین زندگی میکنن‌ها، اما برای ما میمیرن هر از چندگاهی با مرور خود و خاطراتشون واسشون سوگواری می‌کنیم و اخرشم دنبال کار و زندگی خودمون میریم و به راستی که غم‌انگیزه خیلی غم‌انگیزه خیلی!

تمام مردم جهان داشتند زندگی می‌کردند و ما، فقط داشتیم زنده می‌ماندیم.

و اما جانم، تقدیر آن‌قدرها هم برایم قدیر نبود. تابِ تحملِ شقاوتِ زندگی‌ام را نداشت. دیگر نمی‌توانست درستش کند، دیگر نشد که بشود. نمی‌شود. دیگر نمی‌شود؟ امان از نمی‌شود هایِ من!

همیشه دلم می‌خواست دل‌انگیز باشم ولی افسوس، غم‌انگیزم مادرجان غم‌انگیز.